Μαριμίλλη Ασημακοπούλου: «Η Περσεφόνη δεν είναι μόνο εκείνη που την άρπαξαν, είναι εκείνη που επέλεξε»
Η Μαριμίλλη Ασημακοπούλου μιλά για τη χοροθεατρική παράσταση «Η Κόρη που Επέλεξε», που παρουσιάζεται τη Δευτέρα 22 Ιουνίου στο Θέατρο Royal της Πάτρας, και ξαναδιαβάζει τον μύθο της Περσεφόνης μέσα από την επιλογή, τον αποχωρισμό, τη μητρική αγάπη και την απώλεια που αλλάζει τον κόσμο.
Η Περσεφόνη δεν επιστρέφει στη σκηνή μόνο ως η κόρη που χάθηκε, αρπάχθηκε ή μοιράστηκε ανάμεσα σε δύο κόσμους. Στη χοροθεατρική παράσταση «Η Κόρη που Επέλεξε», που παρουσιάζει το Μ.Α School of Performing Arts τη Δευτέρα 22 Ιουνίου, στις 21:30, στο Θέατρο Royal, ο γνωστός μύθος μετακινείται από το τραύμα της αρπαγής στη στιγμή όπου η ίδια η Κόρη αποκτά βούληση, επιθυμία και φωνή.
Η Μαριμίλλη Ασημακοπούλου, που υπογράφει τη διασκευή του Ομηρικού Ύμνου στη Θεά Δήμητρα, τη σκηνοθεσία και τη χορογραφία, δεν αντιμετωπίζει την Περσεφόνη ως παθητικό πρόσωπο μιας προδιαγεγραμμένης μοίρας. Τη βλέπει ως μια ύπαρξη που περνά από την παιδική ανεμελιά στην ενηλικίωση, από την απώλεια στην επιλογή, από την κόρη της Δήμητρας στη γυναίκα που καλείται να ορίσει τον εαυτό της.
Στη δική της ανάγνωση, η σχέση μητέρας και κόρης βρίσκεται στον πυρήνα της παράστασης. Η Δήμητρα δεν είναι μόνο η μάνα που πονά και ψάχνει τρελαμένη το παιδί της· είναι και η μάνα που μαθαίνει να αποδέχεται τον αποχωρισμό. Ο Άδης, από την άλλη, φωτίζεται μακριά από την εύκολη εικόνα του σκοτεινού άρχοντα, ως ένας βασιλιάς που προσπαθεί να κάνει τον Κάτω Κόσμο πιο υποφερτό για όσους τον κατοικούν.
Λίγο πριν από την παρουσίαση της παράστασης στην Πάτρα, η Μαριμίλλη Ασημακοπούλου μιλά για τα παιδιά που επιλέγουν το δύσκολο, για το σώμα που λέει όσα δεν χωρούν στις λέξεις, για τις πολλές όψεις της ίδιας γυναίκας και για τη θλίψη που, όταν βρει τρόπο να εκφραστεί, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο χωρίς να τον τελειώσει.
Στην παράσταση ο τίτλος είναι «Η Κόρη που Επέλεξε». Τι ήταν αυτό που σας έκανε να μετακινήσετε το βλέμμα από την αρπαγή της Περσεφόνης στην επιλογή της;
Μιας και τα οράματά μου, έχω αποφασίσει να τα κάνω με παιδία… θέλω να ζουν παραδείγματα, που ίσως τους εμπνεύσουν στην πορεία τους.
Θέλω να κατοικούν μέσα σε ιστορίες που δεν είναι όλοι όμορφοι και πλούσιοι, αλλά έχουν υψηλούς στόχους και προσδοκούν ένα κόσμο καλύτερο. Πράγμα που απαιτεί αγώνα, με σώμα και ψυχή. Όπως η ζωή.
Όπως και η διαδικασία της προετοιμασίας για την παράσταση. θέλει χρόνο, μελέτη, σωματική κόπωση, ιδρώτα και μυαλό σε εγρήγορση…
Κι όταν ένα παιδί κάνει όλη αυτή την προσπάθεια και το απολαμβάνει… κάτι σημαίνει, κάτι φωνάζει πως είναι ένα πλάσμα που θέλει και επιλέγει κάτι δύσκολο. Και μιλώ για όλες τις περιπτώσεις που έχω απέναντι μου, στην πράσινη αίθουσα.
Έτσι γεννήθηκε και ο τίτλος. Από τα παιδιά και για τα παιδιά. Γιατί στην αφήγησή μας, η Κόρη της Δήμητρας δεν είναι μόνο εκείνη που την άρπαξαν. Είναι και εκείνη που επέλεξε . Και το όνομα της είναι Περσεφόνη.
Η σχέση μητέρας και κόρης είναι από τους πιο δυνατούς άξονες του έργου. Τι σας ενδιέφερε περισσότερο σε αυτή τη σχέση: η αγάπη, η εξάρτηση, ο αποχωρισμός ή η ανάγκη κάθε κόρης να φύγει κάποτε από τη μητέρα της;
Ως μητέρα που αγαπά πολύ την κόρη της, η οποία για μένα είναι τόσο σπάνια όσο και η Περσεφόνη, μπαίνω εύκολα στη θέση της Δήμητρας και τη ψάχνω τρελαμένη.
Όμως, ως άνθρωπος που θαυμάζει τη Φαίδρα, χαίρομαι για τις περισσότερες επιλογές της και εμπιστεύομαι το ένστικτό της.
Έτσι και η Δήμητρα. Όχι μόνο ως μια μάνα που πονά, αλλά και ως μια μάνα που μαθαίνει να δέχεται τις επιλογές της κόρη της. Το ενδιαφέρον μου δεν στέκεται μόνο στην ενηλικίωση της Κόρης, αλλά με ενδιαφέρει η ωρίμανση της μάνας. Ο αποχωρισμός. .. Που δε μπορεί να πάψει να αγαπά…
Ο Άδης στην παράστασή σας δεν παρουσιάζεται ως ο απόλυτα σκοτεινός, απειλητικός άρχοντας. Γιατί θελήσατε να τον φωτίσετε διαφορετικά;
Γιατί να έχουν οι νεκροί έναν κακό βασιλιά; Άδικο δεν είναι; Στη μοιρασιά του κόσμου, έτυχε ο Κάτω Κόσμος στον Άδη. Θέλω να προσπάθησε να τον κάνει όσο πιο όμορφο, πιο υποφερτό, πιο χαρούμενο γινόταν για όσους τον κατοικούν. Θέλω να τους έχει γιορτές και πάρτι τριήμερα. Να έχουν ελευθερία. Να απολαμβάνουν όσα ίσως στερήθηκαν. Να μην πονάνε, να μη χρεωστάνε, να μην κουράζονται …. Θέλω αυτοί που πεθαίνουν να μένουν ζωντανοί.
Τι σημαίνει για εσάς σήμερα μια Περσεφόνη που δεν “παθαίνει” απλώς τη μοίρα της, αλλά συμμετέχει στη διαμόρφωσή της;
Αυτό είναι το ιδανικό. Αυτό εύχομαι σε όλους μας.
Η παράσταση είναι χοροθεατρική. Πότε ο λόγος δεν αρκεί και πρέπει να μιλήσει το σώμα;
Είναι ζήτημα ανάγκης και τρόπου. Υπάρχουν πράγματα που τα λες και πράγματα που δεν χωρούν στις λέξεις. Ίσως όσοι δεν μιλούν πολύ, να χορεύουν περισσότερο…
Στον ρόλο της Περσεφόνης εμφανίζονται περισσότερες ερμηνεύτριες. Τι σας έδωσε αυτή η επιλογή; Είναι διαφορετικές όψεις της ίδιας γυναίκας;
Έχω την αίσθηση πως ένας άνθρωπος … Είσαι αυτός που είσαι και όλοι οι άλλοι που γίνεσαι στη ζωή σου, ανάλογα με τις συνθήκες.
Άλλος είσαι με το παιδί σου, άλλος με τον άντρα που θαυμάζεις, άλλος με τους μαθητές σου, άλλος με τους φίλους σου, άλλος με τους αγνώστους, άλλος στις χαρές, άλλος στις λύπες. Και όλοι αυτοί είσαι εσύ. Έτσι και η Περσεφόνη.
Η παράσταση λέει ότι η απώλεια δεν τελειώνει τον κόσμο, τον αλλάζει. Από πού ξεκίνησε αυτή η σκέψη;
Στην αρχή είσαι χαμένος. Έπειτα, και για πολύ καιρό, κουβαλάς όπου πας τη θλίψη. Μετά κάτι πρέπει να την κάνεις. Να την οικοδομήσεις προς όφελός σου, να την εκφράσεις με το μέσο σου κι ύστερα, να την εξατμίσεις στον χώρο. Χωρίς όμως να ξεχάσεις πια ήταν η αφετηρία, χωρίς να ξεχάσεις ποιος είσαι. Κι, αν νιώθεις γενναίος… παλεύεις να γίνεσαι λίγο καλύτερος κάθε φορά. Ή έτσι θέλεις να πιστεύεις ότι κάνεις. Γιατί λογαριάζεις πως αυτή είναι η απάντηση στη δοκιμασία. Και τρέχεις να ζήσεις. Κι όλη αυτή η διαδρομή σου προσφέρει μια ωραία εξιλέωση. Κι όταν γυρίζεις να δεις, ο κόσμος σου έχει ήδη αλλάξει.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
