Ο Δημήτρης Πιατάς στην «Π»: «Κάναμε την αμνησία εθνικό μας… σπορ!»
Η κουβέντα της «Π» με τον Δημήτρη Πιατά, πολύ γρήγορα ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός θεατρικού έργου και ανοίγει σε μεγάλα θέματα: τη βία, τη μνήμη, την εξουσία, την τηλεόραση, αλλά και τον ίδιο τον χρόνο που περνά.
Ο «Πουπουλένιος» του Μάρτιν ΜακΝτόνα δεν είναι μια αναλώσιμη παράσταση, αλλά ένα θεατρικό ξύπνημα. Ενα σκοτεινό παραμύθι που δεν ψιθυρίζεται για να αποκοιμίσει, αλλά λέγεται δυνατά για να ταράξει, να προκαλέσει και να θυμίσει.
Μετά από έναν χρόνο θερμής υποδοχής και διθυραμβικών κριτικών στην Αθήνα, η πολυβραβευμένη αυτή παραγωγή ξεκινά την περιοδεία της, μεταφέροντας, και στην Πάτρα, μια ιστορία που ακροβατεί ανάμεσα στο αστυνομικό θρίλερ και το μαύρο χιούμορ. Στον πυρήνα της βρίσκεται η σύγκρουση της τέχνης με την εξουσία, της φαντασίας με τη βία, της αθωότητας με την κακοποίηση.
Σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, το έργο φωτίζει τις αθέατες πλευρές της ανθρώπινης ψυχής και θέτει επίμονα το ερώτημα: πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η τέχνη όταν λέει την αλήθεια;
Με τους Δημήτρη Πιατά, Νίκο Πουρσανίδη, Αργύρη Αγγέλου και Γεράσιμο Σκαφίδα, ο «Πουπουλένιος» καλεί το πατρινό κοινό να κοιτάξει κατάματα τη βία, τη μνήμη και την ευθύνη.
Ανεβαίνει σήμερα και αύριο, για τρεις παραστάσεις, στο θέατρο «Πάνθεον».
Η κουβέντα της «Π» με τον Δημήτρη Πιατά, πολύ γρήγορα ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός θεατρικού έργου και ανοίγει σε μεγάλα θέματα: τη βία, τη μνήμη, την εξουσία, την τηλεόραση, αλλά και τον ίδιο τον χρόνο που περνά. Ο καταξιωμένος θεατράνθρωπος μιλά σε πρώτο πρόσωπο, χωρίς ωραιοποιήσεις, με τη σπάνια ειλικρίνεια ενός ανθρώπου που έχει συμπληρώσει πενήντα χρόνια ζωής πάνω στη σκηνή.
-Τι ρόλο υποδύεστε στον «Πουπουλένιο»;
Υποδύομαι έναν σκοτεινό, επικίνδυνο άνθρωπο.ΕΈναν κακό, έναν κίλερ. Είναι ένας ρόλος που κουβαλά όλη τη σκληράδα και τη βία της εξουσίας. Δεν έχει καμία σχέση με τους ρόλους που με έχει συνηθίσει το κοινό, ούτε με όσα πιστεύω ως άνθρωπος. Και ακριβώς γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον για μένα.
-Γιατί σας τράβηξε αυτός ο τόσο βίαιος χαρακτήρας;
Γιατί είναι κόντρα σε όλη μου την πορεία. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου, αν δεν αιφνιδιάζω πρώτα τον εαυτό μου, δεν έχει νόημα. Ο ρόλος αυτός είναι ένα στοίχημα. Αν τον είχα συναντήσει νεότερος, ίσως να μην μπορούσα να τον καταλάβω. Τώρα όμως, με την ηλικία και τη διαδρομή που κουβαλάω, μπορώ να τον πλησιάσω με άλλη ωριμότητα.
-Το έργο θέτει την τέχνη στο εδώλιο. Πιστεύετε ότι η τέχνη είναι επικίνδυνη;
Ναι, πιστεύω ότι η τέχνη είναι επικίνδυνη. Οχι γιατί θα αλλάξει από μόνη της τον κόσμο, αλλά γιατί μπορεί να γίνει αφετηρία αντίστασης. Είναι ενοχλητική. Και ό,τι ενοχλεί, πάει τα πράγματα λίγο πιο πέρα. Το ουδέτερο, το στάσιμο, είναι νεκρό. Στην τέχνη, στην πολιτική, ακόμα και στη φύση.
-Με ποιον τρόπο ενοχλεί την εξουσία;
Δίνοντας στον άνθρωπο τη δυνατότητα να σκεφτεί, να κρίνει, να θυμηθεί. Η τέχνη μπορεί να μιλήσει για την εξουσία και τη βία χωρίς να κρατά όπλα. Και αυτό ακριβώς την κάνει επικίνδυνη. Στον »Πουπουλένιο» η τέχνη, η βία και η εξουσία κάθονται όλες μαζί στο εδώλιο.
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΟΡ
-Μιλάτε συχνά για τη μνήμη. Γιατί είναι τόσο σημαντική;
Για μένα, αν μια παράσταση σωθεί έστω στη μνήμη ενός θεατή, έχει δικαιωθεί. Η μνήμη είναι το αίμα που κυλάει στις φλέβες μας. Ζούμε σε μια χώρα που έχει κάνει την αμνησία, το αλτσχάιμερ, εθνικό σπορ. Το θέατρο οφείλει να υποχρεώνει τον θεατή να θυμάται ότι είναι άνθρωπος.
-Πώς συνδέεται αυτό με τον «Πουπουλένιο»;
Το έργο είναι σκληρό, αλλά δεν το ξεχνάς εύκολα. Και αυτό είναι το ζητούμενο. Δεν με ενδιαφέρει να φύγει ο θεατής άνετος. Με ενδιαφέρει να φύγει λίγο ταραγμένος, λίγο πιο ξύπνιος.
-Εχετε συμπληρώσει 50 ολόκληρα χρόνια στο θέατρο. Σκέφτεστε την «έξοδο»;
Μετά από μισό αιώνα, είναι φυσικό να το σκέφτεσαι. Δεν έχω αυταπάτες. Οι άνθρωποι που υπηρετούν την τέχνη δεν είναι αιώνιοι. Η τέχνη είναι. Και πρέπει να ανανεώνεται. Αυτό είναι υγεία.
-Πώς θα θέλατε να είναι αυτή η έξοδος;
Αξιοπρεπής. Δεν μιλάω για θριαμβευτικές αποχωρήσεις. Θέλω απλώς να φύγω όρθιος. Και μέχρι τότε, να μη βαριέμαι. Να βάζω στοιχήματα στον εαυτό μου.
-Νιώθετε ότι έχετε ανεκπλήρωτους καλλιτεχνικούς στόχους;
Κανέναν. Η πραγματικότητα ξεπέρασε τα όνειρά μου. Δεν υπάρχει ρόλος που να λέω «αυτόν τον έχασα».
ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΒΙΑ
-Ποια είναι η σχέση σας με την τηλεόραση σήμερα;
Είμαι επαγγελματίας. Δεν σνομπάρω τίποτα. Αν υπάρχει ενδιαφέρον και αν πληρώνομαι, είμαι εδώ. Το πρόβλημα δεν είναι η τηλεόραση ως μέσο, αλλά η ποιότητα. Μου λείπει η εποχή της κρατικής τηλεόρασης, το «Θέατρο της Δευτέρας». Διεκδικούσαμε κάτι καλύτερο, ειδικά για τα παιδιά.
-Βλέπετε σύνδεση της τηλεόρασης με τη βία;
Βεβαίως. Οταν μεγαλώνεις παιδιά χωρίς ποιοτικά ερεθίσματα, κάτι σπάει. Το bullying και η βία δεν πέφτουν από τον ουρανό.
-Τι σημαίνει για εσάς η Πάτρα;
Εχω συγκινητικές αναμνήσεις. Εχω παίξει στο θέατρο Απόλλων με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, μια υπέροχη παράσταση που την κουβαλάω ακόμα μέσα μου. Οι καλές παραστάσεις μένουν. Και χαίρομαι πολύ που επιστρέφω για να συναντήσω ξανά αυτό το κοινό.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
«Ο ΠΟΥΠΟΥΛΕΝΙΟΣ» του Μάρτιν ΜακΝτόνα
Σκηνοθεσία Νικορέστης Χανιωτάκης
Θέατρο «Πάνθεον»
Τρεις παραστάσεις:
Παρασκευή 27/3 (ώρα 21:00)
Σάββατο 28/3 (ώρες 18:00 και 21:00)
Κατάλληλο για άνω των 16 ετών
Προπώληση εισιτηρίων: www.more.com/gr
Στα καταστήματα Public και στο ταμείο του θεάτρου «Πάνθεον»
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
