Ο Κανέλλος Κανελλόπουλος στην «Π»: «Ο κόσμος περίμενε να κάνω κάτι μοναδικό»

Από τα Βραχνέικα της Πάτρας μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και από τις κορυφές της ελληνικής ποδηλασίας μέχρι τον ουρανό του Αιγαίου, η ζωή του Κανέλλου Κανελλόπουλου μοιάζει με σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Δεκαπέντε φορές πρωταθλητής Ελλάδας, πρώτος Έλληνας νικητής του Γύρου Ελλάδας και πρωταγωνιστής μιας από τις πιο εντυπωσιακές πτήσεις στην ιστορία της αεροπορίας, ο Πατρινός αθλητής εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα επιτεύγματά του με εντυπωσιακή απλότητα.

Στη συνέντευξή του στους Θεόδωρο Λουλούδη και Προκόπη Κόγκο, για την «Πελοπόννησο», ξετυλίγει μια διαδρομή γεμάτη επιμονή, πειθαρχία και ασυνήθιστες επιλογές. Θυμάται πώς στερήθηκε ακόμη και το φαγητό στο σχολείο για να αποκτήσει το πρώτο του αγωνιστικό ποδήλατο, περιγράφει τις απαιτήσεις της ιστορικής πτήσης του «Δαίδαλου» το 1988 και αποκαλύπτει τι πραγματικά συνέβη λίγα μέτρα πριν από την ακτή της Σαντορίνης.

Παράλληλα, μιλά για τη δεύτερη μεγάλη αγάπη του, την αγιογραφία, καταθέτει την αιχμηρή άποψή του για τον ποδηλατόδρομο της Πάτρας και ασκεί σκληρή κριτική στις παθογένειες και την κομματικοποίηση του ελληνικού αθλητισμού. Πίσω από τις διακρίσεις και την παγκόσμια αναγνώριση αναδεικνύεται ένας άνθρωπος που ποτέ δεν αναζήτησε τη δημοσιότητα, αλλά εξακολουθεί να βρίσκει την πραγματική του ευτυχία πάνω σε ένα ποδήλατο.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΟΠΗ ΚΟΓΚΟ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΛΟΥΛΟΥΔΗΣ: Από τα Βραχνέικα φτάσατε στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στην κορυφή της ελληνικής ποδηλασίας. Πώς ξεκίνησε αυτή η διαδρομή;

Από μικρός δεν φανταζόμουν ότι θα ασχοληθώ με την ποδηλασία. Στο Δημοτικό με ήξεραν ως ζωγράφο. Μου άρεσε, όμως, πάρα πολύ και ο αθλητισμός. Τρέχαμε με τα παιδιά στη γειτονιά, σκαρφαλώναμε, πηδούσαμε μάντρες. Αυτή ήταν ουσιαστικά η πρώτη μου προπόνηση.

Στα 12 μου ανέβηκα για πρώτη φορά σε ποδήλατο ενός φίλου. Με έσπρωξαν σε μια κατηφόρα και το πήγα αμέσως, σαν να το ήξερα. Αργότερα, με το βαρύ ποδήλατο του πατέρα μου, άρχισα να κάνω διαδρομές 10, 15 και 20 χιλιομέτρων. Όταν είδα κάποιον στο χωριό με αγωνιστικό ποδήλατο, μου φάνηκε σαν να είχε Ferrari. Αποφάσισα ότι ήθελα κι εγώ ένα τέτοιο.

ΘΛ: Η ιστορία της αγοράς του πρώτου σας ποδηλάτου είναι ιδιαίτερη.

Ήμουν στην τρίτη Γυμνασίου και άρχισα να μαζεύω χρήματα. Το ποδήλατο κόστιζε 3.300 δραχμές. Επί έναν χρόνο δεν έτρωγα τίποτα στο σχολείο. Όσα χρήματα μου έδιναν για τυρόπιτα ή σοκολάτα τα αποταμίευα. Μάζευα ακόμη και τα ρέστα από τα εισιτήρια.

Είχα έναν σιδερένιο κουμπαρά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Με μια πατέντα έβγαζα τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα και τα μετρούσα σαν τον Σκρουτζ! Στο μεταξύ ήρθε η πετρελαϊκή κρίση του 1973 και η τιμή ανέβηκε στις 4.300 δραχμές. Με βοήθησε η μητέρα μου και τις τελευταίες 800 δραχμές τις έβαλε ο θείος μου, ο Αντώνης Νικολόπουλος.

Το αγόρασα στις 29 Μαΐου. Εκείνη την ημέρα ανέβηκα και έκανα βόλτες μέχρι που ξέχασα να φάω. Από τότε δεν ξανακατέβηκα από το ποδήλατο.

«Δεν στάθηκα ποτέ να σκεφτώ ότι κάνω κάποια θυσία. Η διασκέδαση, τότε και σήμερα, είναι το ποδήλατο»

ΘΛ: Ακολούθησαν 15 πανελλήνια πρωταθλήματα, η πρώτη ελληνική νίκη στον Γύρο Ελλάδας και η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αισθανθήκατε ποτέ ότι θυσιάζετε τη ζωή σας για τον πρωταθλητισμό;

Ποτέ δεν στάθηκα να σκεφτώ ότι κάνω κάποια θυσία. Έκανα κάτι φυσιολογικό, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου. Δεν μου άρεσε να βγαίνω έξω ή να διασκεδάζω. Η διασκέδαση, τότε και σήμερα, είναι το ποδήλατο.

Η εξέλιξη ήρθε βαθμιαία. Αρχικά ήθελα να κερδίσω έναν αγώνα στην Πάτρα, μετά στην Αθήνα, ύστερα ένα πανελλήνιο πρωτάθλημα. Την 1η Ιουλίου γράφτηκα στον ΠΟΠ και λίγες εβδομάδες αργότερα, 16 ετών, έτρεξα πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών. Τερμάτισα 16ος σε περίπου 126 χιλιόμετρα, παρότι έπαθα υπογλυκαιμία επειδή δεν ήξερα πώς να τρέφομαι σωστά.

Σταδιακά μπήκα στην Εθνική Ομάδα, στην οποία έμεινα 17 χρόνια, με περισσότερες από 540 συμμετοχές. Έζησα εννέα χρόνια στους ξενώνες του Παναθηναϊκού Σταδίου. Ήταν στρατιωτική ζωή, αλλά για μένα ήταν αυτό που ήθελα.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΚΟΓΚΟΣ: Η Πάτρα έχει αναδείξει σημαντικούς ποδηλάτες, αλλά δεν διαθέτει ποδηλατοδρόμιο. Πόσο θα βοηθούσε μια τέτοια εγκατάσταση;

Δεν ξέρω αν ένα ποδηλατοδρόμιο από μόνο του θα βοηθούσε. Η ποδηλασία ξεκινάει από το σωματείο, από τους ανθρώπους που συγκεντρώνουν και εκπαιδεύουν τους αθλητές. Άλλο είναι η ποδηλασία δρόμου, άλλο η πίστα και άλλο το mountain bike.

Υπάρχουν ποδηλατοδρόμια στην Ελλάδα, αλλά η ποδηλασία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι ότι δεν έχουμε αναπτύξει ποδηλατική κουλτούρα. Στην Ευρώπη το ποδήλατο είναι μέρος της καθημερινότητας. Φεύγεις από το σπίτι, πηγαίνεις στη δουλειά, στα ψώνια, οπουδήποτε. Εδώ δεν έχουμε αυτή τη νοοτροπία.

ΠΚ: Το 2022 είχατε χαρακτηρίσει επικίνδυνο τον ποδηλατόδρομο της Πάτρας. Εξακολουθείτε να έχετε την ίδια άποψη;

Εγώ αισθάνομαι πιο ασφαλής όταν είμαι στον δρόμο παρά στον ποδηλατόδρομο. Όταν ο ποδηλατόδρομος είναι γεμάτος ανθρώπους που περπατούν, με την πλάτη γυρισμένη προς εσένα, πρέπει συνεχώς να τους προσέχεις. Μπορεί να είναι ηλικιωμένοι, οικογένειες με παιδιά, άνθρωποι που δεν σε αντιλαμβάνονται. Ο ποδηλατόδρομος δεν είναι πολύ φαρδύς και υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος.

Δεν μπορώ να προτείνω τεχνικές λύσεις, γιατί δεν είναι το αντικείμενό μου. Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτισμός και κουλτούρα, ώστε το ποδήλατο να είναι ενταγμένο στην καθημερινότητα, είτε κινείται στον δρόμο είτε σε ποδηλατόδρομο.

Έχω κάνει ποδήλατο σε πάρα πολλές χώρες. Στην Αμερική, για παράδειγμα, μου έχει συμβεί οδηγοί να περνούν ξυστά δίπλα μου για να με φοβίσουν. Είναι πολλές φορές δολοφονική συμπεριφορά. Από την εμπειρία μου, στην Ελλάδα, ειδικά στην Αθήνα, αισθάνομαι ασφαλέστερος από οπουδήποτε αλλού.

ΠΚ: Εκτός από την ποδηλασία, υπάρχει και η αγιογραφία. Πώς έγινε η βασική σας επαγγελματική δραστηριότητα;

Η ζωγραφική υπήρχε στη ζωή μου από παιδί. Όταν μπήκα στον πρωταθλητισμό, ουσιαστικά την εγκατέλειψα. Προς το τέλος της αθλητικής μου καριέρας άρχισε να μου βγαίνει ξανά αυτή η ανάγκη.

Είχαμε πάντοτε στενή σχέση με την Εκκλησία και την ορθόδοξη πίστη. Δεν ήθελα να γίνω προπονητής ούτε να εργαστώ σε γυμναστήριο. Άρχισα λοιπόν να ασχολούμαι με την αγιογραφία, γνώρισα έναν δάσκαλο στη γειτονιά μου και ξεκίνησα μαθήματα. Μέσα σε έναν χρόνο άρχισα να αναλαμβάνω εργασίες. Έκτοτε είναι η βασική μου δουλειά. Τώρα, ως συνταξιούχος, ασχολούμαι με αυτήν όλο τον χρόνο.

«Εγώ αισθάνομαι πιο ασφαλής όταν είμαι στον δρόμο παρά στον ποδηλατόδρομο»

ΠΚ: Γιατί η Ελλάδα, παρά το ταλέντο που διαθέτει, εξακολουθεί να αναδεικνύει μεγάλους πρωταθλητές κυρίως ως εξαιρέσεις;

Από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα τα προβλήματα παραμένουν σχεδόν ίδια. Οι αθλητές αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην προπόνηση, στις σχέσεις με τις ομοσπονδίες και με το κράτος.

Υπάρχει μια νοοτροπία εχθρικής αντιμετώπισης των αθλητών από παράγοντες. Ενώ θα έπρεπε να είμαστε μια οικογένεια, πολλές φορές είμαστε αντίπαλοι. Υπάρχουν 90 άνθρωποι που βάζουν φρένο και δέκα που προσπαθούν να πατήσουν γκάζι.

Ο ελληνικός αθλητισμός προοδεύει μέσα από εξαιρέσεις. Από αθλητές που έχουν την τρέλα να προσπαθήσουν και από παράγοντες που πραγματικά θέλουν να δημιουργήσουν αθλητές. Στην Πάτρα αναδείχθηκαν ταλέντα επειδή υπήρχαν άνθρωποι που έβαζαν πλάτη. Όταν αυτοί εκλείπουν, διαλύεται το οικοδόμημα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των τελευταίων χρόνων είναι η κομματικοποίηση των πάντων. Όχι η πολιτικοποίηση, η κομματικοποίηση. Τα κόμματα παρεμβαίνουν μέσω συγκεκριμένων ανθρώπων και χαλούν τη δουλειά. Αν η Ελλάδα απαλλαγεί από αυτό, θα μεταμορφωθεί ως χώρα.

ΘΛ: Το 1988 έρχεται η πρόταση του MIT να πετάξετε από την Κρήτη στη Σαντορίνη με τον «Δαίδαλο», ένα αεροσκάφος που κινούνταν αποκλειστικά με τη μυϊκή σας δύναμη. Πώς αντιδράσατε;

Μου μίλησε για το πρόγραμμα ο κ. Παύλου, που ήταν τότε διατροφολόγος στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ήθελαν δύο Έλληνες πιλότους, επειδή το εγχείρημα συνδεόταν με την ελληνική μυθολογία.

Δέχτηκα και πέρασα από δοκιμασίες. Η πρώτη ήταν τέσσερις ώρες συνεχούς προσπάθειας στο εργαστήριο, με μεγαλύτερη πίεση στα πετάλια από εκείνη της πραγματικής πτήσης. Ακολούθησε περίπου εξάμηνη εκπαίδευση στην Αμερική, πτητική προετοιμασία με ανεμόπλανα και δοκιμές στα προηγούμενα αεροσκάφη.

Ο «Δαίδαλος» ζύγιζε μόλις 31 κιλά, ενώ εγώ 71,5. Έπρεπε να μάθουμε έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο πτήσης. Δεν αρκούσε η φυσική αντοχή. Χρειαζόταν απόλυτος έλεγχος.

ΘΛ: Υπήρξε φόβος όταν απογειωθήκατε πάνω από το Κρητικό Πέλαγος;

Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά να μην κάνεις κάποιο λάθος και να μη συμβεί μηχανική βλάβη. Το πιο δύσκολο σημείο ήταν όταν περάσαμε από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου και βγήκαμε στο πέλαγος, σε ύψος περίπου 37 μέτρων.

Οι καιρικές συνθήκες ήταν καθοριστικές. Από τις μετεωρολογικές μετρήσεις γνώριζαν ότι υπήρχαν μόνο πέντε ή έξι κατάλληλες ημέρες την άνοιξη. Δύο προηγούμενες προσπάθειες είχαν ματαιωθεί την τελευταία στιγμή.

Το προηγούμενο βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Είχες το βάρος ότι σε έβλεπαν όλοι, η Ελλάδα και όλος ο κόσμος, και περίμεναν να κάνεις κάτι μοναδικό.

ΘΛ: Η πτήση διήρκεσε 3 ώρες και 55 λεπτά. Υπήρξε στιγμή που πιστέψατε ότι δεν θα αντέξετε;

Όχι. Μάλιστα, η πτήση ήταν σχετικά γρήγορη, επειδή είχαμε ευνοϊκό άνεμο. Θα μπορούσε να διαρκέσει ακόμη και επτά ώρες με αντίθετο άνεμο.

Για την πιστοποίηση είχαμε κάνει έξι ώρες συνεχούς προσπάθειας στο εργαστήριο. Ήταν πολύ οδυνηρό. Έξι ώρες καθιστός, χωρίς να σταματήσεις ούτε δευτερόλεπτο. Έπινα περίπου ένα λίτρο υγρό κάθε ώρα και, παρότι ήπια έξι λίτρα, όταν ζυγίστηκα ήμουν ενάμισι κιλό ελαφρύτερος. Μιλάμε για τρομακτικές προκλήσεις για τον ανθρώπινο οργανισμό.

«Είχες το βάρος ότι σε έβλεπαν όλοι — η Ελλάδα και όλος ο κόσμος — και περίμεναν να κάνεις κάτι μοναδικό»

ΘΛ: Φτάνετε στη Σαντορίνη, έχοντας διανύσει 115 χιλιόμετρα, αλλά μόλις επτά μέτρα πριν από την ακτή το αεροσκάφος καταλήγει στη θάλασσα. Τι συνέβη;

Υπήρχε πολύς κόσμος στην ακτή και φοβηθήκαμε μήπως τραυματιστεί κάποιος από τα σύρματα του αεροπλάνου. Ο διευθυντής πτήσεων μου ζήτησε, αν μπορούσα, να κάνω μια στροφή και να προσγειωθώ παράλληλα με την ακτή.

Αυτό αποδείχθηκε λάθος. Μέχρι τότε είχαμε τον άνεμο πίσω μας. Με τη στροφή βρέθηκε πλάγια και αντίθετα, ενώ υπήρχαν ανοδικά ρεύματα και αναταράξεις λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας θάλασσας και ξηράς.

Το αεροπλάνο άρχισε να παίρνει επικίνδυνες κλίσεις. Τα πηδάλια επέτρεπαν μόνο μικρές διορθώσεις. Προσπαθώντας να το κρατήσω, έσπασε πρώτα ο σκελετός προς την ουρά και στη συνέχεια το φτερό. Βουτήξαμε στη θάλασσα.

Όπως έλεγαν τότε, «ο Δαίδαλος έγινε Ίκαρος». Το περιστατικό έδειξε πόσο δύσκολο ήταν πραγματικά αυτό το εγχείρημα.

«Υπάρχουν 90 άνθρωποι που βάζουν φρένο και άλλοι δέκα που προσπαθούν να πατήσουν γκάζι»

ΘΛ: Παρά το παγκόσμιο ρεκόρ, δεν χρησιμοποιήσατε ποτέ την επιτυχία ως προσωπικό διαβατήριο. Το μετανιώσατε;

Όχι. Ήθελα να επιστρέψω στην ποδηλασία και να συνεχίσω τους αγώνες. Το μόνο που έχω μετανιώσει είναι ότι δεν αξιοποίησα την ευκαιρία, όσο το θέμα ήταν ακόμη «ζεστό», να κάνω μια πτήση με αεροπλάνο της Πολεμικής Αεροπορίας.

 

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News