Ο Κωνσταντίνος Μάγνης γράφει: Λάισενς του Γκιλ

Αλλά βέβαια η κυβέρνηση μάς καθησυχάζει. Τα πράγματα με την Κυρία Πρέσβη δεν έγιναν όπως τα αναφέρουν τα δημοσιεύματα, αλλά αλλιώς. Μέχρι αυτή την ώρα δεν έχουμε δει πάντως κάποια ενημέρωση πώς αλλιώς έγιναν. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να μη δίνουμε βάση στις διαβεβαιώσεις. Αυτό έλλειπε, οι κυβερνητικοί παράγοντες να παραπλανούν τους πολίτες. Πότε έγινε αυτό, για να συμβεί και τώρα; Τέλος πάντων, ούτε η Γκιλφόιλ επιδίωξε να μας ρίξει. Πιο φυσιολογικό θα ήταν, κοιτώντας και τις φωτογραφίες, να επιδιώκουμε να ρίξουμε εμείς την Γκιλφόιλ.

Όπως και να έχει, η κυβέρνηση δεν έχει ανάγκη την Κυρία Πρέσβη για να πέσει. Μπορεί να τα καταφέρει μια χαρά και μόνη της, αν κρίνουμε από τις αλλεπάλληλες δηλώσεις υπουργών και βουλευτών, που ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό συναγωνίζονται ποιος θα κάνει τη μεγαλύτερη κουτσουκέλα από μικροφώνου. Αλλά δεν τους ξεσυνεριζόμαστε: Ναι μεν στον τομέα τους ο καθένας δεν θα λέγαμε ότι έχουν σκίσει, όμως θα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ότι ψυχαγωγούν τον κοσμάκη, σε εποχές δύσκολες, όπου εκτός των άλλων έχει ακριβύνει και ο μπάφος, με αποτέλεσμα να τον προμηθεύονται μόνο κάποιοι προβεβλημένοι δημοσιογράφοι, όπως προέκυψε από τη γνωστή παρέμβαση του Υπουργού Υγείας, ενώ ο απλός πολίτης δεν τα καταφέρνει με την ευκολία του παρελθόντος. ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια. Ετσι στην κοινωνία επικρατεί άκρα του μπάφου σιωπή.

Αλλά και η Αμπασαντόρισσα και οι δηλώσεις των υπουργών να μην υπήρχαν, ενεργοποιείται καταλυτικά ο παράγων Σαμαράς, που ανακοινώνει την ίδρυση κόμματος. Εκκρεμεί το όνομα του νέου σχηματισμού, αν και δεν νομίζουμε ότι έχει νόημα να το βασανίσει και πολύ. Το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά δεν μπορεί παρά να λέγεται «Αντώνης Σαμαράς» ή και «Τρελαντώνης», από το βιβλίο της διάσημης γιαγιάς του, διότι η περίοδος που θα καλύψει η παράταση φυσιολογικά θα συμπίπτει με τα χρόνια που αναλογούν στον ιδρυτή του για περαιτέρω δημόσια δράση και βιολογική αντοχή. Όταν ο Αντώνης αναληφθεί, δεν θα υπάρξει κόμμα, ό,τι και αν κάνουν οι μαθητές αυτού. Δεν βλέπουμε άλλωστε και κανέναν διαθέσιμο να μαρτυρήσει υπέρ πίστεως. Η αφοσίωση έχει τα όριά της, στις μέρες μας ιδίως.

Μην ξεχνάμε ωστόσο ότι στην εποχή μας το προσδόκιμο ζωής, και μάλιστα με όρους θάλλους και σφρίγους έχει αυξηθεί κατά πολύ. Σήμερα διαβάζαμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα συναντηθεί με γηραιό πολίτη ηλικίας 102 ετών. Όχι, αυτός δεν είναι ιδρυτής κόμματος, πάει πολύ: Αν πρόκειται οι οπαδοί να σου φωνάζουν «εσύ μας οδηγείς», δεν πρέπει έστω να μπορείς να οδηγείς;

Επιπλέον, μην ξεχνάμε και ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου (ο παππούς) έγραψε χρυσή ιστορία στην 3η ηλικία, περνώντας στο πάνθεον των ηρώων της δημοκρατικής παράταξης ως ο Γέρος της Δημοκρατίας. Γιατί να μην έχει έρθει η στιγμή και για τον Γέρο της Νέας Δημοκρατίας; Ακριβέστερα, τον Γέρο της Παλαιάς Νέας Δημοκρατίας. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά ας μην πιάνουμε τώρα τις οξυμωρίες και τις μωρίες.

Οσο για τα στελέχη που αποδέχθηκαν την τιμητική κρούση του Νέου Γέρου, μπορεί να έχουν επίγνωση ότι το πράγμα ίσως αποδειχθεί Κόμμα Μιας Χρήσεως, αλλά δεν πτοούνται. Πρώτον, γιατί έχουν υψηλό αίσθημα πατριωτισμού. Δεύτερον, διότι κάποιοι υπολογίζουν ότι μέσω του εγχειρήματος ίσως και να βρεθούν στο Κοινοβούλιο, κάτι που δεν θα μπορούσαν να πετύχουν δια της φυσικής- μέχρι σήμερα- οδού. Δεν πρόκειται, ασφαλώς, για ιδιοτελές κίνητρο: Η Βουλή έχει ανάγκη αναβαθμίσεως του προσωπικού της. Εστω και με δοκιμασμένα μεν, πλην ηθικώς άφθαρτα πρόσωπα. Ητοι φθαρμένα, αλλά όχι διεφθαρμένα.

Με τούτα και με κείνα, κάτι η Γκιλφόιλ, κάτι οι υπουργοί και ο βουλευτές, για τους οποίους ισχύει το αγγλοσαξονικό ρητό τέικ δε ουάν εντ χιτ δι άδερ, άνοιξε ο δρόμος για την αντιπολίτευση. Είμαστε στην αρένα, οι σκλάβοι είναι δεμένοι και έτοιμοι για να τους φάει το λιοντάρι, ανοίγει η πύλη των θηρίων αλλά λιοντάρι δεν βγαίνει ή τέλος πάντων αυτό που βγαίνει δεν το λες και λιοντάρι. Θα γίνουν και δεύτερες εκλογές, θα μου πεις, και εκεί να δεις τι έχει να γίνει. Και ψοφίμι να βγει αντί για λιοντάρι, εμείς θα πούμε «παναγιά μου ένα θηρίο», γιατί θα πρέπει να κυβερνηθεί ο τόπος, είτε από τους μεν, είτε από τους δε, είτε από τους μεν, δε, αλλά, όμως, αν και, καίτοι, καίπερ, μολονότι, μολαταύτα, από όλα έχει ο μπαξές, γέλα κυρία μου, γέλα μαζί μου.