Ο Οδοντωτός των Καλαβρύτων: το αλπικό θαύμα που επιμένουμε να αφήνουμε να μαραζώνει
Αν βρισκόταν στην Ελβετία, θα υπήρχαν premium πακέτα, διεθνείς συνεργασίες, ψηφιακές καμπάνιες, θεματικά events και ολοκληρωμένο storytelling
Του Απόστολου Σπατιώτη
Ο Οδοντωτός Σιδηρόδρομος Διακοπτού–Καλαβρύτων δεν είναι απλώς ένα τρένο που ενώνει δύο σημεία της Αχαΐας. Είναι ένα ζωντανό μνημείο μηχανικής, μια εμπειρία που κόβει την ανάσα και ένα από τα ελάχιστα τουριστικά προϊόντα της Ελλάδας που μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα στα κορυφαία του κόσμου.
Καθώς ανηφορίζει μέσα από το Φαράγγι του Βουραϊκού, περνά από γέφυρες, σήραγγες και βράχια που μοιάζουν βγαλμένα από καρτ ποστάλ των Άλπεων. Η διαδρομή προσφέρει εικόνες σπάνιας ομορφιάς και δημιουργεί μια αίσθηση αυθεντικού ταξιδιού που δύσκολα συναντά κανείς αλλού στην Ευρώπη.
Κι όμως, αντί να αποτελεί εθνικό τουριστικό σύμβολο, παραμένει υποτιμημένος, υποπροβεβλημένος και συχνά εγκλωβισμένος στη μιζέρια της ελληνικής διοικητικής λογικής. Την ώρα που η Ελβετία μετέτρεψε το Glacier Express και το Bernina Express σε παγκόσμια brands εμπειρικού τουρισμού, εμείς ακόμη παλεύουμε με τα αυτονόητα.
Δεν μας λείπει το προϊόν. Μας λείπει το μυαλό να το αξιοποιήσουμε. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Ο Οδοντωτός θα μπορούσε να είναι λόγος επίσκεψης από μόνος του, ένας ισχυρός μαγνήτης για ταξιδιώτες υψηλής δαπάνης, φυσιολάτρες, πεζοπόρους και φίλους των σιδηροδρομικών διαδρομών.
Αν βρισκόταν στην Ελβετία, θα υπήρχαν premium πακέτα, διεθνείς συνεργασίες, ψηφιακές καμπάνιες, θεματικά events και ολοκληρωμένο storytelling. Θα πωλούσαν όχι μόνο τη μετακίνηση αλλά το συναίσθημα. Το τοπίο, την ιστορία, τη φύση, τη γαστρονομία, τη μνήμη. Εδώ συζητάμε ακόμη για τη στοιχειώδη λειτουργία της γραμμής.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι υποδομές. Είναι κυρίως η νοοτροπία. Στην Ελλάδα συχνά αντιμετωπίζουμε τα μεγάλα πλεονεκτήματά μας με μικρή σκέψη, πρόχειρο σχεδιασμό και χαμηλές φιλοδοξίες. Αντί να επενδύουμε στρατηγικά σε ό,τι μας κάνει μοναδικούς, αρκούμαστε στη διαχείριση της μετριότητας. Δεν μας φταίει η έλλειψη δυνατοτήτων. Μας φταίει η έλλειψη οράματος.
Καμία περιφέρεια δεν χτίζει ισχυρό τουρισμό μόνο με χρηματοδοτήσεις και έργα βιτρίνας. Χρειάζεται ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενο, κατανοούν τις διεθνείς τάσεις και διαθέτουν όραμα. Χρειάζεται επαγγελματισμό, σχέδιο και φιλοδοξία.
Η Ελλάδα έχει το επικίνδυνο χάρισμα να διαθέτει θησαυρούς και να τους αντιμετωπίζει σαν βάρος. Ο Οδοντωτός είναι εθνικό κεφάλαιο, όχι υποχρέωση συντήρησης. Αν συνεχίσουμε να τον βλέπουμε κοντόφθαλμα, θα παραμείνει ένα αριστούργημα που ταξιδεύει σιωπηλά μέσα σε ένα από τα ωραιότερα τοπία της Ευρώπης, χωρίς ποτέ να κατακτήσει τη θέση που του αξίζει.
Και αυτό δεν είναι απλώς χαμένη ευκαιρία. Είναι συλλογική αποτυχία.
Το τραγικότερο είναι πως οι δυνατότητες ανάπτυξης γύρω από τη γραμμή παραμένουν σχεδόν ανέγγιχτες. Πεζοπορικές διαδρομές στον Βουραϊκό, ποδηλατικός τουρισμός, boutique ξενοδοχεία, γαστρονομικές εμπειρίες, πολιτιστικές στάσεις και σύνδεση με το χιονοδρομικό κέντρο των Καλαβρύτων θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα ολοκληρωμένο μοντέλο τετραεποχικού τουρισμού. Αντί γι’ αυτό, επικρατεί αποσπασματική σκέψη και διαχείριση χαμηλών προσδοκιών. Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό. Θέλουμε έναν Οδοντωτό που απλώς επιβιώνει ή έναν Οδοντωτό που πρωταγωνιστεί; Γιατί οι μεγάλες επιτυχίες δεν γεννιούνται από τύχη. Χτίζονται όταν κάποιοι τολμούν να δουν πέρα από τη μιζέρια της καθημερινότητας και να επενδύσουν σοβαρά σε αυτό που ήδη έχουν μπροστά τους. Αν συνεχίσουμε έτσι, άλλοι θα μας εξηγούν την αξία αυτού του διαμαντιού ενώ εμείς θα αναρωτιόμαστε γιατί οι επισκέπτες περνούν δίπλα του χωρίς να σταματούν και να θαυμάζουν το μεγαλείο του.
*Ο Απόστολος Σπατιώτης είναι ιδιοκτήτης Τουριστικού πρακτορείου
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
