Ο ψυχοθεραπευτής-συγγραφέας Γιώργος Λάγιος στην «Π»: «Η γονεϊκότητα δεν είναι δικαίωμα, είναι ευθύνη»
Ο συγγραφέας αναλύει τα βασικά κριτήρια που οφείλουν να πληρούν οι γονείς, προτείνει «τρόπους πρόληψης κακοποιητικών γονιών» με στόχο μια κοινωνία με ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη.
Σε μια εποχή όπου τα ξεσπάσματα βίας -είτε ενδοοικογενειακής είτε ενδοσχολικής- τείνουν να γίνουν καθημερινότητα, έρχεται ο Γιώργος Λάγιος να απευθύνει, μέσα από το βιβλίο του, το εξής ερώτημα: «Εσύ θα σε επέλεγες για γονιό σου;».
Ο γνωστός ψυχοθεραπευτής-συγγραφέας μιλάει στην «Π», έξω από τα δόντια, για το θέμα της γονεϊκότητας, αναλύει τα βασικά κριτήρια που οφείλουν να πληρούν οι γονείς, προτείνει «τρόπους πρόληψης κακοποιητικών γονιών» με στόχο μια κοινωνία με ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη.
-Πώς αποφασίσατε να γράψετε ένα βιβλίο που θέτει στο επίκεντρο τη μέγιστη ευθύνη του να γίνει κάποιος γονιός;
Από τα νεύρα μου. Εγραψα για να εκφράσω το συναίσθημά μου και όχι για να γνωστοποιήσω στον κόσμο τη σκέψη μου. Δεν περίμενα ότι θα γίνω επιτυχία. Περίμενα ότι θα γίνω μισητός. Για να πω την αλήθεια, έγινα πρώτα μισητός και μετά επιτυχία. Οποια αλήθεια ξεβολεύει, συνήθως την κατακρίνουν με τον χειρότερο τρόπο. Μετά από μερικά χρόνια, όμως, ενώ έβλεπαν τα εγκλήματα να χειροτερεύουν και τα παιδιά να κακοποιούνται σε καθημερινή βάση, σκέφτηκαν ότι ίσως αυτός ο αιρετικός Λάγιος κάπου έχει ένα δίκιο.
-Το βιβλίο σας επανεκδίδεται οκτώ χρόνια απ’ όταν πρωτοκυκλοφόρησε. Στο διάστημα αυτό, έχετε διαπιστώσει αλλαγές στον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη γονεϊκότητα;
Οι έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι κάνουν λιγότερα παιδιά. Εμένα με ευχαριστεί αυτό. Ασχολούνται περισσότερο με τη δική τους προσωπική αυτοπραγμάτωση και λιγότερο με το να ικανοποιήσουν την κοινωνία και τους γονείς τους. Αυτό μου δείχνει συνείδηση, επίγνωση. Πλέον η πληροφορία έχει ταξιδέψει και κάποιοι γονείς που γίνονται γονείς ψάχνονται περισσότερο. Ενδιαφέρονται να μάθουν πώς θα κάνουν το καλύτερο που μπορούν για το παιδί τους. Αυτή, όμως, είναι η μειονότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι γίνονται γονείς χωρίς να σκέφτονται ότι δεν πληρούν τα βασικά κριτήρια.
-Πώς μπορεί να κλονιστεί αυτή η υπερβολική αυτοπεποίθηση;
Η υπερβολική αυτοπεποίθηση είναι ίδιον της ηλιθιότητας. Ειδικά όταν πας να αναλάβεις τη μεγαλύτερη ευθύνη του πλανήτη. Θα πρέπει να θεσμοθετηθούν κάποια κριτήρια ώστε να ταρακουνηθεί το σύστημα. Δυστυχώς, οι επιπτώσεις είναι το μοναδικό μέσο με το οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τις πράξεις του. Αν δεν υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις σε άτομα που καταχράζονται το δικαίωμα της γονεϊκότητας, τότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Για παράδειγμα, όταν κάποιος παραμελεί ένα παιδί δεν μπορούμε απλά να του κάνουμε επίπληξη και ποινικά να υπάρχει μία ποινή που δεν εκτίει. Ο πήχης θα έπρεπε να είναι ότι, αν δεν φροντίζεις το παιδί σου, θα μπαίνεις ισόβια. Είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας εφόσον μέσα από το παιδί σου μπορείς να διαλύσεις χιλιάδες άλλες ζωές. Αυτό που λέω δεν έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά προστατευτικό. Υπάρχουν διαβαθμίσεις. Ανάλογα με τη σοβαρότητα της παραμέλησης ή της κακοποίησης υπάρχει ανάλογη ποινή. Δυστυχώς, είμαστε πολύ ελαστικοί. Στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας μπορεί κάποιος να χτυπάει τη γυναίκα για χρόνια και απλά να φάει τρεις μήνες φυλακή με αναστολή. Το τραύμα του παιδιού; Πόσο αποτιμάται αυτό;
-Η Ελλάδα αντιμετωπίζει δημογραφικό πρόβλημα. Πώς τοποθετείστε σε αυτό το ζήτημα, υπό το πρίσμα της θέσης σας για την απόλυτα συνειδητή γονεϊκότητα;
Υπάρχει μία ιεραρχία στα θέματα προς επίλυση. Πάνω από το δημογραφικό υφίσταται το σοβαρό θέμα των εγκλημάτων και της δυστυχίας των ανθρώπων. Πρώτα λύνουμε το πώς συνυπάρχουμε και μετά προσπαθούμε να δημιουργήσουμε καινούργιους ανθρώπους για να συνυπάρξουμε. Αν απλά γεννάμε για να γίνουμε πολλοί και να παραμείνουμε δυστυχισμένοι, έχουμε ήδη αποτύχει. Εγώ προτιμώ να ζήσω σε μια κοινωνία με ενσυναίσθηση και αλληλεγγύη παρά σε μια κοινωνία που έχει πολλούς ανθρώπους.
-Καθότι ακατάλληλοι γονείς ενδέχεται να μεγαλώσουν παιδιά-απειλή για τους γύρω προτείνετε ως λύση: Πανεπιστήμιο γονέων, εποπτεία γονέων, επιτροπή «σοφών». Πιστεύετε ότι υπάρχει χώρος γι’ αυτή τη βασικότατη εκπαίδευση, όταν το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα χωλαίνει;
Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι για γέλια. Το σχολείο έπρεπε να είναι ένα καταφύγιο και ένα εκκολαπτήριο δεξιοτήτων. Θα έπρεπε να χτίζουμε χαρακτήρες που δεν σχετίζονται μόνο με τη γνώση, αλλά με την παιδεία. Τα περισσότερα μαθήματα είναι άχρηστα όπως και οι Πανελλήνιες. Για άλλη μία φορά προσπαθούμε να αξιολογήσουμε τη μνήμη, τη λογικο-μαθηματική σκέψη και τη γλώσσα, τα οποία είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό των μορφών νοημοσύνης. Επειδή, όμως, δεν θέλω να πιάσω αυτό το κομμάτι γιατί είναι απλά ανύπαρκτο, θα ξεκινήσω πάλι ιεραρχικά. Με το που μένει μία γυναίκα έγκυος υποχρεωτικά ξεκινάει πανεπιστήμιο ώστε να μάθει τα βασικά της μητρότητας. Αν υπάρξουν προειδοποιητικά σημάδια τα οποία μπορούν να φανούν ίσως από έναν γιατρό, τότε υποχρεωτική εποπτεία ώστε, αν τυχόν δεν μπορεί να ανταποκριθεί αυτή η γυναίκα ή το ζευγάρι, τότε να τους αφαιρείται η επιμέλεια. Αυτά είναι τα απλά για εφαρμογή. Δεν υπάρχει καμία δυσκολία σε αυτή την εφαρμογή. Φανταστείτε ότι εμείς έχουμε φτάσει στο φεγγάρι και έχουμε αναλύσει οποιαδήποτε βλακεία τεχνολογική υπάρχει για να μας παίρνει το μυαλό αντί να ασχοληθούμε με την ανάλυση τρόπων πρόληψης κακοποιητικών γονιών.
-Στην κριτική που δέχεστε ως αιρετικός και προκλητικός πώς αντιδράτε;
Θεωρώ πως η κριτική που δέχομαι είναι από άτομα με πολύ χαμηλό επίπεδο σκέψης, οπότε δεν με ακουμπάει καν. Υπάρχουν όμως και μερικές περιπτώσεις από σκεπτόμενα άτομα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, δεν είμαι παρών για να τους απαντήσω όπως τους αξίζει.
-Αναφέρετε ότι τα παιδικά σας χρόνια ήταν ευτυχισμένα. Θεωρείτε ότι ένα παιδί που έχει μεγαλώσει με αγάπη μπορεί να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερο δισταγμό τη δημιουργία οικογένειας;
Τα παιδικά χρόνια που έχουν μέσα τους φροντίδα και όμορφες αναμνήσεις δίνουν στους ανθρώπους πολύ περισσότερες πιθανότητες να ζήσουν με ενσυναίσθηση προς οτιδήποτε μας περιβάλλει. Ο δισταγμός για τη δημιουργία οικογένειας έχει να κάνει με την ελεύθερη σκέψη και τη συνειδητοποίηση της ευθύνης. Δεν είναι κάποιος ευθυνόφοβος επειδή δεν θέλει να φέρει ένα παιδί σ’ αυτό τον άθλιο κόσμο.
-Αν ένα παιδί είχε τη δυνατότητα να επιλέξει τους γονείς του, τι θα έπρεπε να αναζητά, κατά τη γνώμη σας;
Γονείς, οι οποίοι δημιούργησαν συνειδητά μία νέα ζωή και αποφάσισαν ότι θα δώσουν τη φροντίδα που αρμόζει χωρίς όμως να παραμελούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα παιδιά μιμούνται. Ας μιμηθούν έναν χαρούμενο, υγιή γεμάτο ενσυναίσθηση άνθρωπο.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
