Ο Σπύρος Ανδριόπουλος στην «Π»: «Να σηκωθούν τα παιδιά από τον καναπέ» 

Ο Πατρινός Σπύρος Ανδριόπουλος δεν είναι απλώς ένα μεγάλο όνομα του ελληνικού στίβου, αλλά ένα ζωντανό κομμάτι της αθλητικής ιστορίας της χώρας. Κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ στον Μαραθώνιο από το 1988, με μια σπουδαία διαδρομή στις μεγάλες αποστάσεις και πολυετή προσφορά και εκτός αγωνιστικών χώρων, παραμένει σημείο αναφοράς. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Πελοπόννησο», ξεδιπλώνει μνήμες, εμπειρίες και στιγμές μιας διαδρομής γεμάτης προσπάθεια, μιλά για την Πάτρα που βρίσκεται στην καρδιά του και δίνει ραντεβού για την Κυριακή 29 Μαρτίου όπου θα σημάνει την εκκίνηση του Patras Half Marathon.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΟΠΗ ΚΟΓΚΟ

Κύριε Ανδριόπουλε, να ξεκινήσουμε από την αρχή. Πώς ξεκινήσατε τον αθλητισμό;

Να ξεκινήσουμε, αγαπητέ φίλε Θόδωρε, εγώ σας μιλάω στον ενικό και θα παρακαλούσα να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Είμαστε συναθλητές από παλιά, δύσκολες εποχές βέβαια.

Στην Πάτρα, το Εθνικό Στάδιο με ταρτάν φτιάχτηκε το 1981. Δεν υπήρχαν προδιαγραφές στην Πάτρα για μεγάλες αποστάσεις και γενικότερα για τον στίβο.

Γυμναζόμασταν όλοι στο παλιό στάδιο της Παναχαϊκής, το οποίο είχε καρβουνόχωμα.

Η Πάτρα ανέδειξε πολύ μεγάλους αθλητές που ήταν πρότυπά μας. Από την εποχή του Λάβδα, πάμε στον Λουκά Αδαμόπουλο, τον Φάνη Τσιμιγκάτο, τον Νίκο Αργυρόπουλο, τον προπονητή του τον Πέτρο Παπαγεωργίου που χάθηκε, τον Γιώργο Αποστολόπουλο, τον Χάρη Λίτσα. Ηταν πρότυπα για εμάς όπως πιστεύω ότι και για εσάς τους μικρότερους σε ηλικία, ήμασταν εμείς.

Εκτός από καλούς αθλητές, η Πάτρα είχε και προπονητές όπως τον κ. Σεβαστή, που εσύ είχες ιδιαίτερη σχέση. Ο άνθρωπος που ήταν επικεφαλής του ΣΕΓΑΣ για πολλά χρόνια και έκανε τρομερή δουλειά.

Βέβαια, ο Βασίλης Σεβαστής ήταν ο άνθρωπος που με ενέπνευσε να κάνω αθλητισμό. Όταν ήρθε γυμναστής στην Πάτρα, είδα έναν άνθρωπο που είχε πρόσφατα σταματήσει τον πρωταθλητισμό. Ηταν δεκαθλητής, που σημαίνει ότι ήταν αθλητικός, πολυτάλαντος. Ένα πρότυπο για εμάς τους μικρούς μαθητές. Αυτός ο άνθρωπος ήταν γυμναστής στο σχολείο μας. Μόλις τον είδα είπα «έτσι πρέπει να γίνω κι εγώ. Αυτό είναι το κίνητρό μου».

Από την αγάπη που είχε για τον στίβο, από γυμναστής σχολείου έφτασε να γίνει επικεφαλής του ΣΕΓΑΣ, σε μια εποχή που φέραμε την Ολυμπιάδα. Εσύ ξεκίνησες τον αθλητισμό και γρήγορα ήρθε ο πρωταθλητισμός και η Εθνική Ομάδα. Ποια ήταν τα βήματα;

Κατά λάθος μπήκα! Έπαιζα ποδόσφαιρα στους μικρούς της Παναχαϊκής. Μια μέρα, ο μαθηματικός του σχολείου είχε βάλει διαγώνισμα. Εγώ δεν είχα διαβάσει πάρα πολύ καλά και θεωρούσα πως δεν θα τα πήγαινα καλά. Ο πατέρας μου θα μου έκοβε το ποδόσφαιρο επειδή είχαμε συμφωνήσει να είμαι καλός μαθητής.

Οπότε, είδα κάποια στιγμή τον Βασίλη Σεβαστή να διαλέγει την ομάδα Ανώμαλου Δρόμου για να προετοιμαστούν για το Σχολικό Πρωτάθλημα της Πάτρας. Ουσιαστικά με επέλεξε για να χάσω το διαγώνισμα.

Μετά από τρεις εβδομάδες με υποτυπώδη προπόνηση, έχοντας βέβαια το ποδοσφαιρικό background, κέρδισα. Στη συνέχεια υπήρχε μια ανοδική πορεία. Πρώτος στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, πέμπτος στο πρωτάθλημα που συμμετείχαν μαθητές από όλη την Ελλάδα. Όλα αυτά μέσα σε έξι μήνες. Ηταν εύλογο να ασχοληθώ με τον πρωταθλητισμό και να αφήσω το ποδόσφαιρο. Την επόμενη χρονιά ήταν ραγδαία η εξέλιξη, ήρθε η Εθνική Ομάδα στους εφήβους, στους νέους, στους άνδρες κλπ.

Είχες μια τεράστια καριέρα με παρουσία στην Εθνική Ομάδα για πολλά χρόνια. Πες μας για την εμπειρία σου στην Εθνική.

Το 1980 ήταν η πρώτη μου συνάντηση με την Εθνική Ομάδα στην Αίγυπτο για αγώνα Εφήβων και τερμάτισα το 1998  σε Πανευρωπαϊκούς Αγώνες στη Βουδαπέστη, στο Μαραθώνιο δρόμο. 18 χρόνια.

Αδιαλείπτως χωρίς να έχω σταματήσει ούτε μια χρονιά ως μέλος της εθνικής ομάδας. Από 3 χιλιόμετρα, 1500 μέτρα μέχρι και Μαραθώνιο.

Δύο δεκαετίες με τρομερές εμπειρίες. Με συμμετοχές στον Μαραθώνιο της Βοστόνης που όλοι οι δρομείς θέλουν να τρέξουν. Πες μας για την εμπειρία στην Κωνσταντινούπολη και τα γεγονότα που είχαν συμβεί τότε.

Το 1989 είχα τρέξει στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ανωμάλου δρόμου, ήταν 12 χιλιόμετρα τότε.

Σπουδαίοι αθλητές από τα Βαλκάνια. Ο Ζεκί Οζτούρκ από την Τουρκία ήταν το φαβορί και έκανε 13.21 στα 5χλμ. Ο Ιγκνάτοφ άλλος μεγάλος αθλητής με 13.13 και βαλκανικό ρεκόρ ενώ ήταν τέταρτος Ολυμπιονίκης. Ο Ραΐσεβιτς που σκοτώθηκε το 1990 στον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία. Πολύ γρήγορη κούρσα που κάναμε το κάθε 1000άρι 2.45-2.50. Μεγάλες ταχύτητες.

Ξαφνικά στα τελευταία 500 μέτρα κάνουμε σπριντ και φεύγω εγώ μπροστά. Στη διαδρομή υπήρχε κόσμος που φώναζε «Ζεκί, Ζεκί» για να υποστηρίξει τον Τούρκο αθλητή. Τερματίζουμε και έσπρωξα έναν πιτσιρικά που μπήκε μπροστά μου. Βγήκα δεύτερος, τρίτος ο Ζεκί και πρώτος ο Ιγκνάτοφ.

Ο κόσμος αντέδρασε για το σπρώξιμο γιατί το θεώρησε εσκεμμένο και υπήρχε ένταση. Πήγαν να χυμήξουν πάνω μου. Ηταν ένα γεγονός που μέσα στην πίεση της κούρσας και πάνω στο φίνις, δημιουργούνται διάφορα καμιά φορά.

Ποιες στιγμές ξεχωρίζεις στην καριέρα σου; Την 29^η Αυγούστου 1987  στο Ολυμπιακό Στάδιο της Ρώμης με την 7^η θέση ή τον καλύτερο χρόνο το 1988 στο Βερολίνο;

Κοιτάξτε το 1988, ήταν δύο εβδομάδες μετά στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ. Εμένα με είχαν κόψει από τους Ολυμπιακούς Αγώνες παρότι είχα πιάσει το υψηλό όριο. Έχω πιάσει το υψηλό όριο και η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε τότε να βάλει κάποια συγκεκριμένα όρια μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που δεν υπήρχαν αγώνες μαραθωνίου. Εγώ ετοιμαζόμουν μετά τα δέκα χιλιόμετρα το 87, έβδομη θέση.

Γιατί σε έκοψαν;

Οχι μόνο εμένα. Έκοψαν τον Ρουσάκη, τον Καλογιάννη, τον Κακλαμανάκη, γενικά αθλητές πολύ υψηλό επίπεδο. Τα έγραφαν όλα οι εφημερίδες της εποχής.

Έχεις πάρει μέρος αρκετές φορές στον Μαραθώνιο της Βοστόνης. Υπάρχει κάποια ιστορία που ξεχωρίζεις;

Πριν τους αγώνες, μας είχε καλέσει ο Πρόξενος της Βοστόνης. Παρέθεσε μια δεξίωση για όλη την ελληνική αποστολή. Ηταν καλεσμένος και ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Μάικλ Δουκάκης. Είχαμε πιάσει τη συζήτηση, είχε Έλληνες γονείς αλλά είχε γεννηθεί στη Βοστόνη. Μιλούσε όμως λίγα σπαστά ελληνικά. Μαε είπε μια ιστορία που είχε να κάνει με τη νίκη του Κυριακίδη το 1948.

Ο Δουκάκης τότε ήταν μικρός και τον είχε πάρει ο πατέρας του να παρακολουθήσουν τον αγώνα. Βρίσκονταν στα τελευταία 2-3 χιλιόμετρα της διαδρομής και ο πολύ γνωστός αθλητής τότε Τζιν Κέλλυ, που ήταν από την Βοστόνη κι είχε κερδίσει 6 φορές τον αγώνα, ήταν δεύτερος.

Πρώτος ήταν ο Στέλιος Κυριακίδης. Ο πατέρας Δουκάκης, περήφανος ως Έλληνας, χειροκροτούσε και παρότρυνε τον γιο του Μάικλ να τρέξουν μαζί. «Πάμε πάμεέχουμε Έλληνα. Πάμε να τερματίσουμε τον Έλληνα». Ο Μάικλ Δουκάκης μας είπε πως από τη μία πλευρά στενοχωριόταν γιατί έχανε το ίνδαλμά του, αλλά χαιρόταν για τον Έλληνα νικητή.

Σπύρο, πιστεύεις πως θα κατέβει τις δύο ώρες ο μαραθώνιος; Έκανε μια δοκιμή ο Κιπσόγκι πριν 3-4 χρόνια αλλά σε εντελώς ελεγχόμενο περιβάλλον. Σε κανονικό αγώνα όμως, πιστεύει θα κατέβει;

Η εξέλιξη της τεχνολογίας, της επιστήμης, της προπονητικής και όλης της γνώσης γύρω από τον αθλητισμό είναι τεράστια. Σε λίγα χρόνια ίσως το καταφέρουμε. Είχα διαβάσει πως μετά από 30-40 χρόνια, θα μπορούσαμε να βλέπουμε χρόνου στον Μαραθώνιο ακόμα και 1 ώρα και 56 λεπτά.

Σήμερα με τα παπούτσια που υπάρχουν και γενικά την τεχνολογία, έχουν βοηθηθεί οι αθλητές. Δεν μιλάω για ντόπινγκ φυσικά, αλλά για όλα τα νόμιμα.

Ενας αθλητής των 2 ωρών και 8-9 λεπτών, με τις τεχνολογικές συνθήκες σήμερα κάνει 2 ώρες και 2 λεπτά.

Κάποια στιγμή, που τα παπούτσια θα βελτιωθούν ακόμα περισσότερο, θα γίνονται και καλύτεροι χρόνοι. Τώρα τα παπούτσια μπορεί να δώσουν 4-6 λεπτά σε κάποιον αθλητή.

Το δικό σου ρεκόρ είναι 2 ώρες και 12 λεπτά από το 1988;

Ναι. Και θεωρώ πως σήμερα θα ήταν 2.06 ή 2.07. Μπορεί και ακόμη πιο κάτω.

Εσυ έκανες το ρεκόρ το 1988. Εκτοτε όμως υπάρχει τεράστια εξέλιξη στην ιατρική, τη διατροφή, τα παπούτσια, την προπονητική. Γιατί δεν έχουμε αθλητές που μπορούν να περάσουν το ρεκόρ σου;

Εχω μια απλή εξήγηση. Τα παιδιά σήμερα είναι παιδιά της πληρότητας. Δεν έχουν τη φυσική αντοχή που είχαμε εμείς παλιά. Οι Κενυάτες ζουν σε υψόμετρο και έχουν μάθει να λειτουργούν σε συνθήκες έλλειψης οξυγόνου, επομένως όταν κατεβαίνουν στη θάλασσα μπορούν να πάνε πιο γρήγορα. Όταν πήγα στην Κένυα πρώτη φορά, είδα τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο και να διανύουν μεγάλες αποστάσεις.

Έτσι ήμουν κι εγώ. Από έξι χρονών έπαιρνα τη μπάλα για να παίξουμε, κάναμε πέντε χιλιόμετρα για να πάμε σε άλλη γειτονιά για παιχνίδι κι άλλα τόσα να γυρίσουμε.

Όταν έμενα στην Πάτρα και άρχισα να κάνω πρωταθλητισμό, έμενα στο Μιντιλόγλι. Πήγαινα σχολείο στο 2^ο στην Τριών Ναυάρχων. Οπότε για να τα προλάβω όλα επειδή δεν με βόλευαν τα δρομολόγια, έκανα 30-35 χιλιόμετρα με το ποδήλατο για να πάω στο σχολείο και για προπόνηση στο Εθνικό Στάδιο. Στα 16 μου είχα αναπτύξει μια φυσική αντοχή. Ποιο παιδί το κάνει αυτό σήμερα;

Γι’ αυτό κι όταν ήρθα στην Αθήνα και είχα προπονητή τον πολύ απαιτητικό Ιγκλό από την Ουγγαρία, ήμουν έτοιμος να ανταπεξέλθω.

Σε σημάδεψε η συνεργασία με τον Ούγγρο θρύλο της προπονητικής;

Βέβαια, ήταν άνθρωπος που μας έλεγε ότι τα ρεκόρ γίνονται μόνο με δουλειά. Χωρίς να έχω τρέξει καν 10άρι, μου έβαζε συνέχεια το όριο πιο χαμηλά. Τα έβλεπα απλησίαστα τα όρια.

Ως προπονητής είχε την τακτική της «υπερβολικής» προπόνηση. Σήμερα αυτή η τακτική αναθεωρείται. Πως το βλέπεις;

Η μοντέρνα προπονητική λέει «γρήγορα αποτελέσματα με το μικρότερο δυνατό κόστος». Αρα υπάρχει ένας προπονητικός σχεδιασμός, σύμφωνα με τη δυνατότητα του κάθε αθλητή και με τους στόχους που πρέπει να έχει, με το μικρότερο δυνατό κόστος να έρθει το καλύτερο αποτέλεσμα. Ουσιαστικά τα προπονητικά προγράμματα οτυ σήμερα είναι αναθεωρημένες προσεγγίσεις μοντέλων των δεκαετιών του 50’, του 60’, του 70’ κλπ.

Τι λείπει όμως από τη χώρα μας και δεν γίνονται τέτοια ρεκόρ; Σε όλο τον δυτικό κόσμο δεν καταπονούνται τα παιδιά, όμως υπάρχουν σχολές αθλητών με μεγάλες επιτυχίες.

Είναι και θέμα κινήτρων. Βέβαια τώρα τα παιδιά έχουν χορηγούς κι άλλα έσοδα. Εμείς είχαμε προπονητικό κέντρο, μέναμε σε ξενώνες, είχαμε φαγητό. Το Ολυμπιακό Στάδιο ήταν η βάση μας από το 1982. Πλέον σταμάτησαν να λειτουργούν οι ξενώνες από το 2003.΄Ηταν μεγάλο λάθος αυτό.

Άρα εκείνα τα κίνητρα που είχατε βοηθούσαν. Είναι πρόταση να επανέλθουν;

Βέβαια. Τα κίνητρα μπορεί να είναι σε πολλαπλό επίπεδο. Από χρηματικά μέχρι οτιδήποτε άλλο.

Τελειώνει ο αθλητισμός κι εσύ είσαι στις Ένοπλες Δυνάμεις. Πες μας για την πορεία σου.

Κατατάχθηκα το 1989. Αρχικά το 1986 ως ναύτης και τελειώνοντας μου έγινε πρόταση να καταταγώ ως έφεδρος Αξιωματικός. Δεν το σκέφτηκα πολύ να πω την αλήθεια. Οσο ήμουν αθλητής, δεν με ενοχλούσαν. Αλλά όταν σταμάτησα ήθελα να δουλέψω. Είμαι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ, εξειδικεύτηκα πάνω στην Οργάνωση και Διοίκηση του Αθλητισμού και αυτό έκανα τα τελευταία χρόνια ως Διευθυντής του Ανωτάτου Συμβουλίου Αθλητισμού Ενόπλων Δυνάμεων.

Από την οποία αφυπηρέτησες πρόσφατα.

Πριν τρεις μήνες αποστρατεύτηκα.

Εχω ακούσει μια ιστορία πως δεν είχαν περάσει για τον Νίκο Βαμβακούλα. Ισχύει;

Ναι! Είναι πολύ φίλος μου ο Νίκος. Είχε γίνει στο Ολυμπιακό Στάδιο αυτή η ιστορία. Τότε ήταν μόδα τα κατσαρά μαλλιά. Με είδε κόσμος να κάνω προπόνηση στο βοηθητικό και εκείνη τη μέρα έπαιζε ο Παναθηναϊκός στο ΟΑΚΑ. Και άρχισαν να μου φωνάζουν «Βαμβακούλα, έλα εδώ» και διάφορα τέτοια.

Η Πάτρα έχει βγάλει καταπληκτικούς αθλητές. Σήμερα η κατάσταση δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με το παρελθόν. Τι έχεις να πεις στους νέους;

Να σηκωθούν από τον καναπέ όλοι τους. Ειδικά τα νέα παιδιά. Ξέρουμε πολύ καλά πως έχουν εθιστεί στις οθόνες, τα κινητά και τα τάμπλετ.

Τι θα τους προσφέρει ο στίβος;

Αυτά τα παιδιά πρέπει να σηκωθούν. Σε πρώτη φάση να το φωνάξουν και να πάνε στα στάδια. Να αρχίσουν να γυμνάζονται και θα δουν σημαντικές αλλαγές στην ψυχοσυναισθηματική ισορροπία του σώματός τους.

Στην Πάτρα έχει πολλά μέρη να τρέξεις. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις, έχουμε το Παμπελοποννησιακό, το Έλος της Αγυιάς, το παραλιακό μέτωπο. Υπάρχουν ακαδημίες και σύλλογοι που μπορούν να βοηθήσουν.

Γενικότερα να θυμούνται οι νέοι πως δεν υπάρχει κάποιο μυστικό για να φτάσει κανείς ψηλά. Το μυστικό είναι προπόνηση, προπόνηση, προπόνηση.

Την Κυριακή έχουμε στην Πάτρα τον Patras Half Marathon. Δίνουν κίνητρα τέτοιες διοργανώσεις; Οι συμμετοχές δείχνουν ότι ένα τέτοιο event αποτελεί κίνητρο.

Συμφωνούμε απόλυτα. Ξεκινούν επιτέλους στην Πάτρα τα δρομικά κινήματα. Κάποτε ο Σύλλογος Δρομέων Υγείας μάζευε 50-60 άτομα και τώρα μαζεύει 300.

Όταν έτρεξα πρώτη φορά στον Μαραθώνιο της Νέας Υόρκης έβλεπα 50.000 ανθρώπους να παρακολουθούν και να χειροκροτούν. Δεν πίστευα ότι θα μπορέσουμε στην Ελλάδα και την Αθήνα να διοργανώσουμε κάτι τέτοιο. Βλέπουμε όμως πως σιγά-σιγά συμβαίνει.

Ο κόσμος βλέπει τα οφέλη μέσα από τον αθλητισμό και καταφέρνει να αφιερώνει μία ώρα την ημέρα για να γυμνάζεται. Νιώθει πιο καλά και μπορεί να ανταποκριθεί καλύτερα στις σύγχρονες απαιτήσεις.

Πρέπει να σηκωθούμε από το γραφείο και να περπατάμε, να γυμναζόμαστε. Χαίρομαι που έχει γίνει μόδα και είναι σημαντικές αυτές οι διοργανώσεις για την Πάτρα. Έλειπαν τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα. Η Πάτρα έχει βγάλει μεγάλους αθλητές και έχει τις προϋποθέσεις για να γυμναστεί κάποιος.

Συγχαρητήρια στον Πέλοπα και την Πελοπόννησο για τη διοργάνωση. Πρέπει να τη στηρίξουμε όλοι για να γίνει η Πάτρα πιο ελκυστικός προορισμός, να έρχονται και ξένοι αθλητές, να γνωρίσουν την πόλη, την κουλτούρα μας, το καρναβάλι μας.

Μια συμβουλή σε όσους θα τρέξουν στις 29 Μαρτίου στην Πάτρα;

Για τα 21 χιλιόμετρα χρειάζεται να είναι προετοιμασμένοι. Δεν χρειάζεται πολλή προπόνηση αλλά ένα προπονητικό πλάνο για την προετοιμασία. Κυρίως όμως δεν χρειάζεται πίεση. Να το πάνε χαλαρά και να το απολαύσουν. Είναι μια γιορτή για την Πάτρα.

Θα έχουμε τη βοήθειά σου και τις συμβουλές σου πιο συχνά στην Πάτρα;

Τώρα που αποστρατεύτηκα ναι. Είμαι μαζί σας. Τόσα χρόνια ως Διευθυντής ήταν δύσκολο γιατί κάναμε πολλά event κάθε βδομάδα. Ημουν στο γραφείο από τις 7 το πρωί έως τις 7 το απόγευμα. Πλέον αυτό σταμάτησε και θέλω να είμαι δίπλα στην πόλη που αγαπάω, την Πάτρα. Όπως έχω στηρίξει και τα Καλάβρυτα για τον «Δρόμο Θυσίας» που είναι κομμάτι του στρατιωτικού αθλητισμού.

Οτιδήποτε μου ζητηθεί, πάντα είμαι πρόθυμος.

Το πρώτο που ζητάμε είναι αν θα μπορέσεις να δώσεις την εκκίνηση στις 29 Μαρτίου.

Θα είμαι μαζί σας!

 

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News