Περισσότερη δουλειά, μεγαλύτερες ανισότητες: Τι αποκαλύπτουν οι αριθμοί για τη Δυτική Ελλάδα

Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Περισσότερες ώρες στη δουλειά, αλλά μια οικονομική απόσταση από την Αττική που όχι μόνο δεν περιορίζεται, αλλά μεγαλώνει. Τα νέα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το κόστος εργασίας αποτυπώνουν τις μεγάλες ανισότητες στην ελληνική αγορά και παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Δυτική Ελλάδα, η οποία περιλαμβάνεται στη γεωγραφική ζώνη με τη μεγαλύτερη αύξηση των ετήσιων ωρών εργασίας ανά μισθωτό.

Η εικόνα είναι χαρακτηριστική: μέσα σε τέσσερα χρόνια, ο μέσος ετήσιος χρόνος εργασίας στη συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη αυξήθηκε κατά 114,4 ώρες. Την ίδια περίοδο, η διαφορά στο ωριαίο κόστος εργασίας σε σχέση με την Αττική μεγάλωσε κατά 1,55 ευρώ. Και αυτά δεν είναι τα μοναδικά ευρήματα. Οι μικρότερες επιχειρήσεις καταγράφουν τη μεγαλύτερη αύξηση των ωρών εργασίας, οι αποκλίσεις ανάμεσα στους επαγγελματικούς κλάδους παραμένουν τεράστιες, ενώ οι δαπάνες για την κατάρτιση των εργαζομένων αντιστοιχούν σε ένα ελάχιστο ποσοστό του συνολικού κόστους.

Τα δεδομένα προέρχονται από την Έρευνα Κόστους Εργασίας 2024, που δημοσίευσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026.

Η δουλειά αυξήθηκε, η απόσταση από την Αττική μεγάλωσε

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, στη λεγόμενη Κεντρική Ελλάδα, τη μεγάλη στατιστική ζώνη που περιλαμβάνει τη Δυτική Ελλάδα, τη Θεσσαλία, τα Ιόνια Νησιά, τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, οι μέσες ετήσιες ώρες εργασίας ανά μισθωτό αυξήθηκαν από 1.520,3 το 2020 σε 1.634,7 το 2024.

Πρόκειται για αύξηση 7,5%, τη μεγαλύτερη μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων γεωγραφικών ζωνών της χώρας.

Στην Αττική, αντίθετα, ο αντίστοιχος μέσος όρος αυξήθηκε μόλις κατά 0,7%, από 1.695 σε 1.706,4 ώρες. Αυτό σημαίνει ότι η Αττική εξακολουθεί να καταγράφει περισσότερες ώρες εργασίας σε απόλυτους αριθμούς, όμως στην Κεντρική Ελλάδα η αύξηση σε σχέση με το 2020 ήταν πολύ εντονότερη.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται και στο κόστος εργασίας.

Το 2020, το μέσο ωριαίο κόστος για τους εργοδότες στην Κεντρική Ελλάδα ήταν 11,40 ευρώ, έναντι 15,38 ευρώ στην Αττική. Τέσσερα χρόνια αργότερα είχε αυξηθεί στα 12,71 και 18,24 ευρώ αντίστοιχα.

Έτσι, η απόσταση από την Αττική μεγάλωσε από 3,98 σε 5,53 ευρώ ανά ώρα. Το 2024, το ωριαίο κόστος εργασίας στην Κεντρική Ελλάδα ήταν περίπου 30% χαμηλότερο από εκείνο της Αττικής.

Αξίζει να διευκρινιστεί ότι οι αριθμοί αυτοί δεν αντιστοιχούν στους καθαρούς μισθούς των εργαζομένων. Περιλαμβάνουν το συνολικό κόστος απασχόλησης που επωμίζονται οι επιχειρήσεις, μαζί με τις εργοδοτικές εισφορές και τις υπόλοιπες σχετικές δαπάνες.

Αποτυπώνουν, ωστόσο, μια σαφή περιφερειακή απόκλιση, η οποία διευρύνθηκε αντί να περιοριστεί.

Οι μικρές επιχειρήσεις και η μεγάλη αύξηση των ωρών

Μια δεύτερη σημαντική διαφορά αφορά το μέγεθος των επιχειρήσεων.

Στις επιχειρήσεις που απασχολούν από 10 έως 49 εργαζομένους, οι μέσες ετήσιες ώρες εργασίας αυξήθηκαν κατά 9% μεταξύ 2020 και 2024, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κατηγορία επιχειρήσεων.

Από 1.347,6 ώρες ανά εργαζόμενο το 2020, ο ετήσιος μέσος όρος έφτασε τις 1.468,9 ώρες το 2024.

Την ίδια περίοδο, το ωριαίο κόστος εργασίας αυξήθηκε μόλις κατά 4,2%, από 12,20 σε 12,71 ευρώ.

Η εικόνα διαφοροποιείται σημαντικά στις μεγαλύτερες επιχειρήσεις. Σε εκείνες που απασχολούν από 500 έως 999 εργαζομένους, οι ώρες αυξήθηκαν κατά 2,1%, ενώ το ωριαίο κόστος εργασίας ενισχύθηκε κατά 16,3%.

Στις επιχειρήσεις με περισσότερους από 1.000 εργαζομένους, το ωριαίο κόστος έφτασε τα 16,80 ευρώ, έναντι 12,71 ευρώ στις επιχειρήσεις με 10 έως 49 εργαζομένους.

Πρόκειται για πανελλαδικά στοιχεία που αναδεικνύουν πόσο διαφορετικά εξελίσσεται το κόστος απασχόλησης ανάλογα με το μέγεθος της επιχείρησης.

Από την εστίαση στην ενέργεια, σχεδόν τριπλάσια διαφορά

Ακόμη μεγαλύτερες είναι οι αποκλίσεις ανάμεσα στους επαγγελματικούς κλάδους.

Το 2024, το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας στα καταλύματα και την εστίαση διαμορφώθηκε στα 12,12 ευρώ. Στις δραστηριότητες παραγωγής και παροχής ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου έφτασε τα 29,76 ευρώ, ενώ στις χρηματοπιστωτικές και ασφαλιστικές υπηρεσίες τα 29,67 ευρώ.

Στον αντίποδα, οι διοικητικές και υποστηρικτικές δραστηριότητες κατέγραψαν το χαμηλότερο ωριαίο κόστος, με 11,27 ευρώ.

Εντυπωσιακή είναι και η αύξηση κατά 81,7% των μέσων ετήσιων ωρών εργασίας ανά μισθωτό στον κλάδο καταλυμάτων και εστίασης.

Ωστόσο, η σύγκριση χρειάζεται προσοχή. Το 2020, χρονιά με την οποία συγκρίνονται όλα τα στοιχεία, οι περιορισμοί της πανδημίας είχαν πλήξει ιδιαίτερα την εστίαση, τον τουρισμό και την ψυχαγωγία. Επομένως, μέρος της μεγάλης αύξησης αποτυπώνει την επάνοδο από εκείνη την ασυνήθιστη περίοδο και όχι απαραίτητα μια αντίστοιχη αύξηση των ατομικών ωραρίων.

Μόλις επτά λεπτά για κατάρτιση σε κάθε 100 ευρώ

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της έρευνας αφορά την επένδυση στην επαγγελματική κατάρτιση.

Από τα περίπου 62,37 δισ. ευρώ του συνολικού κόστους εργασίας που καταγράφει η ΕΛΣΤΑΤ για το 2024, μόλις 42,07 εκατ. ευρώ αντιστοιχούν σε δαπάνες επαγγελματικής κατάρτισης.

Δηλαδή, μόλις το 0,07% του συνόλου ή επτά λεπτά του ευρώ για κάθε 100 ευρώ κόστους εργασίας.

Την ίδια στιγμή, το μισθολογικό κόστος αντιστοιχεί στο 82,8% και οι εργοδοτικές εισφορές στο 17,1%.

Το μικρό αυτό ποσοστό δεν σημαίνει ότι όλες οι επιχειρήσεις απουσιάζουν από την εκπαίδευση των εργαζομένων τους, καθώς δεν καταγράφεται απαραίτητα κάθε μορφή επιμόρφωσης. Δείχνει όμως ότι οι συγκεκριμένες δαπάνες κατέχουν εξαιρετικά περιορισμένη θέση στο συνολικό καταγεγραμμένο κόστος εργασίας.

Η Δυτική Ελλάδα μέσα στην εικόνα των ανισοτήτων

Τα αποτελέσματα της έρευνας αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Δυτική Ελλάδα, αλλά απαιτούν μια βασική διευκρίνιση.

Η ΕΛΣΤΑΤ δεν παρουσιάζει ξεχωριστά γεωγραφικά δεδομένα για την Αχαΐα, την Ηλεία και την Αιτωλοακαρνανία. Η Δυτική Ελλάδα περιλαμβάνεται στη μεγάλη στατιστική ζώνη της Κεντρικής Ελλάδας, μαζί με τέσσερις ακόμη Περιφέρειες.

Επομένως, η αύξηση κατά 7,5% στον μέσο ετήσιο χρόνο εργασίας και το ωριαίο κόστος των 12,71 ευρώ αποτελούν μέσους όρους της ευρύτερης ζώνης και όχι αποκλειστικά στοιχεία της Δυτικής Ελλάδας.

Επιπλέον, η έρευνα αφορά επιχειρήσεις με τουλάχιστον 10 μισθωτούς και δεν περιλαμβάνει τις πολύ μικρές επιχειρήσεις κάτω από αυτό το όριο.

Παρά τους περιορισμούς, η εικόνα που προκύπτει είναι αποκαλυπτική για τις διαφορετικές ταχύτητες της ελληνικής αγοράς εργασίας.

Από τη μία πλευρά, καταγράφεται αύξηση των ωρών εργασίας. Από την άλλη, οι γεωγραφικές αποκλίσεις στο κόστος απασχόλησης διευρύνονται, ενώ το μέγεθος της επιχείρησης εξακολουθεί να συνδέεται με σημαντικές διαφορές.

Και κάπου εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό ερώτημα πίσω από τους αριθμούς: η αύξηση της εργασίας συνοδεύεται από αντίστοιχη βελτίωση των αποδοχών και των συνθηκών για τους εργαζομένους;

Η συγκεκριμένη έρευνα δεν αρκεί για να δώσει την απάντηση. Δείχνει, όμως, πόσο διαφορετικά διαμορφώνεται η αγορά εργασίας από περιοχή σε περιοχή και από επιχείρηση σε επιχείρηση, με τη Δυτική Ελλάδα να αποτελεί μέρος αυτής της άνισης οικονομικής πραγματικότητας.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News