Persona Grata – Αλέξης Γιαννούλιας: Επόμενος «σταθμός» το Δημαρχείο Σικάγο
Ο Ζώης Μαρίνος γράφει στην «Π» για τον Αλέξη Γιαννούλια
Υπάρχουν οικογενειακές ιστορίες που αρχίζουν έχοντας στο κάδρο τους μια βαλίτσα. Μικρή, φθαρμένη, με λίγα υπάρχοντα και ακόμη λιγότερες βεβαιότητες. Η συμβολική αφετηρία μιας νέας ζωής, σ’ ένα νέο τόπο, γεμάτο νέες προκλήσεις, νέες δυσκολίες αλλά και νέες ευκαιρίες.
Και ύστερα, χρόνια αργότερα, τα παιδιά εκείνων που πήραν το ρίσκο της μετανάστευσης, θα ετοιμάσουν τις δικές τους βαλίτσες. Και θα στριμώξουν μέσα τους όνειρα, φιλοδοξίες, κατασταλαγμένους στόχους, προσδοκίες αλλά και το σχεδόν στερεοτυπικό αλλά καθόλου άτοπο παράδειγμα του πατέρα και της μητέρας που μάτωσαν για να κάνουν το μηδέν κάτι και το ακατόρθωτο κατορθωτό.
Η ιστορία του Αλέξη Γιαννούλια δεν έχει ως αφετηρία τη βαλίτσα των λίγων υπαρχόντων. Αυτή ανήκε στον πατέρα του. Αφετηρία της έχει τη βαλίτσα των πολλών ονείρων.
Είναι μια ιστορία που ξεκινά απ’ τα αμφιθέατρα του Πανεπιστημίου του Σικάγο και της Βοστώνης, δοκιμάζεται στα παρκέ του αμερικανικού κολεγιακού πρωταθλήματος μπάσκετ, προσγειώνεται στην Αθήνα και στη κυανέρυθρη Νέα Σμύρνη, κάνει χάζι στα μπασκετικά στέκια της «πλατείας» και στις στήλες των αθλητικών εφημερίδων στα τέλη της δεκαετίας του’ 90, εξερευνά τον αμερικανικό νότο και την ξακουστή Νομική Σχολή της Νέας Ορλεάνης, αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο στον ελληνολάτρη Μπάρακ Ομπάμα και, τέλος, με ενδιάμεσο σταθμό τα υπουργικά χαρτοφυλάκια μιας Πολιτείας πληθυσμιακά μεγαλύτερης της Ελλάδας, της Πολιτείας του Ιλινόις, βάζει πλώρη για το Δημαρχείο του Σικάγο.
Ο Γιαννούλιας τον Μάρτιο που μας πέρασε έγινε 50 χρονών. Και στις παρέες του συχνά εξομολογείται ότι δεν περνάει μέρα που να μη σκέφτεται τον πατέρα του. Τον Αλέκο Γιαννούλια που έφυγε για την Αμερική -«με μια βαλίτσα στο χέρι», όπως έλεγε- απ’ την Κλειτορία Καλαβρύτων στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Και εκεί, στις όχθες της λίμνης Μίσιγκαν, έζησε το αμερικανικό όνειρο.
Στο Σικάγο, μια πόλη που δεν χαρίζεται εύκολα σε κανέναν, δεν τον περίμενε στρωμένος δρόμος. Δούλεψε σκληρά, εξασκήθηκε στην τέχνη των πωλήσεων ξεκινώντας να πουλάει τουρσιά, ασχολήθηκε αργότερα με το real estate, έφτιαξε δική του εταιρεία και τελικά κάποια στιγμή κατάφερε να ιδρύσει δική του τράπεζα. Ο νεαρός μετανάστης που είχε φύγει απ’ τα Μαζέικα είχε γίνει τραπεζίτης. Καθόλου άσχημη εξέλιξη. Ομως, σ’ αυτή τη γεμάτη ζωή υπήρχε πάντα ένα κενό. Η νοσταλγία για την πατρίδα. Σ’ όλα τα Συνέδρια Αποδήμων που οργάνωνε η Νομαρχία Αχαΐας επί των ημερών των Στάθη Σερέτη και Δημήτρη Κατσικόπουλου, ο Γιαννούλιας ήταν παρών. Και η μοίρα τα έφερε έτσι, που σ’ ένα τέτοιο νοσταλγικό προσκύνημα στην Αχαΐα το 2005, έχασε τη ζωή του ενώ κολυμπούσε στο Λαμπίρι.
Ετσι, δεν πρόλαβε να δει τον γιο του Αλέξη να οικοδομεί απ’ τα 30 του κιόλας μια σπουδαία πολιτική καριέρα με το κόμμα των Δημοκρατικών. Μια καριέρα που επόμενο φιλόδοξο σταθμό της έχει τη δημαρχία του Σικάγο.
Στις 2 Αυγούστου ο Γιαννούλιας ανακοίνωσε ότι στις επόμενες εκλογές θα διεκδικήσει το αξίωμα του δημάρχου. Με πολλές πιθανότητες να εκλεγεί. Θα εκλεγεί; Μόνο οι κάλπες το ξέρουν. Για την ώρα, κάνει αυτό που έμαθε απ’ τον πατέρα του. Ξέρει ότι για να χτίσει τη δική του εκδοχή του αμερικανικού ονείρου πρέπει να κάνει καλά τη δουλειά του και να πιστεύει απόλυτα σ’ αυτό που κάνει.
Ο ίδιος, πάντως, δεν ακολούθησε αμέσως την πολιτική. Πρώτα ήρθε το μπάσκετ. Το 1998 άφησε το Σικάγο και βρέθηκε στην Αθήνα. Φόρεσε τη φανέλα του Πανιωνίου και έζησε για δύο χρόνια τον κόσμο του ελληνικού μπάσκετ. Εκεί γνώρισε τον Βασίλη Κικίλια. Συμπαίκτες. Δύο νέοι που τότε τους ένωναν τα παρκέ, οι προπονήσεις και η αγωνία του επόμενου αγώνα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι χρόνια αργότερα ο ένας θα γινόταν υπουργός στο Ιλινόις, ο άλλος Υυπουργός στην Ελλάδα.
Τον Αύγουστο, ο Κικίλιας ανέσυρε απ’ το αρχείο του μια φωτογραφία τους απ’ τα χρόνια του Πανιωνίου, την ανήρτησε στην κοινωνική δικτύωση και με το μήνυμα «Go Alexi, for Mayor!» έστειλε στον παλιό συμπαίκτη ευχές για καλή επιτυχία.
Υπάρχει, ωστόσο, ένας άνθρωπος που διατρέχει σχεδόν ολόκληρη την πολιτική διαδρομή του Γιαννούλια. Οχι ως συμπρωταγωνιστής, αλλά ως σημείο αναφοράς. Ο Μπαράκ Ομπάμα.
Γνωρίστηκαν όταν ο Αλέξης βρέθηκε κοντά στον Ομπάμα, την εποχή που εκείνος έκανε τα πρώτα του βήματα στην πολιτική. Η σχέση τους παρέμεινε στενή και για τον Γιαννούλια μετεβλήθη και σ’ ένα είδος πολιτικής μαθητείας. Μία από τις συμβουλές του Ομπάμα έμεινε καρφωμένη στο μυαλό του: να βρίσκεις ανθρώπους καλύτερους από εσένα σε αυτό που κάνουν και να τους θέλεις δίπλα σου.
Ο Ομπάμα έγινε Πρόεδρος. Ο Γιαννούλιας πήρε τον δικό του δρόμο. Το 2006 εξελέγη ταμίας (treasurer) της Πολιτείας του Ιλινόις και το 2022 υπουργός Εσωτερικών. Τώρα επιστρέφει στην πόλη όπου γεννήθηκε για να διεκδικήσει το αξίωμα του δημάρχου. Οι πρώτες του εξαγγελίες έχουν ήδη δώσει το περίγραμμα της στόχων του: Καθολική πρόσβαση στην προσχολική εκπαίδευση, αύξηση κατώτατου μισθού, προσιτή κατοικία, αλλαγές στο φορολογικό σύστημα με έμφαση στα νοικοκυριά.
Πάνω-κάτω ό,τι υποσχέθηκε κι ο Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη. Θα φτάσει ένας Καλαβρυτινός στο τιμόνι μιας απ’ τις μεγαλύτερες και πιο ευημερούσες πόλεις του πλανήτη; Θα το μάθουμε την Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2027.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
