Persona Grata – Διονύσης Τεμπονέρας: Με όνομα βαρύ αλλά και δική του ιστορία

Ζώης Μαρίνος

Πρώτα η είδηση. Περί τα τέλη Νοεμβρίου, ίσως στις 22 του μήνα, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη -αν σας μπερδεύει το πλήρες όνομα, μιλάμε για την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα- θα παρουσιάσει τους πρώτους υποψήφιους βουλευτές της. Πιθανότατα, τότε θα ξέρουμε αν ο γεννημένος και μεγαλωμένος στην Πάτρα, Διονύσης Τεμπονέρας, θα είναι τελικά υποψήφιος στο Νότιο Τομέα Αθηνών -όπως θρυλείται- ή όχι.

Στην Αχαΐα, πάντως, ο 45χρονος εργατολόγος, γιος του δολοφονηθέντος καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα, δεν θα είναι σίγουρα υποψήφιος αν και τ’ όνομά του τρεις φορές περιδινήθηκε στη συνηθισμένη στα μέρη μας παραπολιτική φιλολογία.

Την πρώτη φορά, σε κάποια σποραδικά μονόστηλα, παραμονές των εκλογών του 2019. Τη δεύτερη, παραμονές των εθνικών εκλογών του 2023 και την τρίτη και τελευταία την ίδια χρονιά, πριν από τις τελευταίες περιφερειακές εκλογές, όταν κύκλοι του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ τον παρουσίαζαν ως ιδανικό αντίπαλο απέναντι στον Νεκτάριο Φαρμάκη.

Συνέβη εδώ ό,τι συμβαίνει μ’ όλες τις φήμες. Εύκολα ξεκινούν, δύσκολα ανατρέπονται. Γιατί ενδιαμέσως, περισσότερες από δυο φορές, ο Τεμπονέρας διέψευσε την προοπτική εκλογικής εμπλοκής του στην Αχαΐα. Μάλιστα, τότε που μετ’ επιτάσεως λεγόταν ότι θα είναι υποψήφιος για την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, είχε πάρει τόση απόσταση από τις διακινούμενες και διαρκώς αναπαραγόμενες φήμες που κάποια στιγμή αναγκάστηκε να πει ότι πλέον ζει και εργάζεται στην Αθήνα πάνω από 20 χρόνια, εκεί είναι η οικογένεια και η ζωή του, συνεπώς ,«όλα αυτά δεν προσφέρονται για μια τέτοια απόφαση».

Ομως, αυτός είναι ιεραρχικά ο δεύτερος λόγος που ο Διονύσης Τεμπονέρας δεν φλέρταρε ποτέ με την ιδέα εκλογικής καθόδου στην Αχαΐα. Δεν το λέμε αστήρικτα, έχουμε στοιχεία. Τον Ιούνιο του 2022 σε δήλωσή του στην «Πελοπόννησο» (συντάκτης, Χρήστος Βεργανελάκης), αφού για μια ακόμη φορά είχε κληθεί να διαψεύσει τα πολλαπλώς διαψευσμένα, είχε πει ότι τα επαγγελματικά του είναι ο δεύτερος λόγος της «ειλημμένης απόφασής» του. Ο πρώτος και βασικός λόγος είναι άλλος. Τον εξηγεί ο ίδιος: «Δεν θα ήθελα ποτέ να συνδεθεί μια κάθοδός μου στην Αχαΐα με μια ιστορία που έχει σημαδέψει την πόλη και σημαίνει κάτι πολύ ιδιαίτερο για μια ευρύτερη μερίδα κόσμου».

Αρα, ύστερα από μια τέτοια ευθεία τοποθέτηση, κάθε άλλο σχόλιο περιττεύει. Προσπερνάμε το γεγονός ότι κάπου στα μέσα του καλοκαιριού που μάς πέρασε, υπήρξαν πάλι φήμες -οι οποίες δεν διαψεύστηκαν μεν αλλά θα ήταν και ασόβαρο να διαψευστούν ξανά- και στεκόμαστε στο ότι ο Τεμπονέρας πάντα μιλούσε με μεγάλη προσοχή και χωρίς την παραμικρή διάθεση προσωπικής «εξαργύρωσης» για τη δολοφονία του πατέρα του. Και πάντα -στον δημόσιο λόγο του- με συνειδητή απόσταση. Σαν να μιλάει για κάποιο μακρινό ιστορικό πρόσωπο. Κρατώντας για τις δικές του στιγμές και σκέψεις την ιδιαίτερη σχέση πατέρα και γιου και όσα την περιέβαλλαν στη δεκαετία που ο γιος Διονύσης πρόφτασε να ζήσει τον πατέρα Νίκο.

Ο ίδιος έχει πει -και αλήθεια είναι- ότι «δεν υπήρξα ποτέ υποψήφιος βουλευτής, δήμαρχος, ευρωβουλευτής, περιφερειάρχης κ.λπ.», άρα δεν έχει ακόμα πάρει αυτό που είναι το σημαντικότερο στην ενεργό πολιτική, το βάπτισμα του πυρός στην κάλπη. Και η κάλπη είναι αυτή που καθορίζει τα πάντα. Ο πιο αποφασιστικός και αδιάσειστος παράγοντας. Χρυσές εφεδρείες κονιορτοποιήθηκαν όταν τέθηκαν στην κρίση των εκλογέων, αδιάσειστα φαβορί καταποντίστηκαν και πολλά υποσχόμενες πολιτικές καριέρες τερματίστηκαν εκεί πριν καν ξεκινήσουν.

Κι εδώ υπάρχει μια παραδοξότητα. Ο Τεμπονέρας έφτασε έως το σημείο τ’ όνομά του να συζητείται για την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ σε δυο διαφορετικές περιόδους, χωρίς να είχε -και χωρίς να έχει ακόμα- δοκιμαστεί στη λαϊκή ετυμηγορία, παρότι, επί κοντά δέκα χρόνια έχει λόγο και παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα.

Λόγο και παρέμβαση ως έγκριτος εργατολόγος με σημαντικές σπουδές, ως άλλοτε ειδικός συνεργάτης υπουργού και από τον Μάρτιο του 2018 ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Ναυτιλίας με υπουργό τον Παναγιώτη Κουρουμπλή αλλά και ως ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας προγραμματικής σύγκλισης των δυνάμεων στην Αριστερά και υπέρβασης του κατακερματισμού και της πολυπολικότητας της.

Στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα, πλέον, με ένα σωρό εμπειρίες στη φαρέτρα του θα πει τον περασμένο Ιούλιο ότι «οργανωτικά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε ποτέ να γίνει λαϊκό ’’μαζικό’’ κόμμα με κοινωνική διείσδυση (σε συνδικάτα, νεολαία, αυτοδιοίκηση). Ιδεολογικά, οι διαφορετικές αφετηρίες δεν βρήκαν ποτέ κοινή περπατησιά για να αποκτήσουν ’’συνείδηση’’ μεγάλης παράταξης».

Για τον ίδιο το στοίχημα που δεν κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται τώρα να το κερδίσει, με ίδιο αρχηγό, η ΕΛΑΣ. Θα τα καταφέρει; Οι δημοσκοπήσεις, τουλάχιστον με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές, δεν είναι καθόλου ευνοϊκές. Το νέο εγχείρημα δεν πείθει όσους χρειάζονται για μια αποφασιστική πολιτική ανατροπή. Πιθανόν -πέραν όλων των άλλων- γιατί η Αριστερά παγκοσμίως -όχι μόνο στην Ελλάδα- δυσκολεύεται ν’ αρθρώσει εναλλακτική πρόταση και να δείξει έναν άλλο δρόμο.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News