Πέτρος Μπουζάνης-Κεϊάνης: Ο Ροβινσώνας της Πλαζ – 15 χρόνια ζει αθέατος στο ξύλινο καταφύγιό του
Ζει αθέατος επί 15 χρόνια στο ξύλινο καταφύγιό του, έχοντας για συντροφιά τη φύση και το πιστό του τετράποδο, Κεντού. Μια ξεχωριστή ζωή, από την Κρήτη και το Βέλγιο μέχρι την Πάτρα, που ταράχτηκε βίαια όταν νεαροί βάνδαλοι εισέβαλαν στο «βασίλειό» του, καταστρέφοντας το σπίτι του και χτυπώντας τον σκύλο του. Ο 73χρονος Πέτρος Μπουζάνης-Κεϊάνης μιλά στην «Π» για τη ζωή που επέλεξε και δεν θα άλλαζε με όλο το χρυσάφι του κόσμου.
Πίσω από την παιδική χαρά της Πλαζ στην Πάτρα, εκεί όπου τα δέντρα και οι θάμνοι πυκνώνουν και το βλέμμα του περαστικού δύσκολα φτάνει, ξεπροβάλλει ανάμεσα στο πράσινο ένα μικρό ξύλινο παράπηγμα, σχεδόν κρυμμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Για τους περισσότερους μπορεί να μοιάζει με μια πρόχειρη κατασκευή, για τον Πέτρο Μπουζάνη-Κεϊάνη, όμως, είναι το «παλάτι» του, ο προσωπικός του κόσμος, το καταφύγιό του και, εδώ και περίπου 15 χρόνια, το μέρος στο οποίο επέλεξε να ζήσει μακριά από τον θόρυβο και τις συμβάσεις της καθημερινότητας.
Ο σύγχρονος Ροβινσώνας της Πλαζ, θα μπορούσε να είχε διαλέξει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής. Εζησε στο εξωτερικό, εργάστηκε σκληρά, γνώρισε διαφορετικούς ανθρώπους και τόπους, απέκτησε τρία παιδιά, όμως όταν επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 2010 δεν αναζήτησε ένα μεγάλο σπίτι ούτε τις ανέσεις μιας σύγχρονης κατοικίας. Αναζήτησε τη φύση, την ησυχία και έναν χώρο που θα μπορούσε να φτιάξει και να διαμορφώσει με τα ίδια του τα χέρια.
«Ακόμη κι αν μου χάριζαν ένα σύγχρονο και άνετο διαμέρισμα, δεν θα έφευγα από εδώ. Εδώ είναι το σπίτι μου, εδώ έχω μάθει να ζω και εδώ θέλω να μείνω» λέει στην «Π», δίνοντας με λίγα λόγια το στίγμα μιας ζωής που δύσκολα χωρά στα συνηθισμένα μέτρα.
ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΣΤΙΣ ΣΠΗΛΙΕΣ
Η ιστορία του 73χρονου σήμερα Πέτρου δεν ξεκινά στην Πλαζ, αλλά στην Κρήτη, όπου μεγάλωσε στο Αρκαλοχώρι Ηρακλείου μέσα σε έναν τρόπο ζωής που σήμερα μοιάζει σχεδόν ξεχασμένος. Από παιδί αγαπούσε τη φύση, έφτιαχνε μικρά σπίτια πάνω στα δέντρα και περνούσε μεγάλα διαστήματα με τον αγαπημένο του παππού σε μετόχια και απομονωμένα σπιτάκια, ακόμη και μέσα σε σπηλιά.
Ο πατέρας του έφυγε το 1954 για το εξωτερικό αναζητώντας δουλειά, αρχικά στο Κονγκό και στη συνέχεια στο Βέλγιο, όπου εργάστηκε στα ανθρακωρυχεία. Οταν ο Πέτρος ήταν περίπου 10 ετών, πήγε μαζί με τη μητέρα και τα τέσσερα-πέντε αδέλφια του στο Βέλγιο, για να ζήσουν όλοι μαζί με τον πατέρα τους.
Εκεί σπούδασε τεχνίτης αυτοκινήτων και εργάστηκε για χρόνια ως αναπαλαιωτής ρετρό συλλεκτικών αυτοκινήτων, ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου εργάστηκε επί σειρά ετών σε κάμπινγκ.
Στη ζωή του έκανε έναν γάμο που δεν κράτησε και απέκτησε, από δύο ακόμη σχέσεις, τρία παιδιά: τον Τιμ, περίπου 37 ετών, την Ευσεβία, 36 ετών, και την Πηνελόπη-Κασσάνδρα, 35 ετών. Τα παιδιά του ζουν μόνιμα στο Βέλγιο και ο ίδιος διατηρεί στενή σχέση μαζί τους, ταξιδεύοντας όταν μπορεί για να τα επισκέπτεται, παρότι η δική του ζωή έχει πλέον ριζώσει οριστικά στην Ελλάδα.
ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ «ΒΑΣΙΛΕΙΟ»
Το 2002 επέστρεψε μόνιμα στην Ελλάδα και από το 2010 εγκαταστάθηκε στην Πλαζ, δημιουργώντας σταδιακά το ξύλινο σπίτι του, ένα καταφύγιο φτιαγμένο με μεράκι και τα ίδια του τα χέρια. Εκεί έχει δημιουργήσει τον δικό του μικρόκοσμο, μακριά από την πολυτέλεια και τον θόρυβο της πόλης.
«Δεν θέλω τον κόσμο, μου αρέσει η φύση» λέει.
Με περίπου 200 ευρώ από την Πρόνοια και φαγητό από τον κοινωνικό τομέα του Δήμου, ζει λιτά, ενώ ως δεινός ψαράς συμπληρώνει την τροφή του με τα ψάρια που πιάνει. Ακόμη και τη μερίδα του Δήμου τη μοιράζεται με τον Κεντού, τον πιστό του σκύλο.
«Ο Κεντού είναι η παρέα μου, ο φίλος μου, ο σύντροφός μου. Είναι μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια» λέει.
Η ΑΝΑΝΔΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ
Πριν από λίγες ημέρες, η ησυχία του διαταράχθηκε όταν, σύμφωνα με τον ίδιο, νεαροί με μηχανάκια μπήκαν στον χώρο και προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές, σπάζοντας τζάμια, καταστρέφοντας τις υποδομές και λεηλατώντας τα λιγοστά υπάρχοντά του, ενώ δεν γλίτωσε ούτε το μικρό εικονοστάσι που είχε φτιάξει με τα χέρια του.
Χτύπησαν, μάλιστα, και τον Κεντού, τον πιστό του σκύλο, γεγονός που τον έχει σοκάρει ιδιαίτερα. «Το μόνο που με νοιάζει είναι το σκυλί μου. Αυτός δεν φταίει σε τίποτα» λέει ο Πέτρος.
Παίρνει τον Κεντού στην αγκαλιά του και, σαν σύγχρονος Ροβινσώνας, χάνεται στο λιόγερμα της Πλαζ. Εκεί, στο μικρό ξύλινο καταφύγιό του, ο κόσμος σωπαίνει και μένουν μόνο η φύση, ο πιστός του φίλος και μια ζωή που, κόντρα σε όλα, συνεχίζει να είναι δική του.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
