Πολύνα Γκιωνάκη στην «Π»: «Λέω “όχι” στις φτηνές συνταγές»
Η προικισμένη κόρη του αείμνηστου Γιάννη Γκιωνάκη μίλησε στην «Π» για τις προκλήσεις του έργου και τα διαχρονικά του μηνύματα.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η ηθοποιός Πολύνα Γκιωνάκη παρουσιάζει αύριο Παρασκευή (ώρα 21:15) στο θέατρο «Γραμμές Τέχνης» (Μαιζώνος 271) μια ιδιαίτερη θεατρική παράσταση-αφιέρωμα στη Λούλα Αναγνωστάκη και τον Γιώργο Χειμωνά.
Η παράσταση ανοίγει με το εμβληματικό έργο «Ο ουρανός κατακόκκινος», όπου μια ηρωίδα, μέσα από μια εξομολόγηση-ποταμό γεμάτη μνήμη, τραύμα και όνειρο, στέκεται σε μια ταράτσα στον Κορυδαλλό και, με μαύρο χιούμορ, σαρκάζει την κοινωνία και τις ιδεολογίες που κατέρρευσαν. Στη συνέχεια, το έργο μετατρέπεται σε μια ποιητική σκηνική συνάντηση της ίδιας της Αναγνωστάκη με τον απόντα σύζυγό της, φωτίζοντας τη βαθιά σχέση δύο δημιουργών μέσα από λόγο, σιωπή και μουσική. Η παράσταση αποτελεί μια ποιητική προσέγγιση της μνήμης και της απώλειας, αναδεικνύοντας τη δύναμη του θεατρικού λόγου να ενώνει το προσωπικό με το συλλογικό βίωμα.
Με αφορμή την παράσταση, η προικισμένη κόρη του αείμνηστου Γιάννη Γκιωνάκη μίλησε στην «Π» για τις προκλήσεις του έργου και τα διαχρονικά του μηνύματα.
– Τι σας οδήγησε στην επιλογή του έργου «Ο Ουρανός Κατακόκκινος»;
Με συγκίνησε βαθιά η γραφή της Λούλας Αναγνωστάκη. Είναι ένα έργο που δεν φοβάται να κοιτάξει μέσα στον άνθρωπο, να αναμετρηθεί με τη μοναξιά, την απώλεια και τα διαψευσμένα όνειρα. Ηθελα να το φέρω στη σκηνή όχι απλώς ως ένα θεατρικό κείμενο, αλλά ως μια ζωντανή εμπειρία που να αφορά το σήμερα.
– Ποια είναι τα βασικά θέματα που αναδεικνύει το έργο;
Μιλάμε για τη μοναξιά, για τις σχέσεις -κυρίως τη σχέση μάνας και γιου- για την απώλεια και για μια κοινωνία που μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Υπάρχει και μια έντονη αίσθηση ματαίωσης, σαν τα όνειρα να μην πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Και το πιο σημαντικό: τίθεται το ερώτημα «ποιος φταίει;», χωρίς όμως να δίνεται εύκολη απάντηση.
-Πώς συνδέονται αυτά τα θέματα με τη σημερινή πραγματικότητα;
Δυστυχώς, είναι τρομακτικά επίκαιρα. Η μοναξιά είναι παντού γύρω μας, οι άνθρωποι απομακρύνονται, οι σχέσεις δοκιμάζονται. Και η κοινωνία; Συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι δεν πάει καλά. Το έργο μοιάζει σαν να γράφτηκε σήμερα. Αυτό είναι και η δύναμή του.
– Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς υποκριτικά;
Το γεγονός ότι έπρεπε να ενσαρκώσω και τη μάνα και τον γιο. Είναι δύο εντελώς διαφορετικές υπάρξεις, αλλά συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο σώμα. Η εναλλαγή γίνεται σε κλάσματα δευτερολέπτου, χωρίς αλλαγές στη φωνή -μόνο μέσα από το συναίσθημα και την κίνηση. Είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει στη σκηνή.
ΜΙΚΡΗ ΤΑΡΑΧΗ
– Πώς αποδίδεται αυτή η εναλλαγή επί σκηνής;
Δεν βασίζεται σε εξωτερικά τεχνάσματα. Είναι μια εσωτερική μετατόπιση. Αλλάζει η ενέργεια, αλλάζει το βλέμμα, αλλάζει ο τρόπος που στέκεσαι. Είναι σαν να περνάς από τη μία ψυχή στην άλλη μέσα σε μια στιγμή.
– Πώς τιμά η παράσταση τη σχέση της Αναγνωστάκη με τον Χειμωνά;
Το δεύτερο μέρος της παράστασης είναι αφιερωμένο στον Χειμωνά. Εκεί μπαίνει πολύ έντονα το στοιχείο της μνήμης. Είναι σαν μια συνομιλία με έναν άνθρωπο που δεν είναι πια εκεί, αλλά υπάρχει μέσα σου. Μέσα από τη μουσική και τα λόγια, αναδεικνύεται αυτή η βαθιά, προσωπική σχέση.
-Εχετε χαρακτηρίσει το θέατρο ως «αγωγή της ψυχής». Τι εννοείτε;
Πιστεύω ότι το θέατρο δεν είναι μόνο για να γελάμε και να περνάμε καλά, αν και αυτό είναι σημαντικό. Είναι και για να σκεφτόμαστε. Να φεύγουμε από την παράσταση και να παίρνουμε κάτι μαζί μας. Να μας ακολουθεί μια σκέψη το βράδυ, την επόμενη μέρα. Αυτό για μένα είναι η πραγματική ψυχαγωγία.
– Τι θα θέλατε να κρατήσει ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Θα ήθελα να φύγει με ένα ερώτημα. Ισως και με μια μικρή ταραχή. Αν καταφέρουμε να αγγίξουμε έστω και λίγο την ψυχή του, τότε έχουμε πετύχει τον στόχο μας.
– Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η συμβολή της Λούλας Αναγνωστάκη στο θέατρο;
Η Λούλα Αναγνωστάκη ήταν πρωτοπόρος. Σε πολύ δύσκολες εποχές, τόλμησε να ανεβάσει έργα που άνοιξαν δρόμους, ειδικά στο Υπόγειο του Κουν. Δεν ακολούθησε τις νόρμες, αλλά δημιούργησε έναν δικό της τρόπο έκφρασης που επηρέασε βαθιά το ελληνικό θέατρο.
ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ
– Σε ποιους απευθύνεται η παράσταση;
Απευθύνεται σε όλους. Από νέους ανθρώπους μέχρι μεγαλύτερες ηλικίες. Δεν χρειάζεται κάποιος να γνωρίζει το έργο της Αναγνωστάκη ή του Χειμωνά για να συγκινηθεί. Είναι μια παράσταση που μιλά απευθείας στην ψυχή.
-Πώς συγκρίνετε αυτή τη δουλειά με προηγούμενες;
Είναι ίσως το πιο δύσκολο εγχείρημα που έχω κάνει. Ακόμη και σε σχέση με την παράσταση για την Ελένη Παπαδάκη, που ήταν ένα θέμα που δεν τολμούσε εύκολα να αγγίξει κανείς, εδώ ένιωσα ότι μπήκα σε ακόμη πιο βαθιά νερά.
– Εχει ιδιαίτερο συμβολισμό η ημερομηνία της παράστασης;
Βεβαίως. Η πρεμιέρα στις 27 Μαρτίου, την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, δεν είναι τυχαία. Είναι ένας τρόπος να τιμήσουμε τη μεγάλη διαδρομή και τη συμβολή της Αναγνωστάκη στο θέατρο.
– Ποια είναι η στάση σας απέναντι στα καλλιτεχνικά κλισέ;
Προσπαθώ να τα αποφεύγω. Δεν με ενδιαφέρουν οι «εύκολες λύσεις» ή οι φτηνές συνταγές. Θέλω κάθε παράσταση να είναι μια ουσιαστική καλλιτεχνική εμπειρία, μια «επίσκεψη» που θα αφήσει κάτι στον θεατή.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Γενική Είσοδος: 15 ευρώ
Μειωμένο (Φοιτητικό, Ανεργοι, ΑΜΕΑ, Πολύτεκνοι): 12 ευρώ
Κρατήσεις: 6934 161399- 6972 661333
Προπώληση: ticketservices.gr
Σκηνοθεσία: Στέβη Μπουζιάνη
Τραγούδι – κιθάρα : Τάσος Λούκος
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
