Έφυγαν από την Ιρλανδία για να σωθούν. Το παρελθόν όμως τους ακολούθησε στο Λονδίνο

Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Στην Ιρλανδία της δεκαετίας του 1980, το μέλλον για πολλούς νέους είχε μια συγκεκριμένη μορφή: ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Η ανεργία, η οικονομική κρίση, οι κοινωνικές απαγορεύσεις και οι πληγές της βίας στη Βόρεια Ιρλανδία έσπρωχναν χιλιάδες ανθρώπους να αναζητήσουν μια διαφορετική ζωή στο Λονδίνο.

Αυτόν τον κόσμο ανασυνθέτει η Ιρλανδή συγγραφέας Louise Kennedy στο νέο της μυθιστόρημα Stations, που κυκλοφόρησε πρόσφατα στη βρετανική αγορά και στις 3 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. Μια ιστορία που μοιάζει αρχικά να περιστρέφεται γύρω από τον πρώτο έρωτα, αλλά σταδιακά αποκαλύπτεται ως κάτι πολύ ευρύτερο: ένα πορτρέτο ανθρώπων που έφυγαν από έναν τόπο χωρίς να καταφέρουν ποτέ να απομακρυνθούν πραγματικά από αυτόν.

Μετά το πολυσυζητημένο Trespasses, η Kennedy επιστρέφει σε γνώριμο έδαφος: τις ζωές που καθορίζονται από την οικογένεια, τη βία, την κοινωνική καταγωγή και όσα οι άνθρωποι δεν τολμούν να πουν.

Η Ρόισιν, ο Ρεντ και μια γενιά που δεν χωρούσε πουθενά

Η ιστορία αρχίζει το 1982. Η έφηβη Ρόισιν ΜακΚάφρι έχει μετακομίσει από τη Βόρεια Ιρλανδία σε μια μικρή πόλη του νότου και νιώθει ξένη μέσα στο νέο της περιβάλλον. Ο Ρεντ Κάμελιν είναι ένας έξυπνος, γοητευτικός και απρόβλεπτος νεαρός, με τη φήμη του ταραχοποιού και μια οικογενειακή ζωή πολύ πιο δύσκολη από όσο αντιλαμβάνονται οι γύρω του.

Ανάμεσά τους δημιουργείται ένας δεσμός που δεν μπορεί να οριστεί εύκολα. Η φιλία μπλέκεται με την έλξη, η τρυφερότητα με τον θυμό και η ανάγκη να προστατεύσει ο ένας τον άλλο με την αδυναμία να καταλάβουν τι πραγματικά τους συμβαίνει.

Όταν ο Ρεντ αναγκάζεται να φύγει για το Λονδίνο, η απόσταση δεν εξαφανίζει αυτή τη σχέση. Αντίθετα, την κάνει ακόμη πιο περίπλοκη.

Το μυθιστόρημα παρακολουθεί τις ζωές τους σε μια περίοδο περίπου 25 ετών, από την εφηβεία μέχρι την ενηλικίωση. Η αφήγηση δεν κυλά με τον συνηθισμένο τρόπο, αλλά προχωρά με χρονικά άλματα, αφήνοντας ανάμεσα στις συναντήσεις τους μεγάλα διαστήματα σιωπής.

Και σε αυτές τις σιωπές βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα θέματα του βιβλίου: πόσα μπορεί να χάσει κανείς επειδή δεν είχε τις σωστές λέξεις, τη σωστή στιγμή, για να καταλάβει ή να βοηθήσει έναν άνθρωπο;

Μια συγγραφέας επιστρέφει στα χρόνια που την άλλαξαν

Η Louise Kennedy γνωρίζει καλά αυτόν τον κόσμο. Μεγάλωσε κοντά στο Μπέλφαστ και μετακόμισε με την οικογένειά της στον νότο όταν ήταν δώδεκα ετών. Έχει μιλήσει για τη δυσκολία προσαρμογής, τις διαφορές στην προφορά και στο χιούμορ, αλλά και για το αίσθημα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να βρεθεί ξένος ακόμη και μέσα στην ίδια του τη χώρα.

Σε συνέντευξή της που δημοσιεύθηκε στις 4 Νοεμβρίου στο Outlook India, εξηγεί ότι η Ρόισιν είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά σε ένα παλαιότερο διήγημά της, με τίτλο Belladonna. Η συγγραφέας αισθανόταν ότι η ιστορία της ηρωίδας δεν είχε ολοκληρωθεί και ήθελε να επιστρέψει σε αυτήν.

Το Stations, ωστόσο, δεν αποτελεί μεταφορά της προσωπικής της ζωής στη μυθοπλασία. Αντλεί από πραγματικές εμπειρίες και συλλογικές μνήμες, για να εξετάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία συγκεκριμένη διαδρομή.

Στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1980, οι ήρωές της ζουν ανάμεσα σε κατειλημμένα σπίτια, οικονομική ανασφάλεια, φιλίες, εξαρτήσεις και την ελπίδα ότι η απόσταση από την Ιρλανδία θα τους επιτρέψει να γίνουν άλλοι άνθρωποι.

Η Kennedy ενδιαφέρεται επίσης για όσα οι οικογένειες κρατούσαν κρυφά: την κακοποίηση, την εγκατάλειψη, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και τη δυσκολία των ανδρών να αναγνωρίσουν τον πόνο τους. Το ότι κάτι δεν συζητιόταν δεν σήμαινε πως δεν υπήρχε.

Υπάρχει, όμως, και χιούμορ. Η συγγραφέας έχει επισημάνει ότι την εξέπληξε πόσοι αναγνώστες χαρακτήρισαν το νέο της μυθιστόρημα συντριπτικά θλιβερό, επειδή η ίδια γελούσε γράφοντας αρκετές από τις σκηνές του. Αυτός ο συνδυασμός πικρής παρατήρησης και χιούμορ αποτελεί μέρος της ιδιαίτερης λογοτεχνικής της φωνής.

Οι κριτικές υπήρξαν ιδιαίτερα θερμές. Ο Guardian ξεχώρισε τον ανθρώπινο τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας προσεγγίζει τους ατελείς χαρακτήρες της, ενώ το RTÉ συμπεριέλαβε το βιβλίο στις σημαντικότερες λογοτεχνικές κυκλοφορίες της χρονιάς.

Η Kennedy άργησε να ακολουθήσει επαγγελματικά τον δρόμο της λογοτεχνίας. Εργάστηκε επί σχεδόν τρεις δεκαετίες ως μαγείρισσα και γνώρισε ευρεία αναγνώριση μετά τα πενήντα της. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Trespasses, μεταφέρθηκε και στην τηλεόραση.

Στο Stations, πάντως, δεν επιχειρεί απλώς να επαναλάβει την επιτυχία του. Μετακινεί το βλέμμα από τον απαγορευμένο έρωτα των χρόνων της βορειοϊρλανδικής σύγκρουσης σε μια γενιά που προσπάθησε να αφήσει πίσω της τις συνέπειες εκείνης της εποχής.

Ο τίτλος παραπέμπει στις στάσεις ενός ταξιδιού, αλλά και στους Σταθμούς του Σταυρού της καθολικής παράδοσης. Είναι μια ιστορία διαδρομών, απωλειών και προσωπικών δοκιμασιών.

Και ίσως το δυσκολότερο ταξίδι από όλα να μην είναι από την Ιρλανδία στο Λονδίνο. Είναι από αυτό που υπήρξαμε σε αυτό που προσπαθούμε, χρόνια αργότερα, να γίνουμε.

Διαβάστε επίσης: Σου λείπει το «Severance»; Τρία βιβλία που παίζουν με το μυαλό σου

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News