Στράτος Τζώρτζογλου: «Μου πέρασε από το μυαλό να αυτοκτονήσω» – Τα τρία χρόνια στο σκοτάδι

Η άρνηση του πένθους και το αδιέξοδο

Η αρχική του αντίδραση απέναντι στο τελεσίδικο της απώλειας ήταν η φυγή. «Όταν έφυγε η μητέρα του, επειδή της είχα αφιερώσει όλη μου τη ζωή, στην Ευτυχία, έχασα τον σύντροφο ζωής μου, δεν το πίστευα. Προσπαθούσα να μην βιώσω το πένθος, αυτό ήταν κακό από μεριάς μου γιατί με οδήγησε σε βαριά κατάθλιψη, που κράτησε τρία χρόνια. Ένας παππούλης μου έσωσε τη ζωή, με έπαιρνε εκείνος τηλέφωνο μια φορά την εβδομάδα κι εγώ δεν είχα το κουράγιο ούτε να του εξομολογηθώ», εξήγησε ο ίδιος.

Ένας άνθρωπος που συνήθιζε να μπαίνει μπροστά στις δυσκολίες, βρέθηκε ξαφνικά ανήμπορος. «Από μικρός ήμουν μπροστάρης στις δυσκολίες και ξαφνικά δεν μπορούσα ούτε να κλάψω. Δεν ξέρω τι είχε συμβεί. Δεν ήταν μόνο ο θάνατος της μάνας μου. Μου πέρασε απ’ το μυαλό η ιδέα να αυτοκτονήσω. Τότε με πήρε τηλέφωνο ο γέροντας που μου έσωσε τη ζωή. Μου λέει με δάκρυα στα μάτια “Στράτο να ξέρεις ο Χριστός σε αγαπάει”. Εγώ τότε πίστευα ότι ο ούτε Χριστός δεν μου έδινε σημασία, αφού δεν κούναγα τα χέρια μου. Μου μίλαγε ο παππούλης και εγώ έλεγα πως τρελάθηκε, σκεφτόμουν “άντε γεια”, δεν με έβλεπα να ζω έναν χρόνο».

Το τηλεφώνημα και η παρέμβαση του γιου του

Καθοριστική για την αφύπνισή του αποδείχθηκε η στάση του γιου του, Αλκιβιάδη. Με μια σκληρή, αλλά απολύτως αναγκαία ερώτηση, τον έφερε βίαια αντιμέτωπο με την πραγματικότητα. Όπως αποκάλυψε ο ηθοποιός: «Ο γιος μου είπε “σκέψου τι κληρονομιά θα αφήσεις. Θες να αφήσεις την εικόνα του δειλού που δραπετεύει από τη ζωή;”».

Η λυτρωτική εξομολόγηση

Η οριστική επιστροφή στο φως ήρθε μέσα από μια έντονη πνευματική εμπειρία. «Πήγα στον παππού να με εξομολογήσει, αλλά δεν ήταν μια συνηθισμένη εξομολόγηση. Μου λέει “τώρα Στράτο θα υπομείνεις, θα σου φέρω τον Τίμιο Σταυρό”. Μου τον έβαλε στον κρόταφο και πήγε να σπάσει το κεφάλι μου, ήταν έκρηξη του Βεζούβιου. Μετά μου τον έβαλε στο στομάχι μου, πήγε να ξεκολλήσει η κοιλιά μου και ο παπάς μου έλεγε τα λόγια του Χριστού με πολλή αγάπη και καλοσύνη. Ένιωθα ένα κάψιμο, είχε τίμιο ξύλο μέσα», περιέγραψε συγκλονισμένος.

Ακολούθησε η πραγματική συναισθηματική εκτόνωση. «Αφού τελειώνει και αυτό μου λέει “έλα να εξομολογηθείς πραγματικά”. Με πιάνουν κάτι κλάματα, επί 45 λεπτά έλεγα αμαρτίες. Από τότε τελείωσαν οι πονοκέφαλοι, κοιμάμαι σαν πουλάκι κάθε μέρα», κατέληξε, αφήνοντας οριστικά πίσω του το σκοτάδι.