Τα φάρμακα και η λαιμητόμος (Από τον καιρό… του Σημίτη)

Υπενθυμίζω ότι την εποχή εκείνη οι τιμές έβγαιναν από το υπουργείο Εμπορίου και όχι Υγείας όπως βγαίνουν σήμερα. Εκτοτε, είχαμε μια συνολική υποτίμηση του 50% του 1997 επί υπουργού Εμπορίου κου Χρυσοχοΐδη.

Θυμίζω ότι την εποχή εκείνη τα φαρμακεία πραγματοποίησαν απεργίες τις όποιες σταμάτησαν ξαφνικά, μετά την υπόσχεση του υπουργού για δίμηνη παράταση των παλιών τιμών, πληρωμή κάποιων από τα χρέη των ασφαλιστικών ταμείων και παράλληλη δυνατότητα των φαρμακείων να χορηγούν τα Φάρμακα Υψηλού Κόστους μαζί με τα νοσοκομεία και τα φαρμακεία του ΙΚΑ, η όποια πραγματοποιήθηκε μεν αλλά εντός τριμήνου ο τότε υπουργός Εσωτερικών κος Τσοχατζόπουλος, έβγαλε νέο νόμο οπότε οι πανηγυρισμοί μας για την δήθεν συνδικαλιστική επιτυχία έπεσαν για άλλη μια φορά στο κενό.

Τα επόμενα χρόνια έως το μνημόνιο είχαμε την εισαγωγή αρκετών νέων ακριβών φαρμάκων με παράλληλη, όμως, μείωση των ήδη υπαρχόντων σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Τον Μάιο του 2010, η τότε υπουργός Εμπορίου κ. Κατσέλη προχώρησε σε flat 50% μείωση των τιμών για όλα τα φάρμακα, ενώ το Σεπτέμβριο του 2011 ένα χρόνο αργότερα ο κ. Λοβέρδος, εγκαινιάζοντας τη νέα αρμοδιότητα του υπουργείου επί των τιμών των φαρμάκων προχώρησε σε νέα flat μείωση 25% μεσοσταθμικά σε όλα τα φάρμακα.

Από την εποχή Λοβέρδου και μετά οι μνημονιακές πολιτικές έφερναν διαρκείς μειώσεις στα φάρμακα μια και δυο φορές τον χρόνο. Το πρώτο οκτάμηνο του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 είναι η μοναδική περίοδος, που δεν πραγματοποιήθηκε η επιβεβλημένη από τα μνημόνια μείωση τιμών των φαρμάκων και διατηρήθηκε ο κόφτης της μη μείωσης φαρμάκων με τιμή κάτω των 7€, ζήτημα για το οποίο βρέθηκε κατηγορούμενος αργότερα ο υπουργός Υγείας κ. Κουρουμπλής.

Στη συνέχεια, οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησαν την πεπατημένη με διαρκείς μειώσεις, όπως και όλες οι επόμενες κυβερνήσεις, φθάνοντας πλέον τις τιμές των φαρμάκων σε οριακά εξευτελιστικό επίπεδο με αποτέλεσμα πολλά από αυτά να εξαφανιστούν μιας και κάποια έφθασαν να έχουν τιμή χαμηλότερη από το κόστος συσκευασίας, ενώ άλλα αποσύρθηκαν και κάποια επανεισάγονταν από το εξωτερικό μέσω ΙΦΕΤ με τιμές και κάποιες φορές 10πλασιες από τις προϋπάρχουσες.

Το αδιέξοδο με τις ελλείψεις όσο και αν χρεώθηκε στις εξαγωγές του φαρμακεμπορίου παρέμεινε αδιαμφισβήτητα πρόβλημα τιμολόγησης μιας και η χαμηλότερη και από τη χαμηλότερη ευρωπαϊκή τιμή φαρμάκων δημιουργούσε σοβαρότατο πρόβλημα στη λειτουργία της ελληνικής αγοράς, αποτέλεσμα που έβλεπαν και οι φαρμακοποιοί στα ράφια τους και οι ασθενείς με την ταλαιπωρία τους.
Η σημερινή αύξηση τιμών των φαρμάκων είναι μια κίνηση επιβεβλημένη και πιθανώς να μην είναι αρκετή μιας και απαιτείται ακόμα μεγαλύτερη προσαρμογή των τιμών στις συνθήκες της σημερινής αγοράς.

Από την άλλη πλευρά σε ένα ευνομούμενο κράτος η επιβάρυνση αυτή θα είναι άδικη να πέσει στην πλάτη του πολίτη ειδικότερα με το εφιαλτικό τρικ των μνημονίων για την ασφαλιστική τιμή, που αποζημιώνει ο ΕΟΠΥΥ δεδομένου που αυξάνει περαιτέρω τη συμμέτοχη των ασφαλισμένων εκτός των νομικά προβλεπόμενων ποσοστών συμμετοχής. Το κράτος οφείλει να ανεβάσει τον προϋπολογισμό στα φάρμακα και να τον αποδεσμεύσει από την μνημονιακή λαιμητόμο, ώστε όλοι οι Ελληνες πολίτες να λαμβάνουν με αξιοπρέπεια και με τη νόμιμη συμμέτοχη τα φάρμακα που έχουν ανάγκη και να ανασάνει πραγματικά και ουσιαστικά η φαρμακευτική αγορά .

Το εργαλείο της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης εάν χρησιμοποιηθεί σωστά προσφέρει επαρκή δυνατότητα για αυστηρό έλεγχο των υπερ-συνταγογραφήσεων, ώστε να εκλείψουν οι μύθοι των παραλογών παραβιάσεων των προϋπολογισμών, μέτρο που με παράλληλο έλεγχο και των εξαγωγών θα δώσει τη μοναδική ουσιαστική λύση μέσα στο σύστημα, μιας και λύσεις που θα οδηγούσαν σε πλήρη εξανθρωπισμό του συστήματος θα δίνονταν μόνο αν το φάρμακο δεν αντιμετωπίζονταν από το οικονομικό κατεστημένο, ως αμιγώς εμπορικό προϊόν με ιδιαιτερότητες μεν αλλά σίγουρα εμπορικό.