«Τα τραγούδια δεν απαγορεύονται», o στιχουργός Βασίλης Γιαννόπουλος μιλά ανοιχτά με αφορμή την κόντρα Βίσση-Καρβέλα
Σε ποιον ανήκει τελικά ένα τραγούδι όταν έχει περάσει από το χαρτί στη φωνή ενός καλλιτέχνη και, κυρίως, όταν έχει γίνει κτήμα μιας ολόκληρης γενιάς;
Πού τελειώνει το δικαίωμα του δημιουργού και πού αρχίζει η ελευθερία του ερμηνευτή; Σε ποιον ανήκει τελικά ένα τραγούδι όταν έχει περάσει από το χαρτί στη φωνή ενός καλλιτέχνη και, κυρίως, όταν έχει γίνει κτήμα μιας ολόκληρης γενιάς; Με αφορμή την πολυσυζητημένη αντιπαράθεση της Αννας Βίσση με τον Νίκο Καρβέλα, η συζήτηση αποκτά διαστάσεις που ξεπερνούν το νομικό πλαίσιο και αγγίζουν την ίδια την ουσία της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ο διακεκριμένος πατρινός στιχουργός Βασίλης Γιαννόπουλος, με εκατοντάδες επιτυχημένα τραγούδια και μεγάλες συνεργασίες στο ενεργητικό του, μιλώντας στην «Π» τοποθετήθηκε με ιδιαίτερα χαρακτηριστικό τρόπο. Για τον ίδιο, νομικά το τραγούδι ανήκει στον δημιουργό του. Υπάρχει όμως και μια άλλη, άυλη διάσταση: από τη στιγμή που ένα τραγούδι αγαπηθεί από τον κόσμο, αποκτά μια δεύτερη ζωή.
«Από τη στιγμή που το τραγούδι σου έχει φύγει από εσένα, έχει τραγουδηθεί και υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που το έχει αγαπήσει, κατά κάποιο τρόπο ανήκει και σε εκείνον που το έχει κάνει δικό του».
Ο Γιαννόπουλος ξεκαθάρισε, πάντως, ότι ο ίδιος δεν θα μπορούσε ποτέ να απαγορεύσει σε έναν ερμηνευτή να τραγουδά έργα που έχει γράψει. Αντίθετα, σε περίπτωση μιας κακής συνεργασίας, θα επέλεγε να μη δώσει ξανά τραγούδι στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. «Δεν μου πήγε ποτέ στο μυαλό “θα σου απαγορεύω να πεις τα τραγούδια μου”. Και όταν μου συνέβη μια ανάλογη περίπτωση με κάποιον τραγουδιστή, περιορίστηκα να του πω ότι δεν πρόκειται να σου δώσω στο εξής στίχο μου”».
Ο ΕΠΙΜΕΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η άποψή του για τον ρόλο του ερμηνευτή. Ο στιχουργός αρνείται να επιμερίσει την επιτυχία ενός τραγουδιού σε ποσοστά μεταξύ συνθέτη, στιχουργού και τραγουδιστή. Οπως εξηγεί, σε ένα τραγούδι συμμετέχουν πολλοί άνθρωποι που μπορούν να συνεισφέρουν στην επιτυχία: ο ενορχηστρωτής, οι μουσικοί, ο παραγωγός και φυσικά ο ερμηνευτής. Ο τελευταίος, όμως, μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός.
«Πολλά και πολύ καλά τραγούδια έχουν χαθεί, διότι δεν βρήκαν τον κατάλληλο μεταφορέα, που είναι ο τραγουδιστής», υπογράμμισε, φέρνοντας ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: ένα εξαιρετικό τραγούδι μπορεί να περάσει απαρατήρητο με έναν άγνωστο ερμηνευτή, ενώ με έναν μεγάλο σταρ μπορεί να γίνει τεράστια επιτυχία.
Για τον Βασίλη Γιαννόπουλο, επομένως, ο ερμηνευτής δεν είναι απλώς το «μέσο» μεταφοράς ενός έργου. Δίνει στο τραγούδι τη δική του υπόσταση, τη φωνή, την ψυχή και τελικά τη θέση του στη συλλογική μνήμη.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ήταν και όταν μίλησε για τη δική του διαδρομή. Παραδέχθηκε ότι στην αρχή της καριέρας του τον στενοχωρούσε το γεγονός ότι το κοινό συχνά θυμάται ένα τραγούδι ως «του Πάριου», «του Οικονομόπουλου», «της Χαρούλας» ή «του Βαρδή», χωρίς να γνωρίζει τον στιχουργό. Σήμερα, όμως, όπως λέει, δεν τον ενδιαφέρει η προσωπική αναγνώριση. «Δόξα τω Θεώ εκτίθεμαι πολύ και έντονα με αυτά που γράφω», σημείωσε.
Και ίσως η πιο χαρακτηριστική στιγμή της συνέντευξης ήταν η ανάμνησή του από τη γνωριμία με τον Γιώργο Νταλάρα, όταν ο Αντώνης Βαρδής τον σύστησε στο στούντιο ηχογράφησης ως «τον στιχουργό Βασίλη Γιαννόπουλο». Η έκπληξη του Νταλάρα και το «εσείς είστε λοιπόν;» ήταν, όπως εξομολογήθηκε, για εκείνον πιο σημαντικά από οποιονδήποτε διθύραμβο.
Γιατί τελικά, όπως προκύπτει και από τα λόγια του, η πραγματική δικαίωση ενός δημιουργού δεν βρίσκεται πάντα στην προβολή του ονόματός του. Βρίσκεται στο ίδιο το έργο και στη ζωή που αυτό αποκτά όταν φύγει από τα χέρια του δημιουργού και συναντήσει τη φωνή του ερμηνευτή και την καρδιά του κοινού.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
