Τα «τσιμπολογήματα» της Αθηνάς Κακούρη: Με τα σορτσάκια. Ντροπή!

Αθηνά Κακούρη

Ο κώδικας ενδυμασίας ήταν αρχικά κάτι απολύτως δεδομένο. Ηταν πολύπλοκος και απαράβατος: Καλεσμένος για δείπνο κάθε άνδρας φορούσε αποκλειστικά και μόνον μαύρα παπούτσια∙ οι κυρίες δεν έβγαιναν από το σπίτι τους χωρίς καπέλο∙ σε γάμο ή βαφτίσι δεν πήγαινες ποτέ με μαύρο φόρεμα, έστω και αν ήταν αριστούργημα του Ντιόρ∙ τα χειρόκτια -δηλαδή τα γάντια- ήταν απαραίτητα για τις κυρίες τόσο όσο και η γραβάτα και το σακάκι για τους κυρίους -χειμώνα καλοκαίρι. Οι δε κανόνες εφαρμόζονταν: στην Οπερα της Βιέννης π.χ. δεν σου επέτρεπαν να μπεις αν φορούσες λεπτά, όμορφα παπούτσια, μολονότι έξω το χιόνι ήταν μισό μέτρο. Και ανάλογους κανόνες είχε και το χωριό – αρχίζοντας από το χρώμα του κεφαλομάντηλου.

Με τα χρόνια τα πράγματα χαλάρωναν ολοένα και περισσότερο, ακολουθώντας παγκόσμια ρεύματα περί «ελευθερίας» «πολυμορφίας» «ιδιαιτερότητος» κ.λπ., μέχρι που φθάσαμε σήμερα να επαφίεται η αμφίεση του κάθε ατόμου σε κάθε περίσταση στην προσωπική του κρίση. Δυστυχώς η ιδέα ότι οι άνθρωποι διαθέτουν όλοι κρίση είναι λάθος. Και ακόμη μεγαλύτερο λάθος είναι να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους όλους για τον σεβασμό ορισμένων αρχών που το κοινωνικό σύνολο θεωρεί στυλοβάτες του.
Ετσι στην πολύπαθη Κύπρο, σπαραγμένη όπως είναι τώρα, εμφανίζεται ένας κύριος Φειδίας, εκλέγεται ευρωβουλευτής, και ειδικεύεται σε φιλορωσικές δηλώσεις. Δικαίωμά του, θα πείτε. Εκλεγμένος είναι, κάνει αυτό που επιθυμούν οι ψηφοφόροι του. Μάλιστα. Αλλά ο φόρος τιμής σε νεκρούς που έπεσαν για κάτι πολύ υψηλότερο από την πολιτική, ξεπερνά τις δικαιοδοσίες των ψηφοφόρων.

Αναφέρομαι στο μνημόσυνο του Τάσου Ισαάκ και του εξαδέλφου του Σολωμού Σολωμού -τους δύο Κυπρίους που -κατά τον Αττίλα 2 το 1996- σκοτώθηκαν σε απόσταση λίγων ημερών, ο ένας από ξυλοδαρμό των Γκρίζων Λύκων στα συρματοπλέγματα που τότε έμπαιναν για να διχοτομήσουν τη Λευκωσία, ο άλλος δε ενώ προσπαθούσε να κατεβάσει από τον ιστό την τουρκική σημαία. Για την 30η επέτειο των ηρωικών αυτών θανάτων οργανώθηκε τελετή στο Παραλίμνι. Εκει εκλήθη και αυτός, ο ευρωβουλευτής, κύριος Φειδίας.

Ο οποίος παρουσιάστηκε με άσπρο σορτσάκι.

Παρ’ όλο δε αυτήν την ασεβέστατη ενδυμασία, του επέτρεψαν να μπει μέσα. Και μας τον κάθησαν μάλιστα, -φάτσα φιγούρα- στην πρώτη σειρά! Λες και όλος ο καημός των παρισταμένων ήταν να δουν πόσες τρίχες έχουν τα ποδάρια του!

Και ο μεν κ. Φειδίας έκανε τη δουλειά του: ξήλωσε λιγάκι ακόμη από την τιμή που όλοι οφείλουμε σε ψυχές ηρωικές σαν του Σολωμού και του Ισαάκ. Διότι τίποτα δεν πρέπει να τιμούμε και τίποτα να σεβόμαστε, άλλο από τον εκάστοτε πατερούλη της Ρωσίας, και τους εδώ εκπροσώπους του. Τελεία και παύλα. Αυτό θα έπρεπε τώρα πλέον να τα ξέρουμε όλοι μας.
Οι διοργανωτές του μνημοσύνου, όμως; Αυτοί πού είχαν το μυαλό τους; Γιατί δεν λειτούργησε η ευαισθησία τους, αυτομάτως; Γιατί δεν είπαν, ευγενικά αλλά και ανυποχώρητα, σ’ αυτόν τον κύριο Φειδία, ότι -απλούστατα – με τα σορτσάκια δεν πάνε σε μνημόσυνα και όφειλε να πάει σπίτι του ν’ αλλάξει ρούχα.
Πώς δεν ντράπηκαν τους νεκρούς;

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News