Τασία Μανωλοπούλου: «Αγάπη χωρίς όρια… στο άπειρο»

Στις 2 Απριλίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό. Με αφορμή την ανάρτηση της Τασίας για τον αυτισμό, με μια φωτογραφία της Νίκης και το μήνυμα: «Αγάπη χωρίς όρια… στο άπειρο» ήθελα να τιμήσω τη μνήμη του παιδιού.

Της Ελένης Βασιλοπουλου 

Αυτά τα 9 χρόνια, νιώθω αγάπη και θαυμασμό για την Τασία, γιατί στέκει ως άγρυπνος φρουρός της οικογένειας, ενώ ξέρω ότι βαθειά μέσα της, η καρδιά της πονά.

Η Νίκη ήταν ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού και τώρα είναι ένας άγγελος που έδωσε ζωή σε άλλους ανθρώπους, έπειτα από τη γενναία απόφαση του Νίκου και της Τασίας, να δωρίσουν τα όργανά της.

-9 χρόνια μετά, ο πόνος από την απώλεια του παιδιού, μαλακώνει;

Τον Ιούνιο συμπληρώνονται 9 χρόνια από την ημέρα που η Νίκη μου
«έφυγε» τόσο αιφνιδιαστικά, τόσο γρήγορα.

Σήμερα, έχοντας περάσει όλα τα στάδια του πένθους (κι ακόμα περισσότερα) θα έλεγα ότι ο πόνος φαίνεται να μαλακώνει αλλά δεν είναι έτσι, καθώς μπορεί να υπάρχει συνειδητοποίηση και συνήθεια αλλά ο πόνος νιώθω ότι γίνεται πιο βαθύς. Δεν μπορεί αυτό το γεγονός να σε αφήσει ποτέ και ούτε να το αφήσεις πίσω σου. Οπως συνηθίζω να λέω: «ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας, λίγο ξεχνιέσαι, όμως ποτέ δεν ξεχνάς».

-Η Νίκη, λόγω του αυτισμού, ήταν διαφορετική από τα άλλα 3 παιδιά σου, είχε άλλες ανάγκες, σε δυσκόλεψε αυτό;

Δεν υπάρχει οικογένεια που να έχει αυτιστικό άτομο και να μην περνάει δύσκολα. Κι όποιος έτσι λέει, λέει ψέματα (πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους). Είναι γνωστό ότι ο αυτισμός έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό του την έλλειψη επικοινωνίας.

Εγώ θα πω πιο εκλαϊκευμένα ότι αυτά τα παιδιά μιλάνε μια άλλη γλώσσα που δεν κατανοούμε και ταυτόχρονα εμείς, για αυτά, μιλάμε μια άλλη γλώσσα που επίσης δεν κατανοούνε.

Θέλει λοιπόν πολλή δουλειά, υπομονή και δύναμη να συγκλίνουν αυτοί οι δυο κόσμοι και να μπορέσεις να προσφέρεις στο παιδί σου μια ομαλή και ευχάριστη καθημερινότητα.

Το μόνο μέλλον που μπορείς να ονειρεύεσαι είναι να είναι λειτουργικό και χαρούμενο.
Αυτό που έχει σημασία είναι να συνειδητοποιήσεις και να αποδεχτείς
το πρόβλημα όσο πιο γρήγορα γίνεται, να πεις «εδώ είμαστε, αυτή είναι η πραγματικότητά μας και προχωράμε μπροστά» να μπορέσεις να του παρέχεις συνεχή εκπαίδευση, μα πάνω απ’ όλα να αγαπήσεις το παιδί σου όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι.

-Ποια δύναμη σας κράτησε ενωμένους με τον Νίκο και τα παιδιά;

Πιστεύω ακράδαντα ότι στα πολύ δύσκολα οι οικογένειες που έχουν γερή βάση ενώνονται περισσότερο και όσες δεν έχουν διαλύονται. Οπως επίσης ότι ο καλός γίνεται καλύτερος και ο κακός χειρότερος. Στις θύελλες φαίνεται το «υλικό» του καθενός μας.
Αυτή μου η άποψη δεν αλλάζει με τίποτα και σχεδόν καθημερινά επιβεβαιώνεται.

-Μετά τη δωρεά οργάνων, έχεις επικοινωνήσει με τους λήπτες;

Ναι, έχω επικοινωνήσει. Με τον λήπτη του ήπατος έχω συχνή και όμορφη επικοινωνία. Εχουμε συναντηθεί μια φορά (πολύ πρόσφατα) όταν νιώσαμε έτοιμοι.

Επίσης με τη σύζυγο του λήπτη του ενός νεφρού μια φορά. Με τους υπόλοιπους όχι, δεν με έχει προσεγγίσει κάποιος.

-Πώς ένιωσες;

Τι ένιωσα; Ανάμεικτα τα συναισθήματα. Μουδιασμένη συγκινημένη, αμήχανη. Την ίδια ώρα χαρούμενη και περήφανη. Ναι, ναι όσο κι αν ακούγεται περίεργο. Γιατί βλέπεις έναν άνθρωπο υγιή, δυνατό, χαμογελαστό, ευτυχισμένο, που βγήκε κυριολεκτικά από
τον τάφο εξαιτίας μιας απόφασης που αποτέλεσε το χέρι σωτηρίας.

Δεν βλέπεις -φυσικά- το παιδί σου μπροστά σου, αλλά βλέπεις ένα ανυπολόγιστο δώρο που προσέφερε το παιδί σου στο σύντομο πέρασμα του από αυτή τη ζωή. Γλυκός πόνος.

-Μίλησε μου για τη Νίκη.

Θα πω μόνο ότι ήταν πολύ σπουδαία. Αυτή τη στιγμή δεν έχω λόγια και δεν ξέρω κι αν «χωράει» σε λόγια αυτό το αγγελικό πλάσμα. Θα μου επιτρέψεις να πω μια άλλη φορά;

-Εχεις 3 ακόμη υπέροχα παιδιά με αρχές. Τι ξεχωρίζεις στο καθένα;

Είναι τρεις εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες που δόξα τω Θεώ έχουν δείξει πολύ καλά δείγματα τόσο στις επαγγελματικές όσο στις προσωπικές τους επιλογές. Είναι καλά παιδιά για μένα, μα πάνω από όλα καλοί άνθρωποι για τον εαυτό τους και για την κοινωνία.
Είναι σίγουρο ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο η Νίκη σε αυτό. Η ύπαρξή της και όλα όσα ζήσαμε λόγω του αυτισμού αλλά και ο χαμός της. Ολους μας έκανε καλύτερους. Δεν θα πάψουμε ποτέ να την ευγνωμονούμε γι’ αυτό.

-Ολα αυτά τα χρόνια είσαι πάντα τόσο δραστήρια, υπήρξε φορά που είπες θα μειώσεις τις δράσεις και τις ευθύνες;

Οχι μία αλλά πολλές. Κι όταν έτσι νιώθω, έτσι κάνω. Δεν υποχρεώνομαι από κανέναν και τίποτα. Στα θέματα κοινωνικής και πολιτικής δράσης όλη μου τη ζωή κινούμαι με βάση τις δικές μου ανάγκες, τα δικά μου θέλω και γιατί όχι, τα δικά μου όνειρα. Μπορεί να ζω υπό τη «σκιά» μιας δυνατής προσωπικότητας, του Νίκου (όπως ίσως πολλοί νομίζουν) αλλά, δόξα τω Θεώ, είμαι ελεύθερη να κάνω τις επιλογές μου.