Από την απώλεια στην αγάπη: Η ζωή σε 8 τραγούδια των Διάφανων Κρίνων
Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Θάνου Ανεστόπουλου, ξανακούμε οκτώ τραγούδια που μίλησαν για τις απουσίες, τα αντίο, όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε, την ανάγκη να συνεχίζουμε και την αγάπη που, παρ’ όλα αυτά, επιστρέφει
Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 3 Σεπτεμβρίου από τον θάνατο του Θάνου Ανεστόπουλου, της φωνής και ενός από τα ιδρυτικά μέλη των Διάφανων Κρίνων. Έφυγε το 2016, στα 49 του, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή που είχε ήδη αποκτήσει ξεχωριστή θέση στο ελληνικό ροκ.
Τα τραγούδια των Διάφανων Κρίνων δύσκολα χωρούν σε επετειακές αναδρομές και λίστες «μεγάλων επιτυχιών». Ο κόσμος τους ήταν άλλωστε χτισμένος από πολύ διαφορετικά υλικά: απώλεια και έρωτα, φόβο, ενοχή, μνήμη, θάνατο, αλλά και μια παράξενη επιμονή στη ζωή. Από το «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας» του 1996 έως το «Κι η αγάπη πάλι θα καλεί» του 2008, ακόμη και οι τίτλοι των δίσκων μοιάζουν σήμερα σαν τα σημεία μιας διαδρομής.
Αν την ακολουθήσεις μέσα από οκτώ τραγούδια, δεν βρίσκεις συνταγές για το πώς πρέπει να ζήσει κανείς. Βρίσκεις κάτι χρησιμότερο: αναγνωρίσιμες αλήθειες για τον τρόπο που οι άνθρωποι χάνουν, αγαπούν και συνεχίζουν.
«Έγινε η απώλεια συνήθειά μας» – Η απουσία γίνεται καθημερινότητα, όχι μικρότερη
Ο τίτλος του πρώτου άλμπουμ τους έγινε μία από τις φράσεις που έμειναν περισσότερο συνδεδεμένες με τα Διάφανα Κρίνα.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στην αντίφαση που κουβαλά. Η απώλεια έχει γίνει «συνήθεια», αλλά μέσα στο ίδιο το τραγούδι η απουσία εξακολουθεί να εξουθενώνει. Ο χρόνος αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ζούμε με μια απώλεια· δεν εγγυάται ότι την εξαφανίζει.
Ισως γι’ αυτό το τραγούδι άντεξε έξω από την εποχή του. Υπάρχουν άνθρωποι, τόποι και ολόκληρες προηγούμενες ζωές που κάποια στιγμή παύουν να αποτελούν το έκτακτο γεγονός της ημέρας και εγκαθίστανται αθόρυβα μέσα της.
«Όλα αυτά που δε θα δω» – Χάνουμε και όσα δεν συνέβησαν ποτέ
Στις «Κάτι σαράβαλες καρδιές» του 1998 υπάρχει μια διαφορετική μορφή απώλειας. Το «Όλα αυτά που δε θα δω», σε στίχους που η επίσημη δισκογραφία αποδίδει στον Ισπανό ποιητή Blas de Otero, κοιτάζει όχι μόνο προς όσα χάθηκαν, αλλά προς όσα θα μείνουν για πάντα ανεκπλήρωτα.
Σε μια ζωή δεν κουβαλάμε μόνο τις αναμνήσεις μας. Κουβαλάμε και τις πιθανότητες που εγκαταλείψαμε, τις διαδρομές που δεν πήραμε, τους ανθρώπους που θα μπορούσαμε να έχουμε γίνει.
Υπάρχει ένα είδος νοσταλγίας ακόμη και για πράγματα που δεν συνέβησαν ποτέ.
«Τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο» – Τα αντίο σπάνια έχουν ένα μόνο συναίσθημα
Ο Παντελής Ροδοστόγλου έβαλε στον ίδιο τίτλο δύο λέξεις που κανονικά θα έπρεπε να τραβούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις: «γλυκά» και «απελπισμένα».
Αυτό ακριβώς συμβαίνει όμως στους πραγματικούς αποχωρισμούς. Μπορείς να ξέρεις ότι μια σχέση τελείωσε και ταυτόχρονα να προστατεύεις ό,τι όμορφο υπήρξε μέσα της. Η τρυφερότητα δεν εξαφανίζεται πάντοτε τη στιγμή που εμφανίζεται η ανάγκη να φύγεις.
Στα τραγούδια των Κρίνων ο έρωτας και η απώλεια συχνά βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο. Και κανείς από τους δύο δεν βιάζεται να φύγει.
Διαβάστε επίσης: Παύλος Σιδηρόπουλος: Έπαιξε σχεδόν τον εαυτό του – «Το έκανα με μαύρη καρδιά»
«Γράψαμε τραγούδια που μιλούσαν για τη θλίψη» – Ο πόνος χρειάζεται μια γλώσσα
Ο τίτλος μοιάζει σχεδόν με δήλωση προθέσεων για ολόκληρη τη διαδρομή τους. Το τραγούδι, σε στίχους Θάνου Ανεστόπουλου, κοιτάζει κατάματα τη θλίψη, τους αποτυχημένους δεσμούς, τις τύψεις και τα όνειρα που κατέρρευσαν.
Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λέξη στην αρχή: «γράψαμε».
Η μουσική δεν εξαφανίζει ό,τι πονά. Του δίνει μορφή. Κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν αποκλειστικά προσωπικό μπορεί να βρεθεί ξαφνικά ανάμεσα σε εκατοντάδες ανθρώπους που τραγουδούν μαζί την ίδια ιστορία.
Αυτό υπήρξε ίσως ένα από τα ισχυρότερα χαρακτηριστικά των Διάφανων Κρίνων: έκαναν τη μελαγχολία συλλογική εμπειρία.
Τα Διάφανα Κρίνα το 2008, τη χρονιά που κυκλοφόρησε το «Κι η αγάπη πάλι θα καλεί»
«Κάθε τι που ανασαίνει» – Η ζωή επιμένει χωρίς να υπόσχεται θρίαμβο
Στο «Ό,τι απόμεινε απ’ την ευτυχία» του 2003, το «Κάθε τι που ανασαίνει» κοιτάζει τη ζωή σαν κάτι εύθραυστο που, παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να επιδιώκει την επαφή, τη ζεστασιά και την ομορφιά.
Δεν υπάρχει εδώ η θορυβώδης αισιοδοξία του «όλα θα πάνε καλά». Υπάρχει η εικόνα της ζωής που προσπαθεί να ανθίσει ακόμη και σε άγονο έδαφος.
Η αντοχή δεν χρειάζεται πάντοτε να μοιάζει με νίκη. Μερικές φορές αρκεί η συνέχεια.
«Ένα μέρος που μπορείς να κρυφτείς» – Μερικές φορές καταφύγιο είναι η αλήθεια
Στον ίδιο δίσκο, η ζωή εμφανίζεται κουρασμένη, πληγωμένη και φορτωμένη με αναμνήσεις. Και κάπου εκεί το τραγούδι κάνει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ανατροπές του: το μέρος όπου μπορεί κανείς να κρυφτεί δεν βρίσκεται στο ψέμα, αλλά στην αλήθεια.
Η ιδέα μοιάζει παράδοξη μόνο στην αρχή. Το ψέμα χρειάζεται διαρκή συντήρηση. Η αλήθεια μπορεί να είναι σκληρή, όμως κάποια στιγμή σταματά την ανάγκη να προσποιείσαι ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά από αυτό που είναι.
Και αυτή η ανακούφιση μπορεί πράγματι να μοιάζει με καταφύγιο.
«Με ρωτούν οι χειμώνες» – Οσα χάθηκαν δεν είναι ολόκληρη η ιστορία
Το 2008, στο τελευταίο στούντιο άλμπουμ των Διάφανων Κρίνων, η φωνή του Θάνου Ανεστόπουλου συναντά μια διαφορετική θερμοκρασία.
Στο «Με ρωτούν οι χειμώνες», σε δικούς του στίχους, υπάρχουν ακόμη ναυάγια, φόβοι και απώλειες. Δίπλα τους, όμως, βρίσκονται η μνήμη, η χαρά, η συγγνώμη, όσα δεν έχουν ακόμη συμβεί και η προσμονή νέων λαθών, δρόμων και παθών.
Η ζωή των Κρίνων δεν έγινε ξαφνικά φωτεινή. Απέκτησε περισσότερο χώρο.
Και κάπου μέσα σε αυτόν τον χώρο αρχίζει να φαίνεται ότι το παρελθόν, όσο βαρύ κι αν είναι, δεν δικαιούται να καταλάβει ολόκληρο το μέλλον.
Διαβάστε επίσης: Ο Νίκος Χαντζής συνάντησε τους μουσικούς του ήρωες και μας αφηγείται την ιστορία της Creep Records
«Κι η αγάπη πάλι θα καλεί» – Μετά τη θλίψη υπάρχει ακόμη μια πιθανότητα
Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καταλληλότερο τέλος σε αυτή τη διαδρομή.
Το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος πήρε το 2008 τον τίτλο «Κι η αγάπη πάλι θα καλεί». Το ομώνυμο τραγούδι, σε στίχους Παντελή Ροδοστόγλου, δεν αντιμετωπίζει την αγάπη σαν μαγική λύση. Τη συναντά αφού έχουν προηγηθεί η φρίκη, η απώλεια και οι θλίψεις.
Αυτό κάνει και την αισιοδοξία του πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Από το «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας» έως το «Κι η αγάπη πάλι θα καλεί» μεσολάβησαν δώδεκα χρόνια δισκογραφίας. Οι λέξεις άλλαξαν, χωρίς να απαρνηθούν όσα είχαν προηγηθεί.
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Θάνου Ανεστόπουλου, ίσως εκεί βρίσκεται ένας από τους λόγους που αυτά τα τραγούδια εξακολουθούν να επιστρέφουν.
Η απώλεια, ο έρωτας, ο φόβος και η χαρά δεν μπαίνουν σε τάξη. Συνυπάρχουν. Και κάπου ανάμεσά τους εξακολουθεί να υπάρχει χώρος για ό,τι δεν έχει έρθει ακόμη.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
Από το Δίκτυο
Γιατί δεν πρέπει να αποθηκεύετε τα μπαχαρικά πάνω από την κουζίνα ή στο ψυγείο
Acer Swift Blade 14: Laptop μόλις 799 γραμμάρια και μάλιστα από ανθρακονήματα
Ρεσιτάλ Balderrama για πιάνο και φωνή στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας
Κλάδεμα και λίπανση το φθινόπωρο: Τι απαγορεύεται να ρίξεις στα φυτά
Samsung Galaxy Book6 εναντίον MacBook Neo: Ποιο δίνει περισσότερα στην ίδια τιμή
