The Big Moon: Όταν άρχισε να χάνει την ακοή της, έγραψε τραγούδια για ένα μέλλον που δεν είχε έρθει

Το «Forever», που κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου, συνδυάζει την indie pop με τη ντίσκο και αναζητά τη χαρά εκεί όπου τα εύκολα αισιόδοξα μηνύματα δεν αρκούν.

Η Τζούλιετ Τζάκσον βρισκόταν σε ένα πάρκινγκ όταν άρχισε να σημειώνει όλα όσα φοβόταν ότι θα στερούνταν από τη ζωή της. Ανάμεσά τους ήταν οι καθημερινοί ήχοι, η φωνή του παιδιού της, πράγματα τόσο συνηθισμένα ώστε μέχρι τότε δεν είχε χρειαστεί να τους δώσει ιδιαίτερη σημασία.

Είχε μόλις πληροφορηθεί ότι αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα στο αυτί. Η διάγνωση ήταν χολοστεάτωμα, μια πάθηση που απαιτούσε χειρουργική αντιμετώπιση. Μετά την επέμβαση, η τραγουδίστρια των The Big Moon έμεινε με μόνιμη απώλεια μεγάλου μέρους της ακοής από τη μία πλευρά.

Οι σημειώσεις που έγραψε εκείνη την ημέρα έγιναν αργότερα μέρος του «Sounds», ενός από τα τραγούδια του τέταρτου άλμπουμ του συγκροτήματος.

Το παράδοξο είναι ότι ο δίσκος που γεννήθηκε μέσα από μια τόσο δύσκολη εμπειρία δεν ακούγεται σαν παρατεταμένη εξομολόγηση θλίψης.

Το Forever, που κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου από τη Fiction Records, είναι γεμάτο φωτεινές μελωδίες, ντίσκο ρυθμούς, ηλεκτρικές κιθάρες και τραγούδια που επιμένουν στη χαρά. Όχι επειδή η δημιουργός τους ξεπέρασε ξαφνικά όσα συνέβησαν, αλλά επειδή αποφάσισε να γράψει μουσική για μια ζωή που ακόμη προσπαθούσε να φανταστεί.

Ο φόβος ότι η μουσική δεν θα ακουγόταν ποτέ ξανά το ίδιο

Η Τζάκσον διαγνώστηκε το 2024. Το χολοστεάτωμα, αν και δεν είναι καρκίνος, μπορεί να προκαλέσει σοβαρή βλάβη στις δομές του αυτιού και χρειάζεται ιατρική αντιμετώπιση.

Για έναν άνθρωπο που γράφει, ερμηνεύει και ηχογραφεί μουσική, η μεταβολή της ακοής είχε και μια πρόσθετη διάσταση: δεν αφορούσε μόνο την καθημερινότητά του, αλλά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη δουλειά του.

Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο βρετανικό Rolling Stone, η Τζάκσον εξήγησε ότι πλέον δυσκολεύεται να απολαμβάνει τη μουσική με ακουστικά όπως παλαιότερα. Στο στούντιο στηρίζεται περισσότερο στην κρίση των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος, όταν χρειάζεται να αξιολογήσει συνολικά τον ήχο μιας ηχογράφησης.

Η εμπειρία αυτή άλλαξε και τη διαδικασία της σύνθεσης.

Αρχικά έγραφε τραγούδια που ακολουθούσαν τη θλίψη και τον φόβο της. Σύντομα, όμως, διαπίστωσε ότι δεν ήθελε ούτε η ίδια να τα ακούει. Το να μετατρέπει τις δυσκολίες της σε ακόμη πιο σκοτεινή μουσική δεν της πρόσφερε τη δημιουργική διέξοδο που αναζητούσε.

Αντί να συνεχίσει έτσι, αποφάσισε να αντιστρέψει τη διαδικασία.

Άρχισε να γράφει σαν να βρισκόταν ένα ή δύο χρόνια στο μέλλον. Σαν να είχε επιστρέψει στη σκηνή, να έπαιζε ξανά με τις φίλες της και να μπορούσε να χαρεί τη μουσική χωρίς να κυριαρχεί ο φόβος για όσα είχαν αλλάξει.

Δεν γνώριζε αν αυτό το μέλλον θα ερχόταν με τον τρόπο που το φανταζόταν. Μπορούσε, όμως, να γράψει τα τραγούδια που θα ήθελε να παίζει τότε.

Ο δίσκος που αρνήθηκε να γίνει μελαγχολικός

Οι The Big Moon ξεκίνησαν στο Λονδίνο και έχτισαν τη διαδρομή τους μέσα από την indie rock σκηνή. Το Forever είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους, τέσσερα χρόνια μετά το Here Is Everything του 2022.

Εκείνος ο δίσκος είχε συνδεθεί με την εμπειρία της μητρότητας και την περίοδο της πανδημίας. Στο καινούργιο υλικό, η προσοχή μετακινείται σε μια διαφορετική φάση της ζωής: τι συμβαίνει όταν έχουν ήδη πραγματοποιηθεί αρκετά από όσα κάποτε θεωρούσαμε μεγάλους στόχους και αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε πώς θέλουμε να ζήσουμε από εδώ και πέρα;

Αυτή η σκέψη βρίσκεται πίσω από τον τίτλο Forever. Η λέξη δεν περιγράφει εδώ μια εύκολη υπόσχεση αιώνιας ευτυχίας. Περιγράφει περισσότερο την αβεβαιότητα ενός μέλλοντος που απλώνεται μπροστά μας.

Μουσικά, το συγκρότημα απομακρύνεται αρκετά από τη γνώριμη κιθαριστική του βάση. Στον δίσκο συναντιούνται η ντίσκο, το new wave, η ψυχεδελική ποπ και οι άμεσες, σχεδόν παιχνιδιάρικες μελωδίες.

Το «Gravity» είναι χαρακτηριστικό αυτής της μεταμόρφωσης. Ξεκίνησε ως μια περισσότερο περίπλοκη μπαλάντα, μέχρι που η ντράμερ Φερν Φορντ πρότεινε διαφορετικό ρυθμό, αλλάζοντας ουσιαστικά την κατεύθυνση του τραγουδιού.

Η αφετηρία του ήταν μια πολύ απλή οικογενειακή στιγμή: ο μικρός γιος της Τζάκσον έτρεχε στην αγκαλιά της όταν εκείνη πήγαινε να τον πάρει από τον παιδικό σταθμό. Η τραγουδίστρια ήξερε ότι αυτή η καθημερινή συνήθεια δεν θα διαρκούσε για πάντα και θέλησε να κρατήσει κάτι από εκείνη την αίσθηση.

Η χαρά ως σοβαρή καλλιτεχνική επιλογή

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του Forever είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τη χαρά.

Στη μουσική, ιδιαίτερα στην ανεξάρτητη σκηνή, η σκοτεινή ή εξομολογητική γραφή συχνά αντιμετωπίζεται ως περισσότερο ουσιαστική. Ένα τραγούδι που σε κάνει να χορεύεις μπορεί ευκολότερα να χαρακτηριστεί ελαφρύ.

Η Τζάκσον αμφισβητεί αυτή τη διάκριση.

Στο «Fun» επιμένει στην ιδέα ότι η διασκέδαση δεν είναι λιγότερο σύνθετη από τη δυστυχία. Ο τίτλος ενός άλλου τραγουδιού, «You Remind Me That I’m Dying (and that it’s good to be alive)», ενώνει δύο αντίθετες σκέψεις: τη συνείδηση ότι η ζωή τελειώνει και την επιθυμία να τη χαρούμε όσο διαρκεί.

Το αποτέλεσμα δεν είναι ένας δίσκος που αγνοεί τον φόβο ή τις απώλειες. Είναι ένας δίσκος που δεν θέλει να τους παραχωρήσει ολόκληρο τον χώρο.

Σημαντικό ρόλο έχει και η συλλογική δουλειά. Η Τζάκσον γράφει τα τραγούδια, αλλά τα υπόλοιπα μέλη των The Big Moon συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωσή τους, αλλάζοντας ρυθμούς, δοκιμάζοντας ενορχηστρώσεις και αναζητώντας διαφορετικές ηχητικές λύσεις.

Στο «Sounds», για παράδειγμα, χρησιμοποιήθηκαν ηχογραφήσεις σε τετρακάναλο μαγνητόφωνο και επαναλαμβανόμενα αποσπάσματα ταινίας. Οι μικρές ατέλειες του ήχου δεν αφαιρέθηκαν όλες. Έγιναν μέρος του τελικού αποτελέσματος.

Το «Forever» κοιτάζει μπροστά

Το άλμπουμ περιλαμβάνει δέκα τραγούδια και η κυκλοφορία του συνοδεύεται από σειρά ζωντανών εμφανίσεων των The Big Moon στη Βρετανία τον Νοέμβριο.

Η επιστροφή στη σκηνή αποκτά αναπόφευκτα ιδιαίτερη σημασία για την Τζάκσον, όχι όμως ως ένα εύκολο αφήγημα προσωπικού θριάμβου.

Η μεταβολή στην ακοή της δεν εξαφανίστηκε επειδή έγραψε έναν φωτεινό δίσκο. Η νέα πραγματικότητα εξακολουθεί να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο εργάζεται και ακούει τη μουσική.

Αυτό κάνει το Forever περισσότερο ενδιαφέρον.

Τα τραγούδια του δεν υπόσχονται ότι όλα θα πάνε καλά. Προτείνουν κάτι πιο συγκεκριμένο: ότι μπορούμε να δημιουργούμε, να αγαπάμε και να βρίσκουμε χαρά ακόμη κι όταν το μέλλον παραμένει αβέβαιο.

Η Τζούλιετ Τζάκσον άρχισε να γράφει για μια εποχή που δεν είχε φτάσει ακόμη. Και, κάνοντας το, βρήκε έναν καινούργιο τρόπο να συνεχίσει να γράφει μουσική στο παρόν.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News