Το απρόβλεπτο καρέ του Τεύκρου Σακελλαρόπουλου: Λοξοδρομώ, Κολακεύω, Καραδοκώ

Να λοξοδρομώ, να κολακεύω, να καραδοκώ.

Και φυσικά τον… διόρισε! Εξαιρετικά… «ηθικό» το πρόγραμμά του, όπως καταλαβαίνετε! Ούτε συγκεκριμένες θέσεις, ούτε πλάνο για τη θέση ούτε τίποτα. Εξέφρασε τη βασική λογική, η οποία οφείλει να διέπει την εξωτερική πολιτική, η οποία κατά τη γνώμη μου είναι μία:

Τα συμφέροντα της κοινωνίας, την οποίαν υπηρετεί. Εάν συμφωνώ με τον κυνισμό του θα σας απαντήσω, καθόλου. Εάν όμως ο πρωθυπουργός με επέλεγε για αυτή τη θέση θα απαντούσα ακριβώς με τις ίδιες λέξεις.

Διότι η διπλωματία ποτέ δεν ήταν, ούτε είναι, σχολείο ηθικής. Ο κόσμος μας είναι ένα μίγμα αντικρουόμενων θέσεων και επιδιώξεων και οφείλει κάθε κοινωνία να αντιληφθεί σε ποιο ακριβώς σημείο ευρίσκεται. Και επειδή μπορεί κάποιος να εξανίσταται με αυτή τη προσέγγιση αρκεί μία ματιά στο εργασιακό του περιβάλλον· από το μικρότερο έως το μεγαλύτερο. Αυτές οι τρεις λέξεις κυριαρχούν.

Μόνο που είναι διαφορετικό να εφαρμόζονται σε ανθρώπινες σχέσεις από τις διεθνείς απρόσωπες. Προσέξτε! Λέγεται πως εάν οι δόλιοι γνώριζαν τα πλεονεκτήματα της εντιμότητας θα γίνονταν έντιμοι από δολιότητα και πώς μπορεί να ασκείται μία εξωτερική πολιτική ακόμα και εάν δεν την πιστεύουν οι οργανωτές της αλλά να είναι ακριβώς αυτή, η οποία εκφράζει όχι την κοινωνία, αλλά την πρόοδο αν όχι την επιβίωσή της.

Ο άλλος μεγάλος διπλωμάτης Ταλλεϋράν όταν ήλθε σε σύγκρουση με το Ναπολέοντα έγινε φίλος με τον τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο. Του δήλωσε, πως πρέπει να σώσει την Ευρώπη και δεν θα το καταφέρει αυτό, εάν δεν αντιταχθεί στον Ναπολέοντα.

Οταν ο Αλέξανδρος ζήτησε περισσότερες διευκρινίσεις του απάντησε με το εξαιρετικά ιδιοφυές επιχείρημα:

«Ο γαλλικός λαός είναι πολιτισμένος, αλλά ο κυρίαρχός του δεν είναι. Ο κυρίαρχος της Ρωσίας είναι πολιτισμένος αλλά ο λαός του δεν είναι (σκεφτείτε την κατάσταση των Ρώσων εκείνες τις εποχές). Πρέπει λοιπόν ο κυρίαρχος της Ρωσίας να συμμαχήσει με το γαλλικό λαό!».

Δύο προτάσεις από δύο σπουδαίους διπλωμάτες, ασχέτως εάν ο πρώτος ήταν περιβόητος μισέλλην. Εδώ όμως δεν εξετάζουμε ποιους συμπαθούμε και ποιους αντιπαθούμε, αντιθέτως οφείλουμε ως γνήσιοι… διπλωμάτες να διδασκόμαστε από τους εχθρούς μας.

Πρέπει να χαθεί ο ανθρωπισμός μας; Κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα το ήθελε αυτό. Στη διεθνή σκακιέρα ωστόσο, ο ρομαντισμός είναι πολυτέλεια, την οποίαν δεν διαθέτουμε, ειδικά για βασανισμένους λαούς, όπως ο δικός μας.

Η ηθική είναι προνόμιο των ασφαλών. Η διπλωματία είναι καθήκον των εκτεθειμένων.