Το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» επιστρέφει: Η πιο γλυκιά σειρά της TV είχε πάντα λύκους στην αυλή

Η νέα εκδοχή του Little House on the Prairie έρχεται στο Netflix στις 9 Ιουλίου, με την Alice Halsey στον ρόλο της Laura Ingalls, τον Luke Bracey ως Charles Ingalls, την Crosby Fitzgerald ως Caroline και τη Skywalker Hughes ως Mary. Η σειρά βασίζεται στα βιβλία της Laura Ingalls Wilder και η πρώτη σεζόν ακολουθεί την οικογένεια Ingalls στο Independence του Κάνσας, σε μια ζωή που η πλατφόρμα περιγράφει ως οικογενειακό δράμα, ιστορία επιβίωσης και αφήγηση για την αμερικανική Δύση.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το Netflix την ανανέωσε για δεύτερη σεζόν πριν καν προβληθεί η πρώτη. Αυτό δεν δείχνει μόνο εμπιστοσύνη. Δείχνει και κάτι πιο κυνικό: οι πλατφόρμες αγαπούν τους τίτλους που μπαίνουν στην οθόνη με έτοιμο παρελθόν. Το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» δεν χρειάζεται να εξηγήσει ποιο είναι. Έρχεται ήδη φορτωμένο με παιδικά απογεύματα, οικογενειακή τηλεόραση, επαναλήψεις, δάκρυα και την εικόνα της Laura να τρέχει στο γρασίδι.

Η σειρά που θυμόμαστε γλυκιά δεν ήταν και τόσο αθώα

Για πολλούς, το «Μικρό Σπίτι» είναι συνώνυμο της τηλεοπτικής θαλπωρής: ο Pa, η Ma, τα παιδιά, το ξύλινο σπίτι, οι γείτονες, οι μικρές δοκιμασίες, το μεγάλο συναίσθημα. Μόνο που η σειρά, ακόμη και στην παλιά της μορφή, δεν ήταν απλώς «καλή οικογενειακή τηλεόραση». Είχε τυφλώσεις, θανάτους, ρατσισμό, βία, απώλειες, επεισόδια που σήμερα θα έμοιαζαν πολύ πιο σκληρά από όσο επιτρέπει η νοσταλγία μας να θυμηθούμε. Το Entertainment Weekly, σε πρόσφατη αναδρομή στην αρχική σειρά, θυμίζει από τη συγκλονιστική τύφλωση της Mary μέχρι το βαρύ «Sylvia» και το κυριολεκτικά εκρηκτικό φινάλε, όπου το Walnut Grove τινάχτηκε στον αέρα.

Αυτό είναι το πρώτο καλό υλικό για το νέο θέμα: το Netflix δεν ανασταίνει απλώς μια «χαριτωμένη» σειρά. Ανασταίνει μια σειρά που έμαθε στο κοινό να βλέπει δυσκολίες μέσα από οικογενειακό φίλτρο. Έκλαιγες, αλλά ένιωθες ασφαλής. Πονούσες, αλλά στο τέλος υπήρχε ένα τραπέζι, ένα σπίτι, μια αγκαλιά, ένας Charles Ingalls να κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που έλεγε «θα το περάσουμε κι αυτό».

Το πιο διάσημο λιβάδι της TV είχε και πολλή σκηνοθεσία δακρύων

Ένα από τα πιο ωραία fun facts γύρω από την παλιά σειρά είναι ότι ο Michael Landon δεν ήταν απλώς ο τηλεοπτικός πατέρας Charles Ingalls. Ήταν η καρδιά της παραγωγής: πρωταγωνιστούσε, έγραφε, σκηνοθετούσε και ουσιαστικά κρατούσε τον έλεγχο της σειράς για χρόνια. Η Encyclopedia of Television σημειώνει ότι, παρότι ο Ed Friendly ήθελε η σειρά να μείνει πιο κοντά στα βιβλία, όλοι γνώριζαν πως ο Landon είχε το πάνω χέρι.

Και εδώ το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον. Η Alison Arngrim, η αξέχαστη Nellie Oleson, είπε πρόσφατα ότι για τον Landon το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» λειτουργούσε σχεδόν σαν θεραπεία. Σύμφωνα με την ίδια, έβαζε προσωπικά τραύματα, οικογενειακές ανάγκες και δικά του συναισθηματικά υλικά μέσα στις ιστορίες της σειράς. Δηλαδή η πιο «καθαρή» οικογενειακή τηλεόραση της εποχής είχε πίσω της έναν δημιουργό που δούλευε με πολύ προσωπικό πόνο.

Αυτό εξηγεί γιατί η σειρά δεν ξεχάστηκε. Δεν ήταν μόνο το λιβάδι. Ήταν το μελόδραμα με ρίζα. Ήταν η τηλεόραση που δεν φοβόταν να σου πει «τώρα θα κλάψεις» και μετά πράγματι σε έκανε να κλάψεις.

Η νέα Laura δεν παίζει μόνο με τη νοσταλγία

Το Netflix φαίνεται να καταλαβαίνει ότι το reboot δεν μπορεί να σταθεί μόνο πάνω στο «θυμάσαι;». Η νέα σειρά περιλαμβάνει στοιχεία επιβίωσης που υπήρχαν ήδη στα βιβλία: πυρετό, λύκους, φωτιές, σκληρές συνθήκες στην πεδιάδα του 19ου αιώνα. Το trailer και η περιγραφή της πλατφόρμας δείχνουν μια οικογένεια που δεν μετακομίζει απλώς σε ένα όμορφο σκηνικό εποχής, αλλά μπαίνει σε έναν τόπο όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Αυτό μπορεί να λειτουργήσει πολύ καλά, αρκεί η σειρά να μη γίνει απλώς «παλιό IP με καθαρό φως και ωραία κοστούμια». Η Times, γράφοντας για τη νέα μεταφορά, στάθηκε ακριβώς σε αυτόν τον κίνδυνο: την πιθανότητα το Netflix να αφήσει την προσγειωμένη σκληρότητα των βιβλίων και να γλιστρήσει σε πιο γυαλισμένο μελόδραμα.

Το «Μικρό Σπίτι» θέλει λάσπη. Θέλει κόπο. Θέλει φόβο. Θέλει την αίσθηση ότι το σπίτι δεν είναι décor, αλλά κατάκτηση. Αν λειανθεί υπερβολικά, θα μοιάζει με διαφήμιση comfort viewing. Αν κρατήσει την τραχύτητα, μπορεί να γίνει κάτι πιο ενδιαφέρον από ακόμη μία νοσταλγική επαναφορά.

Το άβολο κομμάτι που δεν χωρά σε παιδική ανάμνηση

Υπάρχει και κάτι που η νέα σειρά δεν μπορεί πια να προσπεράσει εύκολα: η ιστορία των βιβλίων της Wilder κουβαλά εδώ και χρόνια σοβαρή συζήτηση για τον τρόπο που παρουσιάζονται οι ιθαγενείς πληθυσμοί. Το 2018, η American Library Association μετονόμασε το βραβείο που έφερε το όνομα της Laura Ingalls Wilder, λόγω ανησυχιών για στερεοτυπικές και ρατσιστικές αναπαραστάσεις στα βιβλία της.

Αυτό δεν είναι υποσημείωση. Είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημείο του reboot. Η νέα σειρά, σύμφωνα με το Netflix, ανοίγει την αφήγηση και προς τους Osage, τους ανθρώπους που ζούσαν ήδη στην περιοχή όπου φτάνει η οικογένεια Ingalls. Η Osage cultural consultant Julie O’Keefe έχει μιλήσει για την ανάγκη να ειπωθούν και οι δύο πλευρές της ιστορίας.

Εδώ θα φανεί αν το Netflix θέλει απλώς να σώσει ένα παλιό brand ή να το ξαναδιαβάσει πραγματικά. Γιατί το παλιό «πάμε να φτιάξουμε μια νέα ζωή στη γη» σήμερα δεν ακούγεται τόσο απλό. Η γη είχε ήδη ανθρώπους. Η υπόσχεση για μια οικογένεια μπορεί να ήταν απώλεια για μια άλλη.

Γιατί επιστρέφει τώρα;

Οι πλατφόρμες δεν ξυπνούν ένα πρωί και θυμούνται τυχαία την παιδική μας τηλεόραση. Το Netflix μιλά ανοιχτά για αυξημένη ζήτηση σε comfort programming, δηλαδή σειρές με ζεστό, συναισθηματικό, οικογενειακό πυρήνα, βάζοντας το νέο Little House δίπλα σε τίτλους όπως Virgin River, Sweet Magnolias, Gilmore Girls και This Is Us.

Μόνο που το comfort έχει αλλάξει. Δεν αρκεί πια μια ζεστή κουζίνα και μια οικογένεια γύρω από το τραπέζι. Το κοινό είναι πιο καχύποπτο. Θέλει τη θαλπωρή, αλλά μυρίζει από μακριά τη ζαχαρίνη. Θέλει παρηγοριά, αλλά όχι ψεύτικη αθωότητα. Θέλει να δει ανθρώπους να παλεύουν με κάτι πραγματικό.

Το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» κουμπώνει ακριβώς εκεί. Έχει το αναγνωρίσιμο brand, αλλά έχει και πραγματική σκληρότητα κάτω από την κουβέρτα. Έχει οικογένεια, αλλά έχει και επιβίωση. Έχει παιδική μνήμη, αλλά έχει και ιστορικές εκκρεμότητες. Έχει comfort, αλλά με καρφίτσες.

Το μικρό σπίτι ως τεστ για τα reboots

Η νέα σειρά έχει ένα δύσκολο στοίχημα: να μην γίνει ούτε μουσείο ούτε σαπουνάδα. Αν σεβαστεί υπερβολικά το παλιό, θα μοιάζει ακίνητη. Αν το κάνει πολύ καθαρό, θα χάσει το χώμα του. Αν το σκοτεινιάσει μηχανικά, θα προδώσει τον λόγο που το αγάπησε ο κόσμος.

Ο Guardian το περιγράφει ως μια νέα εκδοχή που παραμένει wholesome, αλλά δείχνει και πιο τραχιά πλευρά, με την οικογένεια Ingalls να μπαίνει σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα, άγνωστους κινδύνους και δύσκολες συναντήσεις.

Αυτή είναι ίσως η σωστή θερμοκρασία. Να μη γελάσεις με τη νοσταλγία, αλλά να μην τη σερβίρεις άθικτη. Να κρατήσεις το συναίσθημα, αλλά να αφήσεις και την ιστορία να γρατζουνίσει.

Το Netflix ξαναχτίζει το πιο διάσημο μικρό σπίτι της τηλεόρασης σε μια εποχή που όλα μοιάζουν πιο ακριβά, πιο γρήγορα, πιο αβέβαια και πιο κουρασμένα. Αν η σειρά πετύχει, δεν θα είναι επειδή οι παλιοί θεατές θυμήθηκαν τη Laura. Θα είναι επειδή οι νέοι θεατές θα καταλάβουν ότι αυτό το σπίτι δεν ήταν ποτέ απλώς ένα σπίτι.

Ήταν μια υπόσχεση ότι κάτι μπορεί να αντέξει.

Και σήμερα, αυτό είναι ίσως το πιο εμπορικό παραμύθι απ’ όλα.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News