X-Files: Η ταινία που απογοήτευσε τους fans επιστρέφει 18 χρόνια μετά

Η νεότερη επιστροφή των X-Files δεν είναι μια καινούργια περιπέτεια του Fox Mulder και της Dana Scully. Είναι η δεύτερη ευκαιρία της ταινίας που απογοήτευσε μεγάλο μέρος του κοινού της σειράς το 2008.

Το The X-Files: I Want to Believe – Vrach Frankenshteyn κυκλοφόρησε στις 14 Αυγούστου 2026 μέσω Hulu και Disney+. Πρόκειται για ένα νέο, R-rated μοντάζ του I Want to Believe, με το οποίο ο δημιουργός της σειράς Chris Carter επιχειρεί να αποκαταστήσει τη σκοτεινότερη ταινία τρόμου που, όπως υποστηρίζει, είχε σχεδιάσει εξαρχής.

Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο διαφορετική είναι η νέα εκδοχή. Είναι αν ένα director’s cut μπορεί να αλλάξει την ετυμηγορία για μια ταινία που δεν έπεισε ούτε εμπορικά ούτε καλλιτεχνικά.

Η ταινία που το στούντιο ήθελε πιο ήπια

Το I Want to Believe κυκλοφόρησε το 2008, έξι χρόνια μετά την ολοκλήρωση της αρχικής τηλεοπτικής σειράς. Ο David Duchovny και η Gillian Anderson επέστρεψαν ως Mulder και Scully, αλλά η ταινία άφησε στην άκρη τους εξωγήινους και τη μεγάλη κυβερνητική συνωμοσία των X-Files.

Η ιστορία ακολούθησε τη λογική ενός αυτοτελούς «monster of the week». Μια πράκτορας του FBI εξαφανίζεται και ένας πρώην καθολικός ιερέας, καταδικασμένος για κακοποίηση παιδιών, ισχυρίζεται ότι βλέπει ψυχικά οράματα που μπορούν να βοηθήσουν την έρευνα.

Οι Mulder και Scully οδηγούνται σε μια υπόθεση με απαγωγές γυναικών, ακρωτηριασμένα ανθρώπινα μέλη και παράνομα ιατρικά πειράματα. Ο Carter ήθελε να γυρίσει μια σκληρή ταινία τρόμου με αναφορές στον Frankenstein, όμως τα στελέχη της 20th Century Fox έκριναν το υλικό πολύ σκοτεινό.

Το στούντιο ζήτησε μια ηπιότερη ταινία που θα μπορούσε να εξασφαλίσει την εμπορικότερη ηλικιακή κατάταξη PG-13. Σκηνές βίας περιορίστηκαν, ενώ μεγαλύτερο βάρος δόθηκε στην προσωπική σχέση του Mulder και της Scully.

«Αφηγηθήκαμε μια καλή ιστορία των X-Files, αλλά όχι με τον τρόπο που είχαμε σχεδιάσει», ανέφερε ο Carter σε συνέντευξή του στο The Verge.

Μικρότερο σε διάρκεια, σκληρότερο στις εικόνες

Το νέο director’s cut δεν προσθέτει απλώς κομμένες σκηνές στην ταινία του 2008. Την ξαναμοντάρει από την αρχή και είναι μικρότερο από τις προηγούμενες εκδοχές.

Η κινηματογραφική ταινία είχε διάρκεια 104 λεπτών, ενώ η extended έκδοση που κυκλοφόρησε για οικιακή προβολή έφθανε τα 108. Το Vrach Frankenshteyn διαρκεί 98 λεπτά μαζί με τους τίτλους τέλους.

Το νέο μοντάζ περιορίζει ορισμένες από τις σκηνές που επικεντρώνονταν στη σχέση του Mulder και της Scully και μεταφέρει το βάρος στα θύματα των απαγωγών. Επαναφέρει πιο βίαιες εικόνες, κάνει τις ιατρικές επεμβάσεις περισσότερο εμφανείς και ενισχύει τον τρόμο γύρω από την ανθρώπινη μεταμόρφωση.

Ο ρωσικός υπότιτλος Vrach Frankenshteyn λειτουργεί ως προειδοποίηση για την κατεύθυνση της ιστορίας. Η ταινία δεν αφορά μια εξωγήινη εισβολή, αλλά την προσπάθεια ανθρώπων να παρατείνουν τη ζωή χρησιμοποιώντας ξένα σώματα ως ανταλλακτικά.

Ο πραγματικός γιατρός πίσω από τον Frankenstein

Η υπόθεση δεν βασίστηκε μόνο στη φαντασία του Carter. Βασική επιρροή αποτέλεσε ο Robert J. White, Αμερικανός νευροχειρουργός και βιοηθικός, γνωστός για πειράματα μεταμόσχευσης κεφαλής σε πιθήκους κατά τη δεκαετία του 1970.

Ο δημιουργός των X-Files είχε συναντήσει τον White στο Οχάιο και συζήτησε μαζί του για τα πειράματα και τα ηθικά τους όρια. Η συνομιλία τους επηρέασε την ιστορία του I Want to Believe και τη σύνδεσή της με τον Frankenstein της Mary Shelley.

Η νέα εκδοχή αναδεικνύει περισσότερο αυτή την πλευρά. Ο τρόμος δεν προέρχεται μόνο από τα ακρωτηριασμένα μέλη ή τα αυτοσχέδια χειρουργεία, αλλά από την ιδέα ότι η αναζήτηση της αθανασίας μπορεί να δικαιολογήσει οποιαδήποτε θυσία.

Η σύνδεση μοιάζει πιο επίκαιρη το 2026, όταν εταιρείες βιοτεχνολογίας και ισχυροί επιχειρηματίες επενδύουν μεγάλα ποσά στην επιβράδυνση της γήρανσης. Η ακραία επιστήμη των X-Files εξακολουθεί να είναι φανταστική, όμως η επιθυμία που βρίσκεται πίσω από αυτήν είναι απολύτως πραγματική.

Η αποτυχία του 2008 δεν οφειλόταν μόνο στο μοντάζ

Το αρχικό I Want to Believe συγκέντρωσε περίπου 68 εκατ. δολάρια παγκοσμίως, έναντι 189 εκατ. της πρώτης κινηματογραφικής ταινίας των X-Files το 1998, σύμφωνα με το Entertainment Weekly. Στο Rotten Tomatoes πέτυχε μόλις 32% θετικές κριτικές.

Η απουσία της εξωγήινης μυθολογίας απογοήτευσε ένα μέρος του κοινού, το οποίο περίμενε μια μεγάλη κινηματογραφική επιστροφή. Η αργή εξέλιξη, οι ανεπαρκώς ανεπτυγμένοι κακοί και η αίσθηση ότι η ιστορία θα μπορούσε να αποτελεί ένα μέτριο τηλεοπτικό επεισόδιο ενίσχυσαν την αρνητική υποδοχή.

Οι πρώτες κριτικές για το director’s cut παραμένουν διχασμένες. Ορισμένοι θεωρούν ότι η μικρότερη διάρκεια και η ενίσχυση του horror βελτιώνουν τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα.

Ο Guardian εκτιμά, αντίθετα, ότι οι πρόσθετες εικόνες σωματικού τρόμου δεν διορθώνουν τα προβλήματα των χαρακτήρων και του σεναρίου. Περισσότερο αίμα μπορεί να κάνει την ταινία σκληρότερη, όχι απαραίτητα καλύτερη.

Εκεί βρίσκεται και το όριο του νέου μοντάζ. Ο Carter μπορεί να αλλάξει τον ρυθμό, να αφαιρέσει σκηνές και να επαναφέρει τη φρίκη που περιόρισε η Fox. Δεν μπορεί να ξαναγράψει πλήρως μια ιστορία που γυρίστηκε πριν από 18 χρόνια.

Διπλή επιστροφή για τα X-Files

Η επανέκδοση του I Want to Believe συμπίπτει με μια νέα περίοδο για το franchise. Ο Ryan Coogler, δημιουργός του Sinners και σκηνοθέτης των δύο ταινιών Black Panther, έχει ολοκληρώσει το πιλοτικό επεισόδιο μιας νέας εκδοχής των X-Files για το Hulu.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται η Danielle Deadwyler και ο Himesh Patel. Η Gillian Anderson έχει μιλήσει θετικά για το σενάριο και έχει ζητήσει από τους παλαιότερους fans να αντιμετωπίσουν τη νέα σειρά με ανοικτό μυαλό.

Ο Chris Carter, από την πλευρά του, δηλώνει ότι απέφυγε να διαβάσει το σενάριο του Coogler, επειδή θέλει να δει το αποτέλεσμα ως θεατής. Έχει, ωστόσο, εκφράσει την εμπιστοσύνη του στον σκηνοθέτη και στη διαφορετική προσέγγιση που ετοιμάζει.

Η αντοχή των X-Files δεν εξαρτάται πλέον μόνο από μια τηλεοπτική επιστροφή. Η σειρά διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο η ποπ κουλτούρα αντιμετωπίζει το Ρόσγουελ, τα UFO και την κυβερνητική συγκάλυψη, ενώ αντικείμενα όπως τα τσιγάρα Morley εξελίχθηκαν σε αναγνωρίσιμα κομμάτια των ψεύτικων εμπορικών σημάτων του Χόλιγουντ.

Το Vrach Frankenshteyn δεν διαγράφει την ταινία του 2008 ούτε ανατρέπει αυτομάτως την αρχική υποδοχή της. Προσφέρει, όμως, μια σαφέστερη εικόνα της παραγωγής που ήθελε να παραδώσει ο δημιουργός της.

Η τελική απόφαση επιστρέφει πλέον στους θεατές: αν το I Want to Believe ήταν μια καλή ταινία που αλλοιώθηκε από το στούντιο ή μια προβληματική ιστορία που σήμερα διαθέτει απλώς περισσότερο τρόμο.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News