Από τον πατέρα Ραλφ στους κροκόδειλους της «Εδέμ»: Τα ξένα σίριαλ των καλοκαιριών μας
Πριν καταλάβουν τα βράδια μας οι λατινοαμερικανικές σαπουνόπερες, τα τουρκικά σίριαλ και οι πλατφόρμες, η ελληνική τηλεόραση είχε ανακαλύψει έναν άλλο τρόπο να κρατά τους θεατές μέσα στο σπίτι: μεγάλες ξένες σειρές, γεμάτες απαγορευμένους έρωτες, οικογενειακές δυναστείες, ιστορικές καταστροφές και γυναίκες που επέστρεφαν αγνώριστες για να εκδικηθούν

Ο πατέρας Ραλφ περνούσε το καλοκαίρι πολεμώντας τη σάρκα και το ράσο του. Η Στέφανι Χάρπερ έβγαινε ζωντανή από τα δόντια ενός κροκόδειλου και επέστρεφε με καινούργιο πρόσωπο για να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς της. Ο Σάκα Ζουλού έχτιζε ένα βασίλειο, το «Σογκούν» μας μετέφερε στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα και κάποια φιλόδοξη κληρονόμος ετοιμαζόταν σχεδόν πάντα να κατακτήσει το Μανχάταν. Ήταν τα ξένα σίριαλ που για μια ολόκληρη εποχή έγιναν σχεδόν συνώνυμα με την καλοκαιρινή τηλεόραση.
Οι ήρωες αυτοί δεν ανήκαν στην ίδια σειρά, στην ίδια χώρα ή καν στην ίδια δεκαετία. Στην τηλεοπτική μνήμη, όμως, έγιναν ένας ενιαίος καλοκαιρινός θίασος.
Το χοντρό μυθιστόρημα μετακόμισε στην τηλεόραση
Οι μεγάλες ξένες μίνι σειρές λειτουργούσαν σαν εκείνα τα ογκώδη μυθιστορήματα που αγοράζονταν πριν από τις διακοπές: υπόσχονταν πολλές ώρες φυγής, μακρινά τοπία και αρκετές ανατροπές ώστε να δικαιολογούν το βάρος τους. Πολλές, άλλωστε, προέρχονταν από εκδοτικά μπεστ σέλερ των Κολίν ΜακΚάλοου, Τζέιμς Κλάβελ, Τζούντιθ Κραντζ, Σίντνεϊ Σέλντον, Ιρβιν Σο και Μπάρμπαρα Τέιλορ Μπράντφορντ.
Ο Richard Chamberlain. στο «Shōgun»
Το «Πλούσιος και φτωχός» είχε ήδη δείξει από το 1976 πόσο αποτελεσματικά μπορούσε η τηλεόραση να ξεδιπλώσει τη διαδρομή μιας οικογένειας μέσα σε αρκετές δεκαετίες. Οι «Ρίζες» έδωσαν στη μίνι σειρά ιστορικό και κοινωνικό βάρος, ενώ το «Ολοκαύτωμα» απέδειξε ότι το ίδιο φορμάτ μπορούσε να μεταφέρει στη μαζική τηλεόραση ακόμη και τις πιο σκοτεινές σελίδες του 20ού αιώνα.
Διαβάστε επίσης: «The Shards»: Το βιβλίο που ακούστηκε πριν τυπωθεί και τώρα γίνεται σειρά
Το κοινό, όμως, θυμάται περισσότερο όσα συνδύαζαν τη μεγάλη Ιστορία με το αχαλίνωτο μελόδραμα. Το «Σογκούν» έφερνε τον Τσάμπερλεϊν στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα, ενώ το «Μάρκο Πόλο» άνοιγε τον δρόμο προς την αυλή του Κουμπλάι Χαν. Οι «Ανεμοι του πολέμου» και το «Πόλεμος και αναμνήσεις» περνούσαν από τα οικογενειακά δράματα στη δίνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ οι «Βόρειοι και Νότιοι» χρειάζονταν έναν ολόκληρο αμερικανικό Εμφύλιο για να δοκιμάσουν μια φιλία.
Ενας ιερέας, μια αυλή και πολλή καταπιεσμένη επιθυμία
«Τα Πουλιά Πεθαίνουν Τραγουδώντας» είχαν όλα όσα χρειαζόταν μια τηλεοπτική εμμονή: την αυστραλιανή ενδοχώρα, μια οικογένεια σημαδεμένη από απώλειες, έναν έρωτα καταδικασμένο εξαρχής και τον Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν ως πατέρα Ραλφ. Η σειρά προβλήθηκε στις ΗΠΑ σε τέσσερις συνεχόμενες βραδιές του 1983, αλλά η ζωή της στην ελληνική τηλεόραση κράτησε πολύ περισσότερο. Κάθε επανάληψη έβρισκε πρόθυμο κοινό να ελπίζει, εντελώς παράλογα, ότι αυτή τη φορά ο Ραλφ θα έπαιρνε τη σωστή απόφαση.
Richard Chamberlain και Rachel Ward από «Τα Πουλιά Πεθαίνουν Τραγουδώντας»
Η «Κόρη του Μιστράλ» πρόσθεσε πίνακες, μοντέλα, κοσμικά σαλόνια και τρεις γενιές γυναικών σε μια ιστορία που αντιμετώπιζε την ευτυχία σαν κάτι υπερβολικά απλό για να επιτραπεί στους ήρωές της. Το «Only Love» με τη φωνή της Νάνας Μούσχουρη έδινε στη σειρά και μια αναπάντεχα οικεία ελληνική υπογραφή.
Ο «Σάκα Ζουλού» βρισκόταν στο άλλο άκρο: μάχες, πολεμιστές, τελετουργίες και ένα ιστορικό θέαμα που έκανε το καλοκαιρινό σαλόνι να μοιάζει για λίγο με κινηματογραφική αίθουσα. Η ματιά του σημερινού θεατή εντοπίζει εύκολα το δυτικό και συχνά αποικιοκρατικό φίλτρο αυτών των παραγωγών. Για το τηλεοπτικό κοινό της εποχής, πάντως, αποτελούσαν και ένα σπάνιο παράθυρο προς τόπους που το πρόγραμμα επισκεπτόταν ελάχιστα.
Οι γυναίκες επέστρεφαν πάντα για τον δεύτερο γύρο
Η πιο απολαυστική πτέρυγα αυτής της τηλεοπτικής βιβλιοθήκης ανήκε στις ηρωίδες που ξεκινούσαν προδομένες και ολοκλήρωναν τη σειρά πλούσιες, πανίσχυρες και έτοιμες να επιστρέψουν κάθε χαστούκι με τόκο.
Η Εμμα Χαρτ του «A Woman of Substance» πέρασε από την υπηρεσία μιας εύπορης οικογένειας στην κορυφή μιας επιχειρηματικής αυτοκρατορίας. Η Τρέισι Γουίτνεϊ στο «Αν έρθει το αύριο» μετέτρεψε την αδικία σε καριέρα κομψής απατεώνισσας. Η Μάξι στο «Θα κατακτήσω το Μανχάταν» μπήκε σε πόλεμο για μια εκδοτική αυτοκρατορία, επειδή στις σειρές της Τζούντιθ Κραντζ ακόμη και τα οικογενειακά τραύματα χρειάζονταν ακριβά γραφεία και θέα στους ουρανοξύστες. Η «Δαντέλα» πρόσθεσε βασιλικές καταγωγές, κρυμμένες μητέρες και μια ατάκα τόσο υπερβολική, ώστε επέζησε περισσότερο από την ίδια τη σειρά: «Ποια από εσάς τις σκύλες είναι η μητέρα μου;».
Η περίφημη σκηνή με τους κροκόδειλους στην “Επιστροφή στην Εδέμ”
Καμία, πάντως, δεν ξεπέρασε τη Στέφανι Χάρπερ της «Επιστροφής στην Εδέμ». Ο σύζυγός της προσπάθησε να τη σκοτώσει ρίχνοντάς τη σε κροκόδειλο, εκείνη σώθηκε, άλλαξε πρόσωπο, έγινε μοντέλο και επέστρεψε για εκδίκηση. Η σειρά συμπύκνωνε ολόκληρη τη φιλοσοφία του τηλεοπτικού μελοδράματος: όταν η πραγματικότητα φαίνεται υπερβολική, πρόσθεσε πλαστική χειρουργική και υψηλή ραπτική.
Τα ξένα σίριαλ έγιναν καλοκαιρινή συνήθεια
Οι περισσότερες από αυτές τις σειρές δεν έκαναν απαραίτητα την πρώτη ελληνική εμφάνισή τους μέσα στο καλοκαίρι. Οι επαναλήψεις, οι μετακινήσεις στο πρόγραμμα και η συνήθεια των καναλιών να γεμίζουν τους θερινούς μήνες με δοκιμασμένες ξένες παραγωγές τις έδεσαν, ωστόσο, με εκείνη την περίοδο.
Η θέαση είχε και τη δική της πειθαρχία. Το επεισόδιο άρχιζε σε συγκεκριμένη ώρα, η οικογένεια μοιραζόταν μία οθόνη και όποιος έχανε τη συνέχεια έπρεπε να βρει την επόμενη ημέρα κάποιον πρόθυμο να του την αφηγηθεί. Δεν υπήρχε κουμπί για το επόμενο επεισόδιο ούτε δυνατότητα να ξαναδεί κανείς τη σκηνή που έχασε επειδή χτύπησε το τηλέφωνο.
Τα ξένα σίριαλ βρήκαν στις θερινές επαναλήψεις μια δεύτερη ζωή και, για αρκετές γενιές τηλεθεατών, συνδέθηκαν περισσότερο με το καλοκαίρι παρά με την εποχή της πρώτης προβολής τους.
Οι λατινοαμερικανικές σαπουνόπερες και αργότερα τα τουρκικά σίριαλ παρέλαβαν ένα κοινό ήδη εξοικειωμένο με τις δυναστείες, τους αδύνατους έρωτες, την κοινωνική άνοδο και τις οικογένειες που έκρυβαν περισσότερα μυστικά από όσα μέλη διέθεταν. Αλλαξαν τη συχνότητα και τη γεωγραφία· όχι τη βασική απόλαυση.
Η νέα μεταφορά του «A Woman of Substance», που προβλήθηκε φέτος από το Channel 4 και έχει ήδη εξασφαλίσει δεύτερη σεζόν, δείχνει ότι η μεγάλη οικογενειακή σάγκα επιστρέφει εύκολα όταν βρει την κατάλληλη ηρωίδα. Μόνο που τώρα η Εμμα Χαρτ βρίσκεται ανάμεσα σε εκατοντάδες διαθέσιμους τίτλους. Εκείνα τα καλοκαίρια, ο πατέρας Ραλφ και η Στέφανι Χάρπερ είχαν ολόκληρη την τηλεόραση δική τους.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News