ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Γιάννης Παλαβός έρχεται την Παρασκευή στην Πάτρα και μιλάει στην «ΠτΚ»

Ο Γιάννης Παλαβός έρχεται την Παρασκευή στην Πάτρα και μιλάει στην «ΠτΚ»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Με το Αστείο του, το όνομα του 32χρονου τότε συγγραφέα είχε πολυσυζητηθεί -χώρια οι βραβεύσεις. Με το Παιδί, τη νέα συλλογή διηγημάτων του (επίσης από τις εκδόσεις Νεφέλη), κατά πώς φαίνεται, θα συνεχίσει να προσθέτει θερμές κριτικές στις ήδη υπάρχουσες. Ο Γιάννης Παλαβός έρχεται στην Πάτρα την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου, για την παρουσίαση του βιβλίου του στο «Πολύεδρο» (8.30 μ.μ.). Και μιλάει στην «ΠτΚ» για τη μικρή φόρμα που αγαπά, για τον λόγο που έγραψε το Παιδί, για τα βραβεία αλλά και για το Βελβεντό των παιδικών του χρόνων.

Το παιδί. Τρίτη κατά σειρά συλλογή διηγημάτων. Τι σας ελκύει στη μικρή φόρμα; Λοξοκοιτάτε, αλήθεια, προς τη μεγάλη;
Αγαπώ το διήγημα γιατί, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνεται η διηγηματογραφική παράδοση στην οποία θα ήθελα να ανήκω, μπολιάζει τον πεζό λόγο με τις αρετές της ποίησης. Η πύκνωση, το αιφνίδιο, ο υπαινιγμός, η ανατροπή, ο ρυθμός, η φροντίδα για την κάθε λέξη χωριστά -όλ' αυτά προέρχονται από τον ποιητικό λόγο. Και ολ' αυτά τίθενται στην υπηρεσία μιας απλής, στρωτής αφήγησης, η οποία δεν εκτείνεται σε μήκος -δηλαδή οριζοντίως- όπως η αφήγηση στο μυθιστόρημα, αλλά σε βάθος -δηλαδή καθέτως. Το μυθιστόρημα προϋποθέτει καρτεσιανό νου, κι επίσης απαιτεί υπομονή και συγκέντρωση επί μακρόν. Αυτά τα στοιχεία, δυστυχώς, δεν με χαρακτηρίζουν ως προσωπικότητα.

Οι δώδεκα ιστορίες του βιβλίου σας εισπνέουν και εκπνέουν τον αέρα του Βελβεντού: Προβάλλουν ανάγλυφα εικόνες της φύσης και των πλασμάτων της, καθώς και σχέσεις γονιών-παιδιών, ενώ σε αρκετές εκ των ιστοριών το αίμα κυλάει ζεστό. Τι σας έκανε να γράψετε για τη γενέτειρά σας και τους ανθρώπους της;
Καθώς μεγαλώνω, αφήνω σιγά-σιγά πίσω μου το στάδιο της πατροκτονίας και περνάω στην επόμενη φάση, στη φάση της συμφιλίωσης -ή τουλάχιστον στην απόπειρα συμφιλίωσης- με τον εαυτό μου και ό,τι τον διαμόρφωσε. Οι δυνάμεις που δίνουν σχήμα και μορφή στον καθένα μας ασκήθηκαν σ' έναν συγκεκριμένο χρόνο, την παιδική μας ηλικία, και σ' έναν συγκεκριμένο τόπο, εκεί όπου γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Για να καταφέρω, λοιπόν, να δω καθαρότερα τον εαυτό μου -και αυτός ήταν ο σκοπός μου μ' αυτό το βιβλίο-, δεν είχα άλλη επιλογή παρά να επιστρέψω στις μέρες και στο τοπίο του Βελβεντού. Εξ ου οι γονείς και η σχέση μαζί τους, εξ ου η φύση που είναι πανταχού παρούσα στο χωριό, εξ ου τα ζώα.

Από ποιες πηγές αντλήσατε τις ιστορίες σας και πόση αλήθεια κλείνουν μέσα τους;
Αντλώ τις ιστορίες μου απ' όπου, λίγο πολύ, τις αντλούν όλοι όσοι γράφουν, δηλαδή από τα βιώματα και τη μνήμη, από την παρατήρηση των γύρω μου, από τη φαντασία, από τους φόβους και τις εμμονές μου, κι από τις ελπίδες μου κι απ' τη χαρά. Οσο για το πόση αλήθεια κρύβουν, η απάντηση νομίζω είναι η εξής: Εύχομαι αρκετή, διότι χωρίς αλήθεια, χωρίς το ρίσκο της αλήθειας, δεν γίνεται τέχνη.

Τα δύο βραβεία -Κρατικό Βραβείο Διηγήματος και Βραβείο Διηγήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης - αλλά και οι διθυραμβικές κριτικές -«Η αποκάλυψη της χρονιάς» ο τίτλος μιας από αυτές που απέσπασε το Αστείο σας (2012)- πώς λειτούργησαν εκείνη την εποχή για εσάς ως προς το επόμενο βήμα;
Πάνω απ' όλα, οι διακρίσεις και οι έπαινοι είναι χαρά, προσθέτουν όμως και άγχος, κι εγώ είμαι αρκετά αγχώδης από μόνος μου. Αρχικά, η θετική υποδοχή του Αστείου λειτούργησε ενθαρρυντικά και, ταυτόχρονα, ως ένας πήχης τον οποίον αισθανόμουν ότι όφειλα να ξεπεράσω. Ωστόσο, σύντομα έμεινε μόνο η ενθάρρυνση. Αν εργάζεσαι με σοβαρότητα, ο μόνος πήχης που πρέπει να ξεπεράσεις είναι ο εσωτερικός, δηλαδή να ικανοποιήσεις τον εαυτό σου, με τον οποίον πρέπει να είσαι άκρως αυστηρός. Οταν ένιωσα ότι πλησίαζα τον στόχο μου, είπα «καιρός να βγάλω το βιβλίο».

Από το πρώτο σας βιβλίο Αληθινή αγάπη και άλλες ιστορίες ως το Αστείο μεσολάβησαν πέντε χρόνια, ενώ το Αστείο και Το παιδί τα χωρίζει μια επταετία. Επιβάλλετε στον εαυτό σας μακρές «ανάσες» από βιβλίο σε βιβλίο ή σας επιβάλλονται;
Είμαι ολιγογράφος. Δεν ανήκω σε όσους γράφουν με πρόγραμμα ή σε όσους πιέζουν τον εαυτό τους να γράψει με το ζόρι. Αντιλαμβάνομαι ότι η διατύπωση ίσως ακούγεται πομπώδης, αλλά καμιά φορά δεν μπορούμε να το αποφύγουμε: Η γραφή, νομίζω, μοιάζει λιγάκι με εξομολόγηση, είναι μια χειρονομία εις αυτόν, και καταφεύγει κανείς σ' αυτή όταν αισθανθεί εσωτερική ανάγκη, όχι προγραμματικά.

Τα κόμικς, ο Ζέλιγκ και το Βελβεντό
Το 2017 γράψατε το σενάριο του κόμικς Γρα-Γρου το οποίο τιμήθηκε με τα Βραβεία Καλύτερου Κόμικς και Σεναρίου στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς, ενώ είχε προηγηθεί, το 2011, το σενάριο του κόμικς Το πτώμα, αμφότερα σε εικονογράφηση Θανάση Πέτρου. Πείτε μας γι' αυτή σας την ενασχόληση.
Μου αρέσουν τα κόμικς, είναι μια καθόλα ώριμη τέχνη με τη δική της γραμματική και το δικό της συντακτικό. Αλλά δεν κατάγομαι από κει. Τα σενάρια των κόμικς γράφτηκαν ως φυσική συνέπεια της φιλίας με τον συν-σεναριογράφο Τάσο Ζαφειριάδη και τον εικονογράφο Θανάση Πέτρου, δυο δημιουργούς που εκτιμώ. Μόνος μου δεν θα το επιχειρούσα.

Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η μετάφραση. Πώς θα περιγράφατε τη σχέση σας μαζί της;
Δεν είμαι επαγγελματίας μεταφραστής. Ο,τι έχω μεταφράσει, είναι από δική μου πρωτοβουλία, δηλαδή δική μου πρόταση στους εκδότες -και τους ευχαριστώ που με εμπιστεύτηκαν. Μεταφράζω συγγραφείς που θαυμάζω και με τους οποίους νιώθω συγγενής, όχι βέβαια ως προς το επίπεδο του αποτελέσματος, αλλά ως προς το βλέμμα. Μεταφράζω, δηλαδή, κείμενα που θα ήθελα να έχω γράψει.

Αγαπάτε τον κινηματογράφο, ενώ έχετε συνεργαστεί ως δημοσιογράφος με το Πρώτο Πλάνο, το περιοδικό του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αν υποθέσουμε ότι γράφατε ένα σενάριο με πρωταγωνιστή εσάς, τι τίτλο θα του δίνατε;
Δύσκολη ερώτηση: Είναι σαν να με ρωτάτε πώς θα τιτλοφορούσα την αυτοβιογραφία μου ή ποια φράση θα ήθελα να χαραχτεί στο μνήμα μου. Πάντως, αν η ζωή μου ήταν ταινία, θα ήταν κάτι σαν τον Ζέλιγκ του Γούντι Αλεν. Συνεπώς, μάλλον αυτός θα ήταν ο τίτλος.

Γράφετε για κεράσια «υγρά και πορφυρά σαν νοτισμένο βελούδο» από μια κερασιά που ανθίζει κάτω από το νερό της λίμνης, ροδακινιές, μια άγρια καρυδιά… Το παιδί που ήσασταν, για να δανειστώ τον τίτλο του βιβλίου σας, τι γεύσεις, χρώματα, αρώματα αλλά και θύμησες κρατάει από το Βελβεντό εκείνων των χρόνων;
Κρατάω το άρωμα των ροδακίνων, αλλά και τη φαγούρα από το χνούδι τους κατακαλόκαιρο στο χωράφι. Τα μαύρα βατόμουρα στο χαντάκι πλάι στον δρόμο, ώριμα και ζουμερά τον Αύγουστο, αλλά και το τσίμπημα από τ' αγκάθια καθώς πας να τα κόψεις. Τη γαλήνια επιφάνεια της λίμνης, αλλά και τα παιδιά που πνίγηκαν όταν βούτηξαν μεθυσμένα. Αυτά κουβαλάω, αυτά κουβαλάει και το Παιδί.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 10:01]  π.Παναγιώτης Καποδίστριας: «Μια...
[χθες 15:00]  Πάτρα: Παρουσιάζεται το «Ήρωες και...
[χθες 14:30]  Πάτρα: «Οι Λογοτέχνες στην ταξική...
[χθες 15:20]  Πάτρα: Παρουσιάζεται «Το ρόδο και...
[χθες 20:14]  Η Αννα Γαλανού στην «ΠτΚ»: «Οταν...
[χθες 09:50]  Δ, Χουλιαράκης: Είμαι άνθρωπος του...
[χθες 14:23]  Σπύρος Πετρουλάκης: Οταν η Πάτρα...
[χθες 15:40]  Πάτρα: Παρουσίαση του βιβλίου «...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:32:12]