ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΕΝΗΛΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ: Τα όρια της τέχνης: Η συμφωνία με το κοινό και οι λεπτομέρειες

ΕΝΗΛΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ: Τα όρια της τέχνης: Η συμφωνία με το κοινό και οι λεπτομέρειες



Του ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ ΤΣΑΡΔΑΚΑ *


Στο ανέβασμα ενός πρόσφατου έργου μου αντιμετώπισα το εξής πρόβλημα: Η ιστορία αναφέρεται σε μια ομάδα Ελλήνων προσφύγων που, εν μέσω κακουχιών, ταξιδεύουν από τη Χίο πρώτα δια θαλάσσης στην Τουρκία και μετά στη Συρία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Ανάμεσα τους υπάρχει ένας χαρακτήρας που παρουσιάζεται ως φιλάσθενος, παραχαϊδεμένος, γκρινιάρης, και, σα να μην έφταναν όλα αυτά, ασχημομούρης. Η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα τα οποία έγιναν το 1942. Όταν παίχτηκε η παράσταση σε Χίο και Πάτρα, υπήρξαν άνθρωποι που, ξέροντας πρόσωπα και πράγματα από τα παλιά, μου ανέφεραν τον προβληματισμό τους ότι ο συγκεκριμένος χαρακτήρας μπορεί να αδικήθηκε κάπως και, τέλος πάντων, δεν ήταν και τόσο ασχημομούρης.
Αυτά με είχαν προβληματίσει από πριν και είχα έτοιμη την απάντηση, αν και με εξέπληξε - θετικά σίγουρα - η διάθεση του κοινού να αποκαταστήσει την αδικία ή, ας πούμε, την αλήθεια. Η απάντηση ήταν ότι δεν πρόκειται για θέατρο καταγραφής αλλά για μυθοπλασία. Επομένως δεν πρόκειται περί «αλήθειας»˙ κάποια πράγματα έχω πάρει την ελευθερία να τα χειριστώ όπως κρίνω ότι πρέπει για να εξυπηρετηθούν αφηγηματικοί και δραματουργικοί σκοποί, και να δουλεύει η κωμική εκτόνωση όπου χρειάζεται.
Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία του θέματος: τί είδους συμφωνία κάνεις με το κοινό και τι ευθύνη αναλαμβάνεις ως καλλιτέχνης. Υπόσχεσαι στο κοινό ότι θα δει την «αλήθεια»; Οτι θα δει πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα; Κάνεις τη σύμβαση ότι αυτό είναι ένα «ντοκιμαντέρ»; Μια έρευνα και καταγραφή γεγονότων με επιστημονική συνέπεια; Αν ναι, τότε μάλλον μιλάμε περισσότερο για δημοσιογραφία παρά για τέχνη. Αν όχι, τότε η ελευθερία αφηγηματικών επιλογών είναι μεγαλύτερη, η γκάμα των εκδοχών πιο ευρεία, αλλά αναλόγως μεγάλη είναι και η ευθύνη να καταστήσεις σαφές στον θεατή τι είναι αυτό που βλέπει. Νομίζω ότι αυτή η καθαρή συμφωνία μεταξύ κοινού και καλλιτέχνη είναι το μόνο όριο που πρέπει να μας απασχολεί.
Επιστρέφοντας στον ασχημομούρη του έργου μου, σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να αναλάβω εγώ την ευθύνη της παρατηρήσεως που μου έγινε: σε μια ιστορία που τα γεγονότα έγιναν πριν από εβδομήντα πέντε χρόνια και που τα ονόματα δεν είχαν καμία σημασία και αναφέρονται πολύ σπάνια, ξαφνικά ένας χαρακτήρας ονοματίζεται με το επίθετό του πάνω από μια φορά. Αυτό τον έκανε να ξεχωρίζει και να μοιάζει να διεκδικεί λίγη παραπάνω «αλήθεια» από αυτή που εγώ, ως συγγραφέας, ενδιαφερόμουν να του παραχωρήσω. Λεπτομέρεια μεν, αλλά σίγουρα σημαντική, καθώς έδωσε στο κοινό την αίσθηση ότι σε αυτό εδώ το σημείο αλλάζει η μεταξύ μας συμφωνία.
Στο τέλος οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Οπότε όσο τις ακούς, κάτι μαθαίνεις.
* Ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας είναι συγγραφέας - σκηνοθέτης.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 12:57]  Μια δροσερή ιστορία
[χθες 12:03]  Μόνη ελπίδα ο τουρισμός
[χθες 11:25]  Ελληνική κρίση και συλλογική ευθύνη
[χθες 09:07]  Η Ευρώπη χρειάζεται να επινοήσει...
[χθες 09:57]  Τούτη τη φορά, ας ακούσουμε τον...
[χθες 11:59]  Τα όρια της παρανάγνωσης τείνουν...
[χθες 11:24]  Δεν εμπνέουμε πια τους νέους μας....
[χθες 12:35]  Σε αυτό δεν χωράει ανεύθυνη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:39:05]