ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δ, Χουλιαράκης: Είμαι άνθρωπος του πάθους και της στιγμής

Δ, Χουλιαράκης: Είμαι άνθρωπος του πάθους και της στιγμής



Ο Δημήτρης Χουλιαράκης είναι περιηγητής της Δυτικής Αφρικής, συλλέκτης παιχνιδιών του '50 και του '60, μεταφραστής της πολωνικής λογοτεχνίας (Κοχανόφσκι, Νόρβιντ, Βυσπιάνσκι, Σουλτς κ.ά.) αλλά και της τουρκικής (Σεϋφεττίν, Καρατζάογλαν, Εβλιγιά Τσελεμπή, ΟρτάΟγιουνού κ.ά.) και της αγγλόφωνης (Γέητς, Τζόυς, Ο΄Νηλ, Ωντεν κ.ά.).
Γεννήθηκε στην Αθήνα (1957) και σπούδασε στη Βαρσοβία και το Λοτζ. Κυκλοφορούν οκτώ ποιητικά βιβλία του, με πιο πρόσφατα τα Ζωή κλεισμένη (2002), Αναπολόγητος στις κούνιες ντάλα μεσημέρι (2013), Ο ακρόκηπος (2017) και Ψυχή στα δόντια (2019), όλα απ' τις εκδόσεις «Το Ροδακιό». Για την ποιητική του δουλειά έχει τιμηθεί με βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών (2004, 2016) και του περιοδικού «Διαβάζω» (2003). Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Αναγνωστικής Εταιρείας της Κέρκυρας.
Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Αλλαξε κάτι από τότε;
Ενα παιδί δεν συστήνεται ποτέ: υπάρχει. Και εξακολουθεί να υπάρχει —με τη μία ή την άλλη μορφή— σε ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου, ιδιαίτερα σε εκείνην του καλλιτέχνη. Οσο για το αν αλλάζει κάτι, αυτό είναι η συσσώρευση της μνήμης και των βιωμάτων.

Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Οταν τους διαβάζω για να τους δουλέψω, φτιάχνω μουσική με ηθελημένα φάλτσα γιατί το άρτιο το βρίσκω νεκρό. Οταν τους διαβάζω σε εκδηλώσεις, δεν απασχολούμαι με το να τους ακούσω. Τους αφήνω να πετάξουν. Οταν τους διαβάζω ως στίχους με ήχο και νόημα είμαι πια μακριά τους σαν να τους έχει γράψει κάποιος άλλος.

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Κανείς δε είναι επίγονος κανενός. Ολοι διαμορφωνόμαστε από τα διαβάσματα, τις εμπειρίες μας, τα τραύματα, τα όνειρά μας. Κάπου εκεί μέσα εκκολάπτεται η ποιητική ιδιοσυγκρασία και ακολουθεί τη δική της ξεχωριστή πορεία.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Ποίηση και βιοπορισμός είναι δυο πράγματα ασύμβατα. Γι' αυτό και η ποίηση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί επαγγελματικά. Ούτε στον τρόπο που γράφεται, ούτε στον τρόπο που διαδίδεται. Σε αντίθετη περίπτωση αδικεί και τον εαυτό της και εκείνον που νομίζει ότι την υπηρετεί.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Ξαφνικά. Και το ποίημα εμφανίζεται όπως το κουνέλι του ταχυδακτυλουργού.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Στο ό,τι είναι δική μου και οι άλλες των άλλων.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας όπως έχει δείξει η Ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Πράγματι η Ιστορία έχει δείξει και εξακολουθεί να δείχνει τέτοια φαινόμενα. Θεωρείτε όμως ενδιαφέρον να ασχοληθεί κανείς μαζί τους;

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Δεν έχω την αίσθηση ότι δίνω κάποιον αγώνα. Επιπλέον, είμαι άνθρωπος του πάθους και της στιγμής και όχι της στρατηγικής. Ολοκλήρωση ίσον τέλος. Αυτό είναι δουλειά του θανάτου, αλλιώς δεν θα υπήρχαν και τα κύκνεια άσματα.

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτραίτο που ο ίδιος φιλοτεχνείτε;
Ειλικρινά, αυτό δεν με έχει απασχολήσει. Η λογοτεχνία και οι καιροί τοποθετούν τον καθένα στη θέση του.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Το ποίημα που αντέχει στον χρόνο θεωρώ ότι έχει σάρκα, οστά, αλήθεια και όραμα. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα παρακάτω.

Του Αντώνη Σκιαθά





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:40:20]