ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μιχάλης Μακρόπουλος: «Αναστοχαστικός» συγγραφέας με casual γλωσσική περιβολή

Μιχάλης Μακρόπουλος: «Αναστοχαστικός» συγγραφέας με casual γλωσσική περιβολή



Αρτι εκδοθείσα, η «Θάλασσα» (εκδ. Κίχλη) είναι ένα -ακόμα- κομψοτέχνημα γραφής διά χειρός Μιχάλη Μακρόπουλου. Ο οποίος, μία μέρα πριν κλείσει η σελίδα, τιμήθηκε με το Λογοτεχνικό Βραβείο Αναγνώστη 2020 στην κατηγορία Διήγημα/Νουβέλα. Οπως μας είπε, μιλώντας στην «ΠτΚ» ένιωσε: «Χαρά που βραβεύτηκα, εκνευρισμό γιατί τα θαλάσσωσα με την τεχνολογία και δεν κατάφερα να συνδεθώ μέσω messenger στην απονομή. Η πρώτη μου αντίδραση όταν επιβραβεύομαι μ' αυτόν ή με άλλον τρόπο, είναι να λέω: ''Ωραία, τι θα ξεκινήσεις λοιπόν να κάνεις τώρα;''. Κι όταν βγάζω βιβλίο, θέλω πάντα να έχω ένα επόμενο να σκέφτομαι. Αλλά οπωσδήποτε νιώθω χαρά».

Μετά το «Μαύρο Νερό», όπου συντελείται μια οικολογική καταστροφή, μια έτερη δυστοπική -και προφητική, θα έλεγα- νουβέλα. Πώς «ανέβηκε», ως ιδέα στον νου σας, «Η θάλασσα»;
Πέρυσι το καλοκαίρι, του 2019, εκεί που μετέφραζα, με κυρίευσε αίφνης η αίσθηση που δίνουν κάποιες σκηνές ταινιών και πολαρόιντ του Ταρκόφσκι, κι έγραψα την πρώτη σκηνή της Θάλασσας χωρίς να έχω στο μυαλό μου ούτε κάποια πλοκή ούτε τίποτε άλλο. Κατάλαβα τότε ότι ήθελα να γράψω μια ιστορία που να είναι δυστοπική, ας πούμε, και να δίνει την αίσθηση αυτής της πρώτης σκηνής. Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω έτσι -μ' αυτόν τον τρόπο γράφτηκε το Δέντρο του Ιούδα καθώς και ο Ω'μ.
Οι πάγοι λιώνουν, εκτάσεις γης καλύπτονται από τη θάλασσα, κι ένας αρχαίος μετεωρίτης σπέρνει έναν ιό. Από τον θάνατο σώζονται μόνο όσοι έχουν τη μετάλλαξη μιας σειράς γονιδίων. Οταν ξέσπασε η πανδημία, πώς νιώσατε με τις όποιες ομοιότητες;
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα «προφητικό», αλλά «αναστοχαστικό». Και οι ομοιότητες, αν υπάρχουν, είναι πολύ επιφανειακές στην πραγματικότητα.

Και τι διαπιστώσατε εν μέσω καραντίνας, προσωπικά αλλά και γενικότερα.
Πως όταν εργάζεσαι στο σπίτι κι έχεις δυο παιδιά, καλό είναι να κάνουν τη μισή μέρα κάτι εκτός οικίας. Αστειεύομαι (ίσως όχι τόσο). Δεν νιώθω ότι αυτό το δίμηνο ήταν καθοριστικό, για μένα τουλάχιστον, ούτε διαπίστωσα κάτι πρωτόγνωρο. Να το πω απλά: Εγινε, κόστισε, τέλειωσε (ελπίζω).

Πίσω στη «Θάλασσα»: Η πέτρα, το ροδάκινο που καθαρίζει η μητέρα, η καράφα, η κούνια… Τα πράγματα, που κουβαλάει μέσα της η διασωθείσα αφηγήτρια, κάτοικος επί 20ετία της υπόγειας πόλης. Πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση μας με τα πράγματα;
Την υλική πλευρά αυτής της σχέσης, ενίοτε ως βάρος. Ομως, την άλλη πλευρά, την άυλη, ως ώσμωση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο. Σας παραπέμπω ξανά στις πολαρόιντ του Ταρκόφσκι, στις σκιές και το φως τους, και στο πώς αυτά χαρίζουν στα πράγματα μια τέταρτη, μεταφυσική διάσταση.

Σύντροφος της αφηγήτριας στο ταξίδι προς τη θάλασσα η Ιωάννα. Το σώμα της, ο τόπος της «αποσυνάγωγης» ηρωίδας. Γιατί επιλέξατε εκπρόσωπο του ίδιου φύλου για συνοδοιπόρο της;
Δεν το επέλεξα εγώ. Το επέλεξε η ηρωίδα μου, όταν πλέον την ένιωσα. Η σχέση της με την Ιωάννα μου φάνηκε τόσο φυσική, όσο αν έκλεινα λίγη άμμο στη χούφτα μου και κυλούσε όταν άνοιγα το χέρι μου.

«Αδιανόητο να είναι η ζωή κάτι άλλο απ' ό,τι πρωτύτερα κι ας είχε ήδη αλλάξει οριστικά» φράση της αφηγήτριας. Η δική σας άποψη;
Ολοι δεν γαντζωνόμαστε συνεχώς απ' ό,τι μοιραία αλλάζει ολοένα;

«Μ' άρεσε πιο πολύ έτσι, που μπορούσα να τη βλέπω με το νου μου» λέει η αφηγήτρια, για τη θάλασσα. Εσάς, τι σας αρέσει να βλέπετε με το νου σας;
Σας παραπέμπω στις ιστορίες μου.

Εχοντας γράψει το «Μαύρο Νερό» και τη «Θάλασσα» κι έχοντας μεταφράσει την «Υπογαία» του Μαρκφάρλαν (εκδ. Μεταίχμιο), έχετε σκεφτεί μήπως ο -παραγκωνισμένος μέσα σας- βιολόγος διεκδικεί κάποιο μερίδιο από τον συγγραφέα;
Καταρχάς, ο παραγκωνισμένος βιολόγος δεν παραγκωνίστηκε ποτέ ολότελα. Για παράδειγμα, τώρα μεταφράζω ένα βιβλίο βιολογίας για τις ΠΕΚ. Ομως ο βιολόγος δεν διεκδικεί κανένα μερίδιο από τον συγγραφέα -αυτό είναι λάθος. Ο βιολόγος συνεισφέρει με το μερίδιό του στον συγγραφέα. Οπως συνεισφέρουν ο σύζυγος, ο πατέρας, ο αναγνώστης, ο σινεφίλ, ο φιλόμουσος, ο πεζοπόρος, ο φιλότεχνος, κ.ά.π., μεταξύ τους αξεχώριστοι.

Οι περιγραφές σας αγγίζουν την ακρίβεια φωτογραφικών στιγμιοτύπων. Επειδή, σε παλιότερη συνέντευξή μας, έχετε πει «την ελληνική γλώσσα την έχω μάθει εμπειρικά δίχως σύστημα, δουλεύοντας» τι ανακαλύπτετε όσο εξελίσσεται η σχέση σας;
Ανακαλύπτω πως ό,τι έχω ανακαλύψει πρωτύτερα, και οι δηλώσεις που το συνόδευαν, εν μέρει έχουν πάψει να ισχύουν. Κοιτάξτε, εντέλει δεν έχω να πω πολλά για τη γλώσσα. Με παιδεύει, είναι το εργαλείο μου, το 'χω τροχισμένο όσο μου επιτρέπεται, και νομίζω πως όσο περνάει ο καιρός σε κάποια πράγματα γίνομαι πιο απλός. Κρεμάω τις αποκριάτικες μπαρόκ φορεσιές και κυκλοφορώ με casual γλωσσική περιβολή -αλλά μ' ένα μέλημα. Αν τα ρούχα μου απέξω είναι υλικά, βρομισμένα και φθαρμένα από το πολύ φόρεμα, από μέσα τους να έχουν κατιτίς άυλο στη φόδρα τους -αυτή την «άυλη» πλευρά των πραγμάτων, που ανέφερα πρωτύτερα όταν με ρωτήσατε για τα πράγματα.


Η δική του ταινία αναμνήσεων

Στην υπόγεια πόλη, όπου ζουν οι «τυχεροί;», ο κινηματογράφος λειτουργεί για την αφηγήτρια ως ένα είδος μνήμης. Μια ταινία δικών σας αναμνήσεων τι θα περιλάμβανε;
Δεν είμαι χαρακτήρας που αναπολεί. Ωστόσο, αισθήσεις απ' το παρελθόν με κυριεύουν στα καλά καθούμενα -σαν αστραπιαία ταξίδια στον χρόνο. Εδώ θα 'μαι λιγότερο λακωνικός στην απάντησή μου, φέρνοντας κάποια παραδείγματα. Κάθομαι, π.χ., με τα παιδιά μου να δούμε το πρώτο Σούπερμαν και αίφνης, για κλάσματα του δευτερολέπτου, είμαι δεκατριών χρονών και παρακολουθώ με τους φίλους μου την ταινία στο παγκρατιώτικο Πτι-Παλαί. Ή γλιστράει το μάτι μου στα ράφια της βιβλιοθήκης μου, στέκεται φευγαλέα σ' ένα βιβλίο, κι αυτό ξηλώνει απ' το παρόν μια κλωστίτσα που ο μίτος της μ' οδηγεί αστραπιαία στο παρελθόν· ξέρω ξάφνου πού διαβάστηκε το βιβλίο και πώς ένιωθα εγώ διαβάζοντάς το. Ο Θάνατος του Βιργιλίου είναι η Χώρα της Αμοργού, το Εγκλημα και τιμωρία, μετάφραση του Παπαδιαμάντη, είναι το Κάστρο της Σίφνου, το Αυτό του Στήβεν Κινγκ είναι το καράβι για την Ηρακλειά στις Κυκλάδες, μια συλλογή διηγημάτων του Μπράντμπερυ είναι ένα γραφείο σε ένα λόχο εφοδιασμού μεταφορών στο Διδυμότειχο, το Κουιντέτο της Αβινιόν του Ντάρελ είναι η Αστυπάλαια… Εδώ σταματώ, γιατί είναι χιλιάδες μικρά πράγματα όλα αυτά, κύτταρα της ψυχής μου, που μ' αποτελούν και με κάνουν να είμαι εγώ. Θα μου επιτρέψετε ωστόσο εδώ να παραθέσω κάτι που λέει η ηρωίδα μου στη Θάλασσα, γιατί με τον τρόπο της αυτή η κοπέλα ζει μέσα μου:
«Κάθε ξεχωριστή εικόνα κλείνει ατόφιο όλον μου τον εαυτό μέσα της, όπως το κουκούτσι από το δέντρο κλείνει μέσα του όλο το δέντρο. Είμαι τα χέρια της μητέρας μου που καθαρίζουν το ροδάκινο· είμαι ο σκύλος που με γαβγίζει· είμαι η σαύρα που τρυπώνει ανάμεσα στις πέτρες στη ρημαγμένη χορταποθήκη· είμαι το άγανο που μπλέχτηκε στα κοριτσίστικα μαλλιά μου. Δεν μπορούν να μπουν σε μια σειρά όλα αυτά. Μόνο σαν σκόρπιες εικόνες, ξέχωρες, μπορούν να υπάρχουν. Αμα τα έβαζα σε μια σειρά, η αλήθεια τους θα χανόταν κι εγώ δεν θα υπήρχα πια μέσα τους […]».


Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:08]  Γκολές: Τι μου είπε για για το...
[χθες 14:21]  Γιώργος Τσιμπούκης: Από τη...
[χθες 09:54]  Σταύρος Ράπτης: Οι κοπάνες, η...
[χθες 09:41]  Μαρία Καράμπελα: Κοσμούσε την...
[χθες 16:50]  Νάντια Κωνσταντινίδη: Ο κορονοϊός...
[χθες 11:34]  Σοφία Μαυρίδη: Ο άνθρωπος όλα...
[χθες 12:48]  Αθανάσιος Νένες: Φωτιά στη Ρωσία...
[χθες 12:10]  Δημήτρης Ινδαρές: Ερωτας...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:00:44]