Επιστολή-κραυγή αγωνίας προς το Υπουργείο Υγείας για το Νοσοκομείο Παίδων «Η ΕΛΠΙΔΑ»

Μια ιδιαίτερα φορτισμένη επιστολή προς το Υπουργείο Υγείας απευθύνουν γονείς και συγγενείς παιδιών που νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο Παίδων «Η ΕΛΠΙΔΑ», ζητώντας άμεση ενίσχυση της ογκολογικής μονάδας και συνολικά των παιδιατρικών υπηρεσιών.

Η επιστολή, που υπογράφεται από οικογένειες παιδιών τα οποία δίνουν ή έδωσαν μάχη με τον παιδικό καρκίνο, περιγράφει μια καθημερινότητα έντονης πίεσης, τόσο για τους ίδιους όσο και για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

«Οριακή λειτουργία με αυξημένες ανάγκες»

Σύμφωνα με τους υπογράφοντες, τα τελευταία χρόνια καταγράφεται επιδείνωση των συνθηκών λειτουργίας της μονάδας, με τις ανάγκες να αυξάνονται συνεχώς και τις ελλείψεις σε προσωπικό και βασικά υλικά να παραμένουν σημαντικές.

Όπως σημειώνεται, σε αρκετές περιπτώσεις η λειτουργία κρίσιμων τμημάτων στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δωρεές, εθελοντικές δράσεις και οργανισμούς αλληλεγγύης, γεγονός που –όπως τονίζουν– δεν μπορεί να υποκαθιστά τη σταθερή κρατική μέριμνα.

Νοσηλευτικό προσωπικό υπό συνεχή πίεση

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο νοσηλευτικό προσωπικό, το οποίο, όπως περιγράφεται στην επιστολή, εργάζεται σε συνθήκες έντονης υποστελέχωσης και αυξημένων απαιτήσεων, καλύπτοντας πολλαπλά καθήκοντα και εξαντλητικά ωράρια.

«Το νοσοκομείο παραμένει όρθιο χάρη στην αυταπάρνηση των ανθρώπων του και την προσφορά της κοινωνίας», αναφέρεται χαρακτηριστικά, με τους γονείς να υπογραμμίζουν ότι αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο μοντέλο λειτουργίας ενός δημόσιου νοσοκομείου.

Βαρύ ψυχολογικό φορτίο για εργαζόμενους και οικογένειες

Η επιστολή αναδεικνύει επίσης το ιδιαίτερα βαρύ ψυχολογικό φορτίο που φέρει το προσωπικό, το οποίο καλείται καθημερινά να στηρίζει παιδιά και οικογένειες σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, διαχειριζόμενο ταυτόχρονα αυξημένες ιατρικές και νοσηλευτικές απαιτήσεις.

Έκκληση για άμεση κρατική παρέμβαση

Οι υπογράφοντες κάνουν λόγο για ένα νοσοκομείο που αποτελεί «τελευταία ελπίδα» για πολλές οικογένειες και ζητούν την άμεση ενίσχυσή του με πρόσθετο προσωπικό, αναβάθμιση της υλικοτεχνικής υποδομής και σταθερή κρατική χρηματοδότηση.

Κλείνοντας, απευθύνουν έκκληση προς την Πολιτεία να θέσει σε προτεραιότητα την παιδιατρική ογκολογία, επισημαίνοντας ότι οι ανάγκες όχι μόνο παραμένουν αυξημένες, αλλά συνεχώς εντείνονται, καθιστώντας επείγουσα την ανάγκη για ουσιαστικές παρεμβάσεις.

Αναλυτικά η επιστολή αναφέρει:

Προς το Υπουργείο Υγείας

Αξιότιμες κυρίες και κύριοι,

Ονομάζομαι Κλεοπάτρα, αλλά εκπροσωπώ πολλούς γονείς και συγγενείς. Είμαι μητέρα ενός παιδιού που νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο Παίδων «Η ΕΛΠΙΔΑ». Ο γιος μου είναι 13 ετών και φοιτά στην Α΄ Γυμνασίου. Βρισκόμαστε για δεύτερη φορά αντιμέτωποι με τον παιδικό καρκίνο μέσα σε διάστημα δέκα ετών. Όταν πρωτοήρθαμε στο νοσοκομείο, ο γιος μου ήταν μόλις δύο ετών.

Αυτές οι δύο εμπειρίες μάς έχουν δώσει μια βαθιά και ουσιαστική εικόνα της πραγματικότητας που επικρατεί στο νοσοκομείο. Δυστυχώς, η αλλαγή που έχουμε διαπιστώσει όλα αυτά τα χρόνια είναι μόνο προς το χειρότερο. Ενώ τα περιστατικά είναι σήμερα πολύ περισσότερα από ό,τι πριν από μία δεκαετία, η στήριξη που παρέχεται από το κράτος φαίνεται να είναι ολοένα και μικρότερη.

Πολλοί γιατροί και νοσηλευτές στηρίζονται οικονομικά από τη «Φλόγα» και άλλους φορείς, ενώ το προσωπικό του νοσοκομείου είναι ανεπαρκές για τις ανάγκες που καλείται να καλύψει. Οι άνθρωποι αυτοί τρέχουν ασταμάτητα όλη την ημέρα για να εξυπηρετήσουν δεκάδες παιδιά και οικογένειες, συχνά χωρίς να υπάρχουν ούτε τα πιο βασικά υλικά. Υπάρχουν στιγμές που δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ακόμη και αναλώσιμα πρώτης ανάγκης, όπως γάζες.

Η αλήθεια είναι ότι το νοσοκομείο παραμένει όρθιο χάρη στην προσφορά του κόσμου, των εθελοντών, των δωρητών και οργανισμών όπως η «Φλόγα». Πρόσφατα, μάλιστα, πέντε νοσηλευτές αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από την ογκολογική μονάδα ΚΕΘ, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο μια ήδη δύσκολη κατάσταση. Θα παραμείνει μόλις μια νοσηλεύτρια στα εξωτερικά ιατρεία για 20 παιδιά, ενώ η κληνική θα έχει μονάχα δύο νοσηλεύτριες για κάθε βάρδια.

Θεωρώ πως όποιος δεν έχει βρεθεί μέσα σε αυτό το νοσοκομείο είναι αδύνατον να αντιληφθεί την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά οι οικογένειες και το προσωπικό. Εδώ συγκεντρώνονται μερικές από τις πιο δύσκολες ανθρώπινες ιστορίες. Παιδιά που δίνουν μάχες για τη ζωή τους, γονείς που ζουν με την αγωνία κάθε εξέτασης και κάθε αποτελέσματος.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, υπηρετούν άνθρωποι εξαιρετικοί. Γιατροί, νοσηλευτές και εργαζόμενοι που δεν αντιμετωπίζουν τη δουλειά τους ως επάγγελμα, αλλά ως λειτούργημα. Άνθρωποι που μας έχουν προσφέρει τόση φροντίδα, στήριξη και ανθρωπιά, ώστε ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές μας νιώθουμε ευγνωμοσύνη που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Το γεγονός όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν με αυταπάρνηση δεν σημαίνει ότι μπορούν να εργάζονται ασταμάτητα, να καλύπτουν διαρκώς υπερωρίες, να αναλαμβάνουν καθήκοντα πολλών διαφορετικών θέσεων λόγω ελλείψεων και να εξαντλούνται καθημερινά. Δεν είναι αποδεκτό να στηρίζεται ένα τόσο κρίσιμο νοσοκομείο αποκλειστικά στην προσωπική θυσία των εργαζομένων του.

Οι επαγγελματίες αυτοί καλούνται να παραμένουν δυνατοί και χαμογελαστοί απέναντι σε παιδιά και οικογένειες, ακόμη και όταν γνωρίζουν ότι ορισμένες μάχες ίσως δεν κερδηθούν. Το ψυχικό βάρος που σηκώνουν είναι αδιανόητο και αξίζει τον σεβασμό και τη στήριξη ολόκληρης της Πολιτείας.

Είναι ντροπή ένα νοσοκομείο που προσφέρει τόσο σπουδαίο κοινωνικό έργο να λειτουργεί υπό αυτές τις συνθήκες. Σας παρακαλώ να στρέψετε την προσοχή σας σε αυτόν τον χώρο. Εδώ σώζονται ζωές καθημερινά. Εδώ στηρίζονται οικογένειες που συχνά αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τα βασικά έξοδά τους, πόσο μάλλον τα τεράστια κόστη που θα απαιτούσε η θεραπεία των παιδιών τους χωρίς τη δημόσια περίθαλψη και τη βοήθεια οργανισμών όπως η «Φλόγα».

Ειλικρινά εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να βρεθείτε σε αυτό το μέρος ως γονείς. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να αξίζει να περάσει αυτή τη δοκιμασία. Δυστυχώς, όμως, για χιλιάδες οικογένειες το «ΕΛΠΙΔΑ» αποτελεί την τελευταία τους ελπίδα. Όπως αποτέλεσε και για εμάς, για δεύτερη φορά, και εύχομαι για τελευταία.

Στο μέλλον τα περιστατικά δεν θα μειωθούν. Οι ανάγκες θα γίνουν μεγαλύτερες. Αν μπορείτε να αναγνωρίσετε έστω και ένα μικρό μέρος από τον πόνο, την αγωνία αλλά και τον αγώνα που δίνεται καθημερινά μέσα σε αυτό το κτίριο, σας παρακαλώ να δράσετε. Ενισχύστε το νοσοκομείο με προσωπικό, πόρους και ουσιαστική κρατική στήριξη. Τα παιδιά αυτά δεν μπορούν να περιμένουν.

Με εκτίμηση,

Κλεοπάτρα, μια μητέρα
Πέτρος, ένας πατέρας
Ανδρονίκη, μια μητέρα
Κωνσταντίνος, ένας πατέρας
Παναγούλα, μια μητέρα
Γιώργος, ένας πατέρας
Αντωνία, μια μητέρα
Θεοδώρα, μια μητέρα
Ειρήνη, μια μητέρα
Κωνσταντίνος, ένας πατέρας
Ευαγγελία, μια μητέρα
Αλεξάνδρα, μια μητέρα
Σωτήρης, ένας πατέρας
Σπύρος, ένας πατέρας
Αναστάσης, ένας πατέρας
Μαρία, μια μητέρα
Ιφιγένια, μια μητέρα
Ελισάβετ, μια μητέρα
Νίκος, ένας αδελφός

 

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News