ΠΑΣΟΚ: Μηνύματα πολιτικής αντεπίθεσης από το Καλέντζι στα 30 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου
Νίκος Ανδρουλάκης: «Η πολιτική αλλαγή είναι εθνική αναγκαιότητα»
Ξεκάθαρα μηνύματα με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις για τη σημερινή συγκυρία, αλλά και για τον ρόλο που φιλοδοξεί να διαδραματίσει το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εθνικές εκλογές, εκπέμφθηκαν από την εκδήλωση που διοργάνωσε το κόμμα στο Καλέντζι Αχαΐας για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από τον θάνατο του ιδρυτή του, Ανδρέα Παπανδρέου. Μάλιστα στο επίκεντρο βρέθηκε η ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος άσκησε δριμεία κριτική στην κυβέρνηση, ενώ ανέδειξε την ανάγκη πολιτικής αλλαγής και ενίσχυσης της δημοκρατικής παράταξης ως αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.
Καλέντζι: Η εκδήλωση για τα 30 χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, LIVE, ΦΩΤΟ
Μεταξύ άλλων στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης, ο πρώην υπουργός Κώστας Σκανδαλίδης, ο ευρωβουλευτής Νίκος Φαραντούρης, βουλευτές, στελέχη του κόμματος, ο πρόεδρος της Νομαρχιακής Επιτροπής Αχαΐας Νίκος Μοίραλης, καθώς και πλήθος φίλων και υποστηρικτών του ΠΑΣΟΚ.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ
Φίλες και φίλοι,
Συντρόφισσές και σύντροφοι,
Είναι μεγάλη η χαρά και η συγκίνησή μου που βρισκόμαστε απόψε όλοι μαζί, στις πλαγιές του Ερύμανθου,
στη γενέτειρα του Γέρου της Δημοκρατίας, το Καλέντζι, για να τιμήσουμε τη μνήμη του ιδρυτή μας Ανδρέα Παπανδρέου καθώς συμπληρώθηκαν τριάντα χρόνια από τον θάνατό του.
Ο Ανδρέας είναι ο μεγάλος απών για την Ελλάδα.
Παραμένει όμως αδιάλειπτα παρών.
Παρών στις μεγάλες δημοκρατικές κατακτήσεις του τόπου μας.
Παρών στη συλλογική μνήμη του ελληνικού λαού.
Παρών και στις αγωνίες της δικής μας γενιάς, που αναζητά απαντήσεις σε έναν κόσμο γεμάτο ανασφάλεια, ανισότητες και αβεβαιότητα.
Ο Ανδρέας εξακολουθεί να εμπνέει. Όχι μόνο όσους βίωσαν το ριζοσπαστικό έργο των κυβερνήσεων της Αλλαγής, αλλά και νέους ανθρώπους που δεν είχαν την ευκαιρία να τον γνωρίσουν.
Γιατί οι μεγάλοι ηγέτες δεν ανήκουν μόνο στην εποχή τους. H παρακαταθήκη τους είναι διαχρονική και φωτίζει τις ανάγκες, τις αναζητήσεις και τους αγώνες κάθε νέας γενιάς.
Γι’ αυτό και ο Ανδρέας είναι ακόμη παρών. Όχι ως ανάμνηση ενός ένδοξου παρελθόντος, αλλά ως μνήμη του μέλλοντος. Ως σημείο αναφοράς για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η πολιτική μπορεί να δίνει ελπίδα και να αλλάζει τη ζωή των απλών ανθρώπων.
Αυτά τα προτάγματα υπηρετούμε και εμείς σήμερα. Γι’ αυτά αγωνίζεται το ΠΑΣΟΚ μαζί με κάθε δημοκρατικό πολίτη.
Φίλες και φίλοι,
Προσωπικότητες σαν τον Ανδρέα Παπανδρέου γεννιούνται κάθε εκατό χρόνια.
Αναμφίβολα, είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς όλες τις πτυχές του. Γιατί μοιάζει με κρύσταλλο που διαθέτει πάρα πολλές όψεις. Η κάθε μία έχει τη δική της λάμψη. Από την κάθε όψη, αντανακλάται με διαφορετικό τρόπο το φως, αλλά και διαθλάται διαφορετικά.
Αν θέλαμε όμως να συμπυκνώσουμε την πορεία του σε τρεις μόνο λέξεις, αυτές θα ήταν:
Ανάλυση.
Δράση.
Υπέρβαση.
Πρώτα η ανάλυση.
Πριν γίνει ο ανεπανάληπτος ηγέτης της Αλλαγής, υπήρξε ένας σπουδαίος επιστήμονας, κάτι που συχνά αποσιωπάται.
Ένας από τους σημαντικότερους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, παγκοσμίως, που διέθετε την ικανότητα να διαβάζει έγκαιρα τις μεγάλες γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις.
Γιατί ο Ανδρέας έπαιζε σκάκι με το μέλλον.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ομιλία του για τη συνθήκη του Μάαστριχτ, όπου ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 προειδοποιούσε για τους κινδύνους μιας Ευρώπης που θα προχωρούσε σε οικονομική και νομισματική ενοποίηση χωρίς επαρκή πολιτική ενοποίηση, κοινωνική συνοχή και δημοκρατική λογοδοσία.
Πολλές από τις επισημάνσεις του για τις ανισορροπίες μεταξύ Βορρά και Νότου, για την κυριαρχία των ισχυρών οικονομιών και για τα ελλείμματα δημοκρατικής νομιμοποίησης στους ευρωπαϊκούς θεσμούς επιβεβαιώθηκαν τα επόμενα χρόνια, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης.
Ο καθηγητής Παπανδρέου, σε μια εποχή όπου η οικονομική επιστήμη παρουσιαζόταν ως ουδέτερη, υπενθύμιζε ότι πίσω από κάθε οικονομική επιλογή υπάρχουν κοινωνικές συνέπειες και πολιτικές αποφάσεις.
Αμφισβήτησε, για παράδειγμα, ότι στον σύγχρονο καπιταλισμό υπάρχει τέλειος ανταγωνισμός στις αγορές.
Απέδειξε στο έργο του ότι οι γιγαντιαίες επιχειρήσεις και τα ολιγοπώλια ελέγχουν την αγορά προς όφελός τους.
Και μαζί με την αγορά, ελέγχουν και την πολιτική εξουσία, ελέγχουν και το κράτος.
Ίσως γι’ αυτό το επιστημονικό του έργο παραμένει επίκαιρο μέχρι σήμερα.
Γιατί μας θυμίζει ότι η γνώση έχει αξία μόνο όταν υπηρετεί τον άνθρωπο.
Όμως ο Ανδρέας δεν έμεινε στην ανάλυση.
Πέρασε στη δράση.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγάλη του διαφορά.
Θα μπορούσε να είχε παραμείνει ένας διακεκριμένος πανεπιστημιακός.
Να απολαμβάνει προνόμια και διεθνή αναγνώριση.
Να παρακολουθεί τις εξελίξεις από απόσταση.
Πίστευε όμως βαθιά του ότι η αποστολή του διανοούμενου δεν είναι μόνο να ερμηνεύει τον κόσμο. Το ζήτημα είναι να τον αλλάξει.
Επέλεξε, λοιπόν, να επιστρέψει στην Ελλάδα, γιατί πονούσε την πατρίδα και τον απλό άνθρωπο.
Επέλεξε τον δύσκολο δρόμο του αγώνα και του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού.
Και τότε πέτυχε κάτι που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο.
Ένωσε.
Ένωσε ανθρώπους διαφορετικών γενεών και καταβολών.
Το δημοκρατικό βενιζελικό ρεύμα.
Τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης.
Τη γενιά του 1-1-4.
Ένωσε τη γενιά του Πολυτεχνείου και του αντιδικτατορικού αγώνα.
Ένωσε παλιούς και νέους.
Την πόλη και την περιφέρεια.
Τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους νέους ανθρώπους.
Δεν δημιούργησε απλώς ένα κόμμα.
Δημιούργησε μια μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία.
Το ορμητικό αυτό ρεύμα βρήκε την πρώτη του έκφραση στο ΠΑΚ, που αγωνίστηκε ενάντια στη ξενοκίνητη δικτατορία. Και στη συνέχεια, βρήκε τη μεγάλη του πολιτική έκφραση στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, αλλάζοντας τον ρου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε ξανά νόημα στις λέξεις πατριωτικό και προοδευτικό.
Με καθαρές γραμμές οριοθέτησε τη Δημοκρατική Παράταξη.
Σε μια Ελλάδα που έβγαινε βαθιά πληγωμένη από δεκαετίες καχεκτικής δημοκρατίας,
σε μια Ελλάδα όπου οι στάχτες από την εθνική τραγωδία της Κύπρου ήταν ακόμη ζεστές,
ο Ανδρέας τόλμησε να χαράξει έναν νέο δρόμο.
Τόλμησε να απελευθερώσει τη χώρα από ένα σκληρό καθεστώς εξάρτησης.
Εξάρτησης από ισχυρά ξένα κέντρα και εγχώριους μηχανισμούς εξουσίας.
Ο Ανδρέας συγκρούστηκε με το Παρακράτος. Και γι’ αυτό πολεμήθηκε όσο λίγοι από αυτό.
Πολεμήθηκε λυσσαλέα,
με κάθε μέσο,
με μοναδικό σκοπό την πολιτική, ηθική, ακόμα και φυσική του εξόντωση.
Όμως δεν λύγισε ποτέ.
Δεν αναζήτησε προστάτες.
Γιατί προστάτης του ήταν ο ελληνικός λαός.
Αυτός ήταν η δύναμή του.
Αυτός είναι και η δική μας δύναμη στον αγώνα που δίνουμε απέναντι στο σύγχρονο Παρακράτος της διαφθοράς. Ένα Παρακράτος που καταπατά το Σύνταγμα, τους δημοκρατικούς θεσμούς και τα ανθρώπινα δικαιώματα, απαξιώνοντας το κράτος δικαίου στη χώρα.
Και έτσι φτάνουμε στην τρίτη λέξη.
Υπέρβαση.
Οι κυβερνήσεις της Αλλαγής πέτυχαν μια πολλαπλή υπέρβαση:
Υπέρβαση της εξάρτησης και της υποτέλειας, με μια πραγματικά ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.
Υπέρβαση των παλιών διχασμών της Δεξιάς, καθιερώνοντας την Εθνική Συμφιλίωση.
Υπέρβαση ενός βαθιά συντηρητικού και εξαρτημένου πολιτικού κατεστημένου, φέρνοντας στο προσκήνιο τη νέα γενιά.
Υπέρβαση παγιωμένων κοινωνικών στερεοτύπων που έβαζαν τη γυναίκα στο περιθώριο, με ριζοσπαστικές τομές στο οικογενειακό δίκαιο και στην αγορά εργασίας.
Υπέρβαση των κοινωνικών ανισοτήτων και των αποκλεισμών που κρατούσαν εκατομμύρια Έλληνες στο περιθώριο.
Με τη θεμελίωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, για ισότιμη πρόσβαση στη δημόσια περίθαλψη.
Με την οικοδόμηση ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους, για τους πιο αδύναμους.
Με την ενίσχυση της δημόσιας παιδείας, που άνοιξε νέους δρόμους γνώσης, προόδου και κοινωνικής κινητικότητας για τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων.
Για πρώτη φορά, ο πολίτης ένιωσε ότι το κράτος δεν είναι ένας μηχανισμός εξουσίας των λίγων, αλλά ένας θεσμός που υπηρετεί τους πολλούς.
Αυτό σημαίνει «ο λαός στην εξουσία».
Γιατί η Αλλαγή δεν ήταν απλώς μια εκλογική νίκη.
Ήταν η είσοδος μεγάλων κοινωνικών δυνάμεων στο προσκήνιο της Ιστορίας.
Ο Ανδρέας έδωσε ουσιαστικό περιεχόμενο σε έννοιες που έως τότε έμεναν κενό γράμμα: στην κοινωνική δικαιοσύνη, στη λαϊκή συμμετοχή, στην εθνική αξιοπρέπεια.
Μετέτρεψε σε συλλογικά βιώματα φράσεις που έμειναν ανεξίτηλες στην Ιστορία, γιατί είχαν αντίκρυσμα Αλήθειας:
«Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».
«Οι μη προνομιούχοι».
«Τα περήφανα γηρατειά».
Γι’ αυτό πέρασαν στη συλλογική μνήμη, αποτελώντας το λεξιλόγιο της μεγάλης Αλλαγής.
Μιας μεγάλης, ειρηνικής και δημοκρατικής επανάστασης.
Ο λαός δεν ξεχνά: Το ΠΑΣΟΚ ήταν, πραγματικά, η πρώτη φορά Αριστερά στη χώρα.
Κάθε άλλη απόπειρα οικειοποίησης ισοδυναμεί με ιεροσυλία.
Γι’ αυτό και τριάντα χρόνια μετά εξακολουθούμε να μιλάμε για τον Ανδρέα.
Γιατί με αυτόν η φωνή της πατρίδας μας απέκτησε κύρος, σιγουριά και αυτοπεποίθηση που ξεπερνούσαν το μέγεθος της χώρας. Η Ελλάδα δεν ήταν πια ένας παθητικός παρατηρητής των εξελίξεων. Ήταν μια χώρα με άποψη, πρωτοβουλίες και ενεργό ρόλο στα διεθνή δρώμενα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και η Μάργκαρετ Θάτσερ, μια πολιτικός που βρισκόταν στον αντίποδα των ιδεών του, αναγνώριζε ότι ο Παπανδρέου «ποτέ δεν έφευγε από Σύνοδο της ΕΟΚ χωρίς να έχει κερδίσει κάτι για τη χώρα του».
Με επιμονή και στρατηγική σκέψη διεκδίκησε και πέτυχε τα Ολοκληρωμένα Μεσογειακά Προγράμματα για μια πιο συνεκτική Ευρώπη.
Με το ενιαίο αμυντικό δόγμα, η απλή συμπαράσταση στην Κύπρο που «κείται μακράν», μετατράπηκε σε εθνική συμπαράταξη δυνάμεων που διαφύλαξε τα συμφέροντα του Ελληνισμού.
Ταυτόχρονα πίστευε ότι η Ελλάδα αποτελεί δύναμη ειρήνης και διαλόγου. Με την Πρωτοβουλία των Έξι ανέλαβε, μαζί με άλλους σπουδαίους ηγέτες όπως ο Ούλωφ Πάλμε, μια ιστορική προσπάθεια αφύπνισης της διεθνούς κοινότητας υπέρ του πυρηνικού αφοπλισμού.
Με την ίδια συνέπεια στάθηκε στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού και του Αραφάτ. Συνέβαλε καθοριστικά το Παλαιστινιακό να αποκτήσει μεγαλύτερη διεθνή ορατότητα και να ενισχυθεί η προοπτική μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης.
Και όταν η περιοχή της Μεσογείου βρισκόταν αντιμέτωπη με κρίσεις και συγκρούσεις, ο Ανδρέας δεν δίσταζε να αναλάβει πρωτοβουλίες διαμεσολάβησης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η συμβολή του στην προσέγγιση Γαλλίας και Λιβύης, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και μια χώρα του μεγέθους της Ελλάδας μπορεί να διαδραματίσει ρόλο γέφυρας, όταν διαθέτει ηγεσία με όραμα, αξιοπιστία και διεθνές κύρος.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν περίμενε στις τρεις τα ξημερώματα να χτυπήσει το τηλέφωνο της Ιστορίας.
Ήταν ανά πάσα στιγμή παρών στο προσκλητήριό της.
Γιατί δεν ακολουθούσε τις εξελίξεις.
Δεν προσαρμοζόταν παθητικά στους συσχετισμούς.
Δεν μίλαγε α λα καρτ για τη διεθνή νομιμότητα, επειδή έχει εκλεκτικούς δεσμούς με τον σφαγέα Νεντανιάχου και παρακαλάει τον Τραμπ για μια συνάντηση. Ο Παπανδρέου όταν έκανε δηλώσεις στον Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπιλ Κλίντον, τον άκουγε όπως ο μαθητής τον δάσκαλο.
Αλλά ο Ανδρέας δεν είχε μέτρο σύγκρισης.
Ήταν το διαφορετικό, το κάτι ΑΛΛΟ.
Δεν θα επέτρεπε ποτέ το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου να ναυαγήσει στην Κάσο. Θα έστελνε από εκεί που ήρθαν τους τσαμπουκάδες της Τουρκίας.
Ούτε θα ανεχόταν να γίνει νόμος η Γαλάζια Πατρίδα. Θα πήγαινε στο ευρωπαϊκό συμβούλιο και θα χτυπούσε το χέρι στο τραπέζι για να εκδοθεί καταδικαστικό ψήφισμα για την κυβέρνηση Ερντογάν από όλη την Ευρώπη. Όπως καταφέραμε να περάσει ένα τέτοιο ψήφισμα από το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ο Ανδρέας βέβαια δεν θα διανοούνταν να παρακολουθεί η ΕΥΠ και άλλα παρακρατικά δίκτυα την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων. Ποτέ δεν θα έστελνε τέτοιο μήνυμα σε καμία τρίτη χώρα που επιβουλεύεται την εθνική μας ασφάλεια.
Και πάνω από όλα, κανένας ιισραηλινός απόστρατος αξιωματικός δεν θα τολμούσε να εκβιάζει σε δόσεις και σε δημόσια θέα έναν ηγέτη σαν τον Παπανδρέου.
Γιατί ο Ανδρέας δεν ήταν o πολιτικός του «ναι σε όλα».
Για εκείνον η Ελλάδα ήταν αδιαπραγμάτευτη.
Μια Ελλάδα που στεκόταν με αυτοπεποίθηση στο διεθνές προσκήνιο. Μια περήφανη Ελλάδα που πίστευε ότι η εξωτερική πολιτική είναι διαρκής αγώνας για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων, της ειρήνης και του διεθνούς δικαίου.
Αυτό είναι το πιο επίκαιρο μήνυμα για τη δική μας γενιά.
Ειδικά σήμερα που ο κυνισμός και ο αναθεωρητισμός κυριαρχούν, ενώ τα ουμανιστικά οράματα υποχωρούν.
Σήμερα που διάφορα κέντρα καλλιεργούν τον διχασμό, την απογοήτευση, τη μοιρολατρία και την παραίτηση.
Σήμερα που οι ανισότητες μεγαλώνουν, αλλά η Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία μοιάζει να βαδίζει χωρίς εμπνευσμένο σχέδιο και όραμα.
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η αποχή.
Δεν μπορεί να είναι η Άκρα Δεξιά, ούτε οι δήθεν «αναντικατάστατοι» και οι Μεσσίες που θα σώσουν τον λαό.
Η απάντηση είναι η ενότητα.
Είναι ο αγώνας.
Είναι το επεξεργασμένο σχέδιο.
Είναι η πίστη σε αρχές και αξίες που εξυψώνουν τον άνθρωπο.
Χρέος μας είναι να ξανακάνουμε τη Δημοκρατία πραγματικά επικίνδυνη για τα κατεστημένα: είτε αυτά είναι οικονομικά, είτε μιντιακά, είτε επιβουλεύονται το κράτος δικαίου και τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Ακριβώς όπως δίδαξε ο Ανδρέας.
Η παρακαταθήκη αυτή αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις διεκδικήσεις του σήμερα: για μια κοινωνία με λιγότερες ανισότητες, για ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας, για ένα κράτος δικαίου που βάζει τέλος στην αυθαιρεσία της εξουσίας, για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη και αδιαπραγμάτευτη εθνική αξιοπρέπεια.
Γι’ αυτά διψά ο ελληνικός λαός.
Φίλες και φίλοι,
Σήμερα, από την Αχαΐα των δημοκρατικών αγώνων, στέλνουμε σαφές μήνυμα σε κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα ότι η μοίρα της χώρας δεν είναι η παρακμή.
Υπάρχει προοδευτική εναλλακτική επιλογή με πρωταγωνιστή το ΠΑΣΟΚ.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι ο ιστορικός, αξιακός και ιδεολογικός αντίπαλος της Δεξιάς.
Εμάς φοβάται η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Εμείς θα τους χαλάσουμε τα σχέδια για τρίτη τετραετία.
Όσα υποστυλώματα και αν στήσουν μαζί με την ολιγαρχία, η πολιτική αλλαγή είναι έτοιμη να ανατείλει.
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η νέα Αλλαγή είναι κοινωνικό αίτημα και εθνική αναγκαιότητα.
Είναι η δέσμευση της Δημοκρατικής Παράταξης απέναντι σε μια κοινωνία που χρειάζεται προοπτική.
Για να κάνουμε ξανά την πολιτική, δύναμη ελπίδας, κοινωνικής δικαιοσύνης και εθνικής αξιοπρέπειας.
Για τη νέα γενιά που αναζητά περισσότερες ευκαιρίες.
Για τον πιο ευάλωτο συμπολίτη μας που χρειάζεται στήριξη και δικαιοσύνη.
Για τα μεσαία στρώματα που δοκιμάζονται και αξίζουν καλύτερες μέρες.
Για μια Ελλάδα πιο ανθρώπινη,
για μια Ελλάδα για όλους.
Και είμαι βέβαιος ότι όλοι μαζί, ενωμένοι, θα νικήσουμε.
Καλό μας αγώνα.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
