Πάτρα: Η θάλασσα δεν αρχίζει στο κύμα – Το τεστ της προσβάσιμης παραλίας
Για έναν άνθρωπο με κινητική δυσκολία, το μπάνιο δεν κρίνεται μόνο από το αν υπάρχει μηχανισμός εισόδου στη θάλασσα. Κρίνεται από το πού θα παρκάρει, πώς θα περάσει στην άμμο, αν υπάρχει σκιά, τουαλέτα, ντουζ, αποδυτήριο και αν μπορεί να φτάσει στο νερό χωρίς εμπόδια, αναμονή ή εξάρτηση από τους άλλους.
Για τους περισσότερους, μια βουτιά στην Πάτρα αρχίζει με μια απλή απόφαση. Παίρνεις πετσέτα, νερό, καπέλο, μπαίνεις στο αυτοκίνητο ή στο λεωφορείο και σε λίγη ώρα είσαι στη θάλασσα.
Για έναν άνθρωπο με κινητική δυσκολία, η ίδια διαδρομή δεν είναι τόσο απλή. Πριν από το νερό υπάρχουν πολλά μικρά αλλά κρίσιμα ερωτήματα: πού θα σταθμεύσει, αν θα βρει ελεύθερη θέση κοντά, αν υπάρχει ομαλή πρόσβαση από τον δρόμο, αν ο διάδρομος στην άμμο είναι στη θέση του, αν ο μηχανισμός λειτουργεί, αν υπάρχει σκιά, τουαλέτα, ντουζ, αποδυτήριο, χώρος για συνοδό ή δυνατότητα αυτονομίας.
Η προσβάσιμη παραλία δεν κρίνεται μόνο στο κύμα. Κρίνεται στα μέτρα πριν από αυτό.
Τα 15 μέτρα που κάνουν τη διαφορά
Η πρόσβαση στη θάλασσα είναι αλυσίδα. Αν ένας κρίκος δεν λειτουργεί, η εμπειρία δυσκολεύει ή ακυρώνεται. Μπορεί μια παραλία να διαθέτει μηχανισμό αυτόνομης εισόδου στο νερό, αλλά η διαδρομή από το πάρκινγκ μέχρι εκεί να έχει εμπόδια. Μπορεί να υπάρχει διάδρομος στην άμμο, αλλά να λείπει σκίαση σε μέρα με υψηλή θερμοκρασία. Μπορεί να υπάρχει ράμπα, αλλά η κοντινή θέση στάθμευσης να είναι κατειλημμένη. Μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στο νερό, αλλά να μην υπάρχει προσβάσιμη τουαλέτα ή αποδυτήριο.
Σε αυτές τις λεπτομέρειες φαίνεται η πραγματική διαφορά ανάμεσα σε μια παραλία που απλώς διαθέτει εξοπλισμό και σε μια παραλία που λειτουργεί για τον άνθρωπο που τον χρειάζεται.
Η θάλασσα, για κάποιους, δεν αρχίζει όταν ακουμπήσουν το νερό. Αρχίζει από το σημείο όπου θα κατέβουν από το αυτοκίνητο, από το πεζοδρόμιο, από τον διάδρομο, από τη σκιά, από το αν μπορούν να κινηθούν χωρίς να ζητούν συνεχώς βοήθεια.
Το SEATRAC και η πατρινή τεχνογνωσία
Η Πάτρα έχει ειδικό λόγο να βλέπει το θέμα της προσβασιμότητας στη θάλασσα πιο σοβαρά. Το SEATRAC, το σύστημα που επιτρέπει σε ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες να μπαίνουν αυτόνομα στη θάλασσα, συνδέεται με πατρινή τεχνογνωσία, καθώς αναπτύχθηκε από την TOBEA, τεχνοβλαστό του Πανεπιστημίου Πατρών.
Η αξία του δεν βρίσκεται μόνο στον μηχανισμό. Βρίσκεται στην αυτονομία που δίνει. Για έναν άνθρωπο που μέχρι πρότινος χρειαζόταν άλλους για να μπει στο νερό, η δυνατότητα να κάνει μπάνιο μόνος του δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι αλλαγή καθημερινότητας.
Το SEATRAC έχει γίνει σημείο αναφοράς για την προσβασιμότητα στις παραλίες. Όμως ακόμη και η καλύτερη τεχνολογία χρειάζεται γύρω της μια παραλία που να δουλεύει συνολικά. Ο μηχανισμός είναι κρίσιμος. Δεν αρκεί όμως μόνος του, αν η διαδρομή μέχρι αυτόν παραμένει δύσκολη.
Δεν αρκεί να «υπάρχει»
Συχνά, η κουβέντα για τις προσβάσιμες παραλίες σταματά στην ύπαρξη μιας εγκατάστασης. Έχει μηχανισμό; Άρα είναι προσβάσιμη.
Στην πράξη, το ερώτημα είναι πιο απαιτητικό. Είναι προσβάσιμη κάθε μέρα; Είναι καθαρή η διαδρομή; Είναι στη θέση του ο διάδρομος; Υπάρχει ενημέρωση αν κάτι δεν λειτουργεί; Υπάρχει σκιά για τον άνθρωπο που περιμένει; Υπάρχει χώρος για τον συνοδό; Υπάρχει ντουζ και τουαλέτα σε σημείο που να εξυπηρετεί πραγματικά;
Αυτά δεν είναι πολυτέλειες. Είναι τα βασικά που κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο «μπορώ να πάω για μπάνιο» και στο «θα το σκεφτώ δέκα φορές πριν ξεκινήσω».
Μια προσβάσιμη παραλία δεν πρέπει να λειτουργεί σαν εξαίρεση. Πρέπει να λειτουργεί σαν κανονικό κομμάτι της πόλης.
Ποιους αφορά πραγματικά
Η προσβασιμότητα στην παραλία δεν αφορά μόνο ανθρώπους με μόνιμη αναπηρία. Αφορά και ηλικιωμένους, ανθρώπους με προσωρινό τραυματισμό, όσους κινούνται με δυσκολία, γονείς με μικρά παιδιά και καρότσι, συνοδούς, φροντιστές.
Αφορά κάθε άνθρωπο που για κάποιο διάστημα ή για όλη του τη ζωή δεν μπορεί να κινηθεί εύκολα σε άμμο, ανηφόρες, σκαλοπάτια, στενά περάσματα ή απροστάτευτους χώρους κάτω από τον ήλιο.
Γι’ αυτό το θέμα δεν είναι «ειδικό». Είναι πολύ πιο καθημερινό. Σε μια παραθαλάσσια πόλη, η πρόσβαση στη θάλασσα είναι κομμάτι της ζωής. Και η ζωή της πόλης δεν μπορεί να μετριέται μόνο με βάση όσους κινούνται εύκολα.
Η παραλία ως κανονική έξοδος
Για πολλούς Πατρινούς, το μπάνιο είναι μια αυθόρμητη έξοδος. Αποφασίζεται γρήγορα, αλλάζει ώρα, χωρά ανάμεσα σε δουλειές, μετακινήσεις και οικογενειακό πρόγραμμα.
Για έναν άνθρωπο με κινητική δυσκολία, αυτή η αυθόρμητη έξοδος μπορεί να γίνει μικρή επιχείρηση. Πρέπει να ξέρει ποια παραλία είναι κατάλληλη, αν οι υποδομές λειτουργούν, αν θα έχει βοήθεια αν χρειαστεί, αν η διαδρομή είναι καθαρή, αν θα μπορέσει να μείνει με ασφάλεια.
Αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο: να μην χρειάζεται κάθε μπάνιο τόσο πολύς σχεδιασμός. Να μπορεί ο άνθρωπος να πάει στην παραλία όπως πηγαίνουν και οι υπόλοιποι. Με απλότητα, χωρίς αγωνία για τα αυτονόητα.
Το τεστ μιας προσβάσιμης παραλίας
Το τεστ είναι απλό και πολύ πρακτικό. Μπορεί ένας άνθρωπος με κινητική δυσκολία να φτάσει κοντά στην παραλία; Μπορεί να περάσει από το σημείο στάθμευσης στον διάδρομο χωρίς εμπόδια; Μπορεί να κινηθεί στην άμμο; Μπορεί να χρησιμοποιήσει τον μηχανισμό χωρίς πρόβλημα; Μπορεί να καθίσει σε σκιά; Μπορεί να πάει στην τουαλέτα; Μπορεί να κάνει ντουζ; Μπορεί να φύγει με την ίδια ασφάλεια με την οποία έφτασε;
Αν η απάντηση σε κάποιο από αυτά είναι «όχι» ή «εξαρτάται», τότε η παραλία δεν είναι όσο προσβάσιμη φαίνεται στην ταμπέλα.
Η προσβασιμότητα δεν είναι φωτογραφία εγκατάστασης. Είναι διαδρομή που δουλεύει από την αρχή μέχρι το τέλος.
Η Πάτρα και το καλοκαίρι όλων
Η Πάτρα έχει τη θάλασσα δίπλα της και έχει συνδεθεί με μια τεχνολογία που άλλαξε την πρόσβαση στο νερό για πολλούς ανθρώπους. Αυτό ανεβάζει τον πήχη.
Το ζητούμενο δεν είναι να αναφέρονται κάθε καλοκαίρι απλώς οι παραλίες που έχουν υποδομές. Το ζητούμενο είναι να ελέγχεται αν αυτές οι υποδομές δουλεύουν στην πράξη και αν γύρω τους υπάρχουν όλα όσα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να κάνει μπάνιο χωρίς εμπόδια.
Γιατί μια πόλη δεν κρίνεται μόνο από το αν έχει θάλασσα. Κρίνεται και από το ποιοι μπορούν να τη χαρούν.
Και για κάποιους ανθρώπους, η απόσταση μέχρι τη θάλασσα δεν είναι τα τελευταία βήματα από την πετσέτα στο κύμα. Είναι όλα όσα προηγούνται: το πάρκινγκ, ο διάδρομος, η σκιά, η τουαλέτα, η ράμπα, ο μηχανισμός, η επιστροφή.
Εκεί, στα μέτρα πριν από το νερό, φαίνεται αν μια παραλία είναι πραγματικά ανοιχτή σε όλους.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
