Οι άνθρωποι που δεν φοβούνται τη μοναξιά όταν μειώνονται οι φίλοι τους

Όσο περνούν τα χρόνια, είναι σχεδόν αναπόφευκτο να αλλάζει ο κύκλος των ανθρώπων που έχουμε γύρω μας. Η δουλειά, η οικογένεια, η μετακόμιση, οι υποχρεώσεις ή απλώς η διαφορετική πορεία που παίρνει η ζωή μπορούν να περιορίσουν τις συναντήσεις με ανθρώπους που κάποτε βλέπαμε καθημερινά.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλοι βιώνουν αυτή την αλλαγή με τον ίδιο τρόπο.

Κάποιοι αισθάνονται ότι όσο λιγοστεύουν οι φίλοι τους τόσο μεγαλώνει η μοναξιά τους. Άλλοι, αντίθετα, μπορεί να έχουν πλέον λιγότερες κοινωνικές επαφές χωρίς να αισθάνονται ότι έχουν μείνει μόνοι.

Η διαφορά δεν βρίσκεται απαραίτητα στον αριθμό των φίλων. Βρίσκεται και στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύουμε την κατάσταση.

Η μοναξιά δεν αρχίζει όταν μειώνονται οι φίλοι

Το να βλέπουμε λιγότερο συχνά τους φίλους μας είναι ένα πραγματικό γεγονός. Το συμπέρασμα όμως ότι «δεν έχω πλέον κανέναν» ή ότι «θα είμαι μόνος για το υπόλοιπο της ζωής μου» είναι μια πρόβλεψη για το μέλλον.

Αυτά τα δύο πράγματα δεν είναι το ίδιο.

Όταν τα συγχέουμε, μια προσωρινή αλλαγή στις σχέσεις μπορεί να μετατραπεί στο μυαλό μας σε απόδειξη ότι ολόκληρη η ζωή μας οδηγείται στην απομόνωση.

Και τότε μπορεί να αρχίσουμε να αποφεύγουμε ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους. Δεν τηλεφωνούμε σε έναν παλιό φίλο επειδή πιστεύουμε ότι θα τον ενοχλήσουμε. Δεν πηγαίνουμε σε μια νέα παρέα επειδή θεωρούμε ότι δεν θα ταιριάξουμε. Δεν κάνουμε την πρώτη κίνηση επειδή έχουμε ήδη αποφασίσει ότι θα απορριφθούμε.

Έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, η σκέψη μας μπορεί να δημιουργήσει την πραγματικότητα που φοβόμαστε.

Η «καταστροφική σκέψη»

Ένα από τα βασικά σημεία που αναδεικνύει το βιβλίο «Η ζωή περνά χωρίς να το καταλάβουμε – Η διαχείριση του χρόνου για να ζούμε βάζοντας τον εαυτό μας πρώτο» είναι η λεγόμενη καταστροφική σκέψη.

Πρόκειται για την τάση να παίρνουμε ένα δυσάρεστο γεγονός και να το μετατρέπουμε νοητά στο χειρότερο δυνατό σενάριο.

Έτσι, το «έχω λιγότερους φίλους από παλιά» μπορεί να γίνει «δεν έχω κανέναν», και στη συνέχεια «δεν θα αποκτήσω ποτέ ξανά φίλους».

Το πρόβλημα είναι ότι η δεύτερη και η τρίτη σκέψη δεν αποτελούν γεγονότα. Είναι ερμηνείες.

Η χρήσιμη αντίδραση είναι να αναγνωρίζουμε αυτή τη διαδικασία τη στιγμή που συμβαίνει. Να λέμε, ουσιαστικά: «Αυτό που σκέφτομαι είναι μια απαισιόδοξη πρόβλεψη και όχι απαραίτητα η πραγματικότητα».

Λιγότεροι φίλοι δεν σημαίνει λιγότερη αξία

Ένας άνθρωπος μπορεί στα 20 του να έχει μια μεγάλη παρέα και στα 40 ή στα 50 να έχει δύο ή τρεις ανθρώπους με τους οποίους επικοινωνεί ουσιαστικά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ζωή του έγινε φτωχότερη.

Οι σχέσεις αλλάζουν καθώς αλλάζουν και οι ανάγκες μας. Δεν είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε τον ίδιο αριθμό ανθρώπων στη ζωή μας για να αισθανόμαστε συνδεδεμένοι.

Άλλωστε, ακόμη και η ύπαρξη πολλών φίλων δεν αποτελεί εγγύηση ότι κάποιος δεν θα αισθανθεί μοναξιά. Μπορεί ένας άνθρωπος να περιβάλλεται από δεκάδες γνωστούς και ταυτόχρονα να μην αισθάνεται ότι μπορεί να μιλήσει πραγματικά σε κανέναν.

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι τόσο το «πόσους έχω», αλλά το αν υπάρχουν σχέσεις στις οποίες αισθανόμαστε ότι μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας.

Το παρελθόν δεν πρέπει να γίνεται μέτρο για το μέλλον

Ένα ακόμη λάθος είναι να συγκρίνουμε διαρκώς τη σημερινή μας ζωή με εκείνη που είχαμε πριν από δέκα ή είκοσι χρόνια.

«Τότε είχα παρέες, τώρα όχι».

«Τότε με έπαιρναν τηλέφωνο συνέχεια, τώρα σπάνια».

Οι συγκρίσεις αυτές μπορεί να ενισχύσουν την αίσθηση απώλειας, χωρίς να σημαίνουν ότι το μέλλον θα είναι αντίστοιχο του παρόντος.

Μπορεί απλώς να βρισκόμαστε σε μια διαφορετική φάση της ζωής.

Και κυρίως, το γεγονός ότι κάποιες σχέσεις απομακρύνθηκαν δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να δημιουργηθούν νέες.

Η μοναξιά δεν είναι αποτυχία

Το να αισθανθεί κάποιος μόνος δεν σημαίνει ότι έχει αποτύχει κοινωνικά ή προσωπικά.

Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα και μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και σε ανθρώπους που έχουν οικογένεια, φίλους, συνεργάτες και έντονη κοινωνική ζωή.

Αυτό που έχει σημασία είναι να μην παίρνουμε το συναίσθημα ως απόλυτη απόδειξη για την πραγματικότητα.

Αν αισθανόμαστε μόνοι, μπορούμε να αναγνωρίσουμε το συναίσθημα χωρίς να πούμε στον εαυτό μας ότι «άρα κανείς δεν ενδιαφέρεται για μένα».

Μπορούμε αντίθετα να σκεφτούμε: «Αυτή την περίοδο έχω λιγότερη επαφή με ανθρώπους απ’ ό,τι θα ήθελα».

Η δεύτερη διατύπωση αφήνει χώρο για αλλαγή.

Το σημαντικότερο: μην κλείνουμε μόνοι μας τις πόρτες

Όταν κάποιος φοβάται ότι θα μείνει μόνος, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι να απομακρύνει ο ίδιος ακόμη περισσότερο τους ανθρώπους.

Ένα μήνυμα σε έναν παλιό φίλο, μια πρόσκληση για καφέ, μια νέα δραστηριότητα ή ακόμη και μια απλή συζήτηση μπορούν να λειτουργήσουν ως μικρές γέφυρες.

Δεν χρειάζεται κάθε νέα γνωριμία να εξελιχθεί σε στενή φιλία. Ούτε χρειάζεται να αναζητούμε διαρκώς μια «κολλητή» σχέση.

Οι ανθρώπινες σχέσεις συχνά δημιουργούνται σταδιακά, μέσα από επαναλαμβανόμενες μικρές επαφές.

Το πιο σημαντικό είναι να μη θεωρούμε ότι η σημερινή κατάσταση αποτελεί οριστική πρόβλεψη για το αύριο.

Το να έχουμε λιγότερους φίλους από παλιά δεν σημαίνει ότι έχουμε λιγότερες δυνατότητες για σύνδεση.

Και ίσως αυτό είναι το βασικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που δεν εγκλωβίζονται στη μοναξιά: μπορεί να νιώθουν περιστασιακά μόνοι, αλλά δεν μετατρέπουν αυτό το συναίσθημα σε καταδίκη για ολόκληρη τη ζωή τους.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News