Το χρονογράφημα του Ντίνου Λασκαράτου: Το μικρό μαύρο φόρεμα

Ντίνος Λασκαράτος

Τις προάλλες έγραφα για την κυριαρχία του ανδρικού μπλε σκούρου κοστουμιού.

Αναρωτήθηκα μήπως υπάρχει και στο γυναικείο ντύσιμο κάτι αντίστοιχο. Ετσι, σκέφτηκα να σας μιλήσω για το μικρό μαύρο φόρεμα: το little black dress. Μόλις βέβαια μπούμε στον γυναικείο χώρο τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα και απογειώνονται. Για παράδειγμα ένα ανδρικό κοστούμι «χτισμένο» κυριολεκτικά πάνω στο σώμα του πελάτη, με πρόβες κ.λπ. σε έναν από τους ράφτες της οδού Σάβιλ Ρω του Λονδίνου, κοστίζει το εξωπραγματικό ποσό των 4.000-5.000 λιρών. Ομως, δεν θα φθάσει ποτέ τα στρατοσφαιρικά επίπεδα των δεκάδων χιλιάδων ευρώ που μπορεί να χρεώσει ένας οίκος μόδας του Παρισιού, από τους ελάχιστους που έχουν το (νομικά κατοχυρωμένο) δικαίωμα να αναγράφουν στην ετικέτα με το όνομά τους και τον χαρακτηρισμό «υψηλή ραπτική». Για να πάρουν τον χαρακτηρισμό αυτόν, πρέπει να διαθέτουν ατελιέ στο Παρίσι, να διατηρούν τουλάχιστον 15 εξειδικευμένους χειροτέχνες της ραπτικής πλήρους απσχόλησης και να παρουσιάζουν δύο φορές τον χρόνο συλλογές στην πασαρέλα. Από την Ελλάδα προσκαλούν τη Σίλια Κριθαριώτη, η οποία είναι η αλήθεια κρατάει ένα πολύ πιο λογικό (σχετικά) προφίλ τιμών ιδίως στη συλλογή πρετ α πορτέ, όπως μας πληροφορεί το διαδίκτυο. Σαν μέτρο σύγκρισης φανταστείτε ότι από την Ιταλία προσκαλούν μόνο τους οίκους Αρμάνι και Βαλεντίνο.

Την ιστορία με την υψηλή ραπτική δεν την ξεκίνησε ένας Γάλλος, αλλά ένας Αγγλος, ο Τσάρλς Φρέντερικ Γουόρθ, ο οποίος στο Παρίσι το 1858, ίδρυσε σε διεύθυνση γοήτρου (το 7 της Rue de la Paix), ατελιέ υψηλής ραπτικής. Μέχρι τον Γουόρθ, οι ράπτες και ράπτριες πήγαιναν στα σπίτια των πλουσίων (δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί το αντίθετο) και εθεωρούντο περίπου «προσωπικό». Επαιρναν τα μέτρα και εκτελούσαν τις επιθυμίες των πελατισσών. Ο Γουόρθ έσπασε αυτόν τον επί αιώνες κανόνα, και δεχόταν τις πελάτισσες αποκλειστικά στο ατελιέ της Ρι ντε λα Παι, λέγοντας αυτός τι ταιριάζει στις κυρίες να φορέσουν.

Εάν η αυτοκινητοβιομηχανία έχει ένα αμάξι πασπαρτού, το ιστορικό μοντέλο «Τ» της Φόρντ, τότε η μόδα έχει το μικρό μαύρο φόρεμα της Κοκό Σανέλ. Η παραπάνω ατάκα είναι της ίδιας της Κοκό. Μέχρι τη δεκαετία των ‘20, μαύρο χρώμα φορούσαν οι χήρες και οι καμαριέρες με άσπρη ποδίτσα. Η Σανέλ δημοσίευσε στο διάσημο περιοδικό Vogue το 1926 τα σκίτσα ενός μικρού μαύρου φορέματος που έκανε πάταγο. Ερχεται μετά ο Hubert de Givenchy και δημιουργεί για την εναρκτήρια σκηνή της ταινίας «Πρωϊνό στου Τίφανι» (1961) ένα μικρό μαύρο φόρεμα, από βαρύ ιταλικό σατέν, που πάνω στη Χέπμπουρν έγραψε ιστορία και έγινε μύθος. Μη νομίζετε ότι μπορείτε να βρείτε τα ορίτζιναλ υφάσματα της ότ-κουτίρ σε καταστήματα υφασμάτων, ακόμη και τα ακριβότερα. Τα υφάσματα της υψηλής ραπτικής κατασκευάζονται σε συνεργασία με τους οίκους μόδας και δεν κυκλοφορούν στο εμπόριο. Αυτό το «εκτός εμπορίου» ισχύει για τα πάντα.

Θυμάμαι συνάδελφο καταγόμενο από γαλακτοκομική περιοχή, που έλεγε «φέτα του εμπορίου θα φάω;».

Οι Πατρινές της «Μπελ Επόκ» (1870 – 1914) ραβόντουσαν σπίτια τους. Αργότερα όμως, απέκτησε και η Πάτρα ατελιέ υψηλής ραπτικής, με κυρίαρχη φιγούρα την δεκαετία του ‘50
την κυρία Φωφώ που κι αυτή δεχόταν αποκλειστικά στο ατελιέ της. Ο υπόλοιπος κόσμος εξακολουθούσε να ράβεται σπίτι, χάρη κυρίως στο γερμανικό περιοδικό μόδας «Μπούρντα» με τα ένθετα μεγάλα πατρόν έτοιμα για χρήση. Το περιοδικό είχε κι άλλη μία πατέντα. Διέθετε ένα σύστημα όπου τα έτοιμα πατρόν προσαρμόζονταν στον συγκεκριμένο σωματότυπο της κυρίας (!). Σήμερα η πατρινή παράδοση της οτ-κουτίρ συνεχίζεται, με περίπου πέντε ατελιέ να λειτουργούν με τις βασικές αρχές της υψηλής ραπτικής. Θα σας αφήσω τώρα, γιατί με περιμένει για πρόβα κοστουμιού ο Lanvin στο Παρίσι. Ευτυχώς που η κουβέντα είναι τζάμπα.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News