Ο Κωνσταντίνος Μάγνης αρθρογραφεί: Κανείς για κανάτι

Κωνσταντίνος Μάγνης

Η κυρία ήταν πυρ και μανία: «Δεν έχουμε πού να παρκάρουμε για να πάμε στη δουλειά μας» διαμαρτυρήθηκε, κάτω από την εικόνα μιας ακόμα χαριτωμένης προσπάθειας του Δήμου Πατρέων να σκηνογραφήσει τμήμα ποδηλατόδρομου, αυτή τη φορά στην Αθανασίου Διάκου, αν σωστά αποκρυπτογραφήσαμε.

Θυμηθήκαμε ένα παλιό μας αστείο, ότι ποδηλατώντας σε ανήφορο, η γλώσσα σου βγαίνει από το στόμα σαν κομμένο βατραχοπέδιλο.
Σίγουρα πάντως αν η κυρία δεν βρίσκει να παρκάρει για να πάει στη δουλειά της, οι τελευταίοι που της φταίνε είναι οι ποδηλάτες των Πατρών, είτε στις ανηφόρες, είτε στις κατηφόρες είτε στο ίσωμα. Όπως και να έχει, είναι ενδεικτικό τοπικού πνεύματος, χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας περίκλειστης και χωρίς προσλαμβάνουσες, ότι φτάσαμε στο 2026 και μας ξενίζει ακόμα το ποδήλατο. Αυτά είναι για τους τρελοκαμπέρους τους Ευρωπαίους.

Αλλά γιατί η καλή, αλλά θυμωμένη, κυρία, όπως και αναρίθμητοι άλλοι καλοί συμπολίτες θεωρούν ότι όποιος επιδιώκει να βρίσκει θέση στάθμευσης στην κυρίως πόλη- αυτό εννοούσε- πρέπει και να τα καταφέρνει;

Είναι ζήτημα νοοτροπίας, σύμφωνα με την αυθόρμητη και τετριμμένη απάντηση. Η νοοτροπία, βέβαια, δεν είναι αυτοάνοσο, κι ας την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια. Είχαμε και το 1821 αυτοκίνητα για να εμφυτευθεί στο DNA μας η αναπόσπαστη σχέση τους με τους πισινούς μας; Ζήτημα «νοοτροπίας» ήταν και η πρακτική μας να καπνίζουμε σε κλειστούς χώρους- και να θεωρούμε ότι είναι δικαίωμά μας να το κάνουμε- αλλά βαθμιαία το φαινόμενο περιορίζεται, έστω και για λόγους αστυνομικής τάξης. Όχι, δεν ταυτίζουμε το κάπνισμα με τη χρήση του ΙΧ, απλά πιστεύουμε ότι αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε κάποιες καταστάσεις στην πόλη, πρέπει να ξεφύγουμε από αγκυλώσεις και θέσφατα. Και να δημιουργήσουμε καινούργια δόγματα.

1. Το ΙΧ κάποτε ήταν η χαρά μας, η δικαίωσή μας, το απωθημένο μας, η μόστρα μας ή και μια μεταλλική μορφή ερωτικού καλέσματος. Πλέον- μιλώντας μόνο για αστικές μετακινήσεις, και όχι για εκδρομές – πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως αναγκαίο κακό: Καταφεύγουμε σ’ αυτό αν είναι απολύτως αναγκαίο.

2. Πότε είναι απολύτως αναγκαίο; Όταν δεν μπορεί να μας εξυπηρετήσει η συγκοινωνία ή δεν είναι εφικτό και εξυπηρετικό το περπάτημα. (Όταν δεν είναι αντικειμενικά εφικτό, εξυπακούεται, πέρα από προσχήματα και αυτοχαϊδέματα ).

3. Τα παραπάνω ισχύουν και για τα δίτροχα. Αν οι χρήστες τους μπορούν να τα παρκάρουν πιο εύκολα, αυτό δεν σημαίνει ότι η άναρχη στάθμευση, η σωρηδόν πολύ περισσότερο, δεν αποτελεί αισθητική και λειτουργική βαρβαρότητα. Ατιμώρητη συνήθως. Άλλο ταμπού αυτό. Μην ξεχνάμε ότι (και) στην πόλη μας, οι αρχές δεν φρονούν ότι η παράβαση των νόμων και των διατάξεων είναι σοβαρό ζήτημα. Ούτε βέβαια και οι περισσότεροι πολίτες. («Εμένα βρήκες να γράψεις;»). Δεν είναι «νοοτροπία», είναι η σύγχυση μεταξύ ελευθερίας και ελευθεριότητας που επικράτησε σε μια χώρα όπου, όταν υποχώρησε ο αυταρχισμός της εξουσίας μπροστά στην ψηφοθηρία, η κοινωνία έβγαλε τα μάτια της.

4. Σε περιόδους όπου η πόλη αραιώνει, χαλαρώνει και το κριτήριο στη χρήση του ΙΧ. Εύλογο είναι αυτό. Το δικαίωμα στην τεμπελιά είναι ιερό, υπό τον όρο ότι δεν θα μας διαγράψει από το μυαλό την ωμή αλήθεια, σύμφωνα με την οποία όσο περισσότερο περπατάμε, τόσο περισσότερο διατηρούμε τον μεταβολισμό σε έξαρση. Και το αντίθετο: Ο οργανισμός είναι μηχάνημα με αυτόνομη νοημοσύνη, λειτουργεί σύμφωνα με το προφίλ του φορέα του, για να μπορεί να τα βγάζει πέρα με τον μερελό που του έχει κληρώσει η μοίρα. Ρωτήστε γιατρό για όλα αυτά, αλλά πάντως σε μας δεν τα είπε σαμάνος.

5. Πριν αποφανθείς ότι «το λεωφορείο δεν σε βολεύει», τσέκαρε την πραγματικότητα αυτού του ισχυρισμού, όπως ακριβώς κάνεις όταν βρεθείς στο εξωτερικό, όπου ξετρυπώνεις τα δρομολόγια των τραμ, των τρένων και των λεωφορείων όπως το κουνούπι την διαθέσιμη φλέβα. Και βεβαίως αν η ζήτηση λεωφορείων αυξηθεί, θα ενισχυθεί και ο στόλος και θα πυκνώσουν τα δρομολόγια ή τουλάχιστον θα προκύψουν πολιτικές και κοινωνικές πιέσεις προς την κατεύθυνση αυτή.

Η μετουσίωση παρατηρήσεων σαν κι αυτές σε πράξη, δεν μπορεί να εναπόκειται στην προσωπική και συλλογική μας φιλοτιμία. Εκτός αν στοχεύουμε βασικά σε διχασμούς, εμφυλίους, διαδικτυακούς καυγάδες και τοξικό εισαγγελιλίκι, με ύψωση δακτύλων ο ένας στον άλλο και επιθετική επίδειξη ανωτερότητας. Σπορ της εποχής. Αν μάθαμε να φουμέρνουμε ο ένας στα μούτρα του άλλου, να παίζουμε ρακέτες πάνω από τη μύτη του, να πετάμε σκουπίδια με ελαφρότητα, να καβαλάμε πεζοδρόμους, να μη σεβόμαστε την κοινή ησυχία, αυτές οι συμπεριφορές καλλιεργήθηκαν επειδή αστικοποιηθήκαμε αφιλοσόφητα χωρίς να αναπτύξουμε αίσθημα συλλογικότητας και ενιαίας κοινωνικής συνείδησης. Είμαστε όλοι θύματα (ακόμα και ως θύτες, διότι τα κοινωνικά μικροεγκλήματα και οι παρασπονδίες εναντίον του ίδιου του δράστη στρέφονται) του ίδιου φαινομένου: Ζούμε σε μια πόλη που στερείται πολιτικής στα μείζονα ζητήματα. Το κυκλοφοριακό (δηλαδή το πρόβλημα που σε κάποιο βαθμό δημιουργούμε μόνοι μας στον εαυτό μας) είναι σύμπτωμα, δεν είναι αυτόνομο πρόβλημα. Η πόλη στερείται σχεδιασμό, κάνει αναπλάσεις με καλό αποτέλεσμα αλλά χωρίς ψυχή, δεν ασχολείται με πολεοδομική αναδιάταξη και δημιουργική αξιοποίηση ζωνών που παραμένουν νεκροταφεία παλαιού βιομηχανικού παρελθόντος, δεν συγυρίζει τις περιαστικές ζώνες που τελούν σε μια σχιζοειδή κατάσταση όπου εναλλάσσονται δέντρα, μάντρα, φράχτης, τριόροφο, κοτέτσι, συνεργείο, κρατική υπηρεσία, σουβλακερί. Και καθόμαστε όλοι μαζί και δικάζουμε τον ελαιοχρωματισμό του κτιρίου Πανταζή, μη μας χαλάσει τον «Απόλλωνα».

Κατά καλή μας τύχη, βέβαια, το κυκλοφοριακό το αναχαιτίζει κάπως η ψηφιοποίηση των τραπεζικών και γραφειοκρατικών υπηρεσιών και το ηλεκτρονικό εμπόριο. Αλλά το έλλειμμα ταυτότητας και κοινής κατεύθυνσης της πόλης, θα πρέπει να το αντιμετωπίσει η ίδια, αποφασιστικά και αυτοκριτικά. Προς το παρόν, 200.000 πολίτες διάγουν με μια αίσθηση ορφάνιας, αναζητώντας έναν πλούσιο να μας υιοθετήσει, σαν βιομήχανος, σαν Τούρκος ποδοσφαιρικός επενδυτής, σαν εφοπλιστής κρουαζιέρας. Και δεν περνάει και κανείς, να του ρίξει η Βασιλειάδου το κανάτι.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News