Τα τσιμπολογήματα της Αθηνάς Κακούρη: Εμφύλιοι πόλεμοι -Ιστορία, μνήμη και αναπαράσταση
Η Αθηνά Κακούρη αρθρογραφεί στην «Π»
Με πολλές απορίες έφυγα από την Ημερίδα με τον παραπάνω τίτλο, που οργανώθηκε προ ημερών στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Την παρακολούθησα διαδικτυακά με προσοχή. Και έμεινα με την απορία γιατί ξέφυγαν όλοι οι ομιληταί από το θέμα τους.
«Εμφύλιοι Πόλεμοι» σημαίνει κάτι γενικό -εμφυλίους έζησαν μεγάλοι λαοί, και μεγάλα κράτη είναι σήμερα αποτέλεσμα εμφυλίων- τρανταχτά παραδείγματα, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Ρωσία. Αλλά στην Ημερίδα δεν συζητήθηκαν γενικά οι εμφύλιοι πόλεμοι. Οι ομιλίες -εκ των οποίων μερικές ήταν ανωτάτου επιπέδου- επικεντρώθηκαν στα δικά μας, δηλαδή στις επανειλημμένες προσπάθειες του ΚΚΕ να καταλάβει διά της βίας την εξουσία, μια ολόκληρη σειρά τραγικών συγκρούσεων, για τις οποίες υπάρχει ήδη μια απέραντη βιβλιογραφία, τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά, και ακόμα εμπλουτίζεται.
Σε τι, λοιπόν, στόχευε το συνέδριο αυτό; Απευθυνόταν κυρίως σε φοιτητάς. Που όμως δεν ειδικεύονται στη μελέτη αυτής της φάσης της νεότερης Ιστορίας μας. Είναι η μόνη για την οποία ελάχιστα γνωρίζουν; Οχι. Βάζω στοίχημα πως κανένας από όλους τους νέους που παρακολούθησαν την Ημερίδα δεν ξέρει τι ήταν το πλοίο «Αδρίας». Ούτε τι συνέβη στους Βαλκανικούς Πολέμους, έστω πολύ-πολύ χοντρικά. Ούτε καν ποιος υπήρξε ο πρώτος αρχηγός κράτους στην Ελλάδα ή πότε απελευθερώθηκαν τα Δωδεκάνησα και γιατί. Δεν ξέρουμε την Ιστορία μας.
Γιατί όμως, από όλες τις ένδοξες στιγμές της έπρεπε να γίνει Ημερίδα για μία εθνική συμφορά; Για να φρονιματιστούμε; Οχι. Διότι δεν ειπώθηκαν ούτε καν δέκα λόγια εισαγωγικά, ώστε οι φοιτηταί να έχουν ένα πλαίσιο: Πότε άρχισε αυτός ο εμφύλιος, με τι τρόπους συνεχίστηκε, πώς τελείωσε, και ότι την έκταση των ερειπίων που άφησε πίσω του κανένας σημερινός δεν μπορεί καν να τη φανταστεί. Κόστισε δε σε αίμα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον πόλεμο στη νεότερη Ιστορία μας: Εθνικός στρατός: Νεκροί 70.000 (από τους οποίους 1.000 αξιωματικοί και 14.000 υπαξιωματικοί. Δημοκρατικός Στρατός (του ΚΚΕ): Νεκροί 38.000. Εκτελέστηκαν και από τις δύο πλευρές 5.000 άνδρες και γυναίκες. 30.000 έως 50.000 παιδιά έχασαν τις εστίες τους και πολλά τους γονείς των. 750.000 έμειναν άστεγοι*. Οι απώλειες σε περιουσίες και οι ζημίες ξεπέρασαν εκείνες της γερμανοϊταλικής Κατοχής. Και το χειρότερο: Μετά τη συντριβή του Δημοκρατικου Στρατού (Αυγ. 1949), ο Δημ. Παρτσαλίδης (πρόεδρος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης), με εντολή του Ζαχαριάδη, που βρισκόταν στο Παραπέτασμα, εξήγγειλε την νέα πολιτική του ΚΚΕ. «Ο ΔΣ δεν κατέθεσε τα όπλα, αλλά μοναχά τα έθεσε παρά πόδα». Δήλωσε δηλαδή ότι συνεχίζει τον πόλεμο. Και έτσι οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις επί 25 χρόνια τηρούσαν όλον τον κρατικό μηχανισμό τους σε εγρήγορση, πράγμα που ανέκοπτε την ομαλή λειτουργεία των κοινοβουλευτικών θεσμών και διευκόλυνε τέλος τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών να τους καταργήσει. Το 1974 ο Καραμανλής νομιμοποίησε το ΚΚΕ.
Αλλαξε αυτό τίποτα στο βαθύτατο τραύμα της απώλειας των 120.000 νέων ανδρών και γυναικών, που σκοτώθηκαν τότε εκατέρωθεν; Και των πάνω από 40.000 ορφανεμένων παιδιών, που ανατράφηκαν στις Παιδουπολεις; Ή μήπως αποδείχθηκε ότι η ζωή στις χώρες του Παραπετάσματος ήταν τόσο πολύ καλύτερη απ’ αυτήν που ζήσαμε οι Ελληνες στο τότε Βασίλειον της Ελλάδας, ώστε άξιζε αυτήν την ακατάσχετη αιμορραγία μας;
*Οι αριθμοί αμφιλέγονται ακόμη, αλλά πάντως είναι τραγικοί.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
