Ασημάκης Παπαδόπουλος για την κακοποίηση των γυναικών: Η νέα γενιά έχει «σπάσει» το ταμπού «δε μιλώ»

Ενα τέτοιο βιβλίο που μιλά ανοιχτά για τη βία και την κακοποίηση, ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί και που περιγράφει με τον δικό του τρόπο τη σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων είναι και οι «Εκμυστηρεύσεις» του επιχειρηματία Ασημάκη Παπαδόπουλου. Η παρουσίασή του έγινε προχθές στην κατάμεστη από φίλους και γνωστούς αίθουσα του καφέ «Μώλος» με τη συνεργασία και την υποστήριξη της Εταιρείας Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού «Κοινο_Τοπία» του Συλλόγου Νέων Καλλιτεχνών Πατρών και του Σοροπτιμιστικού Ομίλου Πάτρας «Δανιηλίς».

Ενα βιβλίο που μιλά ανοιχτά για τη βία και την κακοποίηση είναι και οι “Εκμυστηρεύσεις” του επιχειρηματία Ασημάκη Παπαδόπουλου, η παρουσίασή του οποίου έγινε στην αίθουσα του καφέ «Μώλος» με τη συνεργασία και την υποστήριξη της Εταιρείας Κοινωνικής Δράσης και Πολιτισμού «Κοινο_Τοπία» του Συλλόγου Νέων Καλλιτεχνών Πατρών και του Σοροπτιμιστικού Ομίλου Πάτρας «Δανιηλίς».

-Πώς ένας άνδρας μπορεί να μιλήσει να αντιληφθεί ή και να αισθανθεί το πώς βιώνει μια γυναίκα την κακοποιητική συμπεριφορά; Ποια ήταν τα ερεθίσματά σας;

Πράγματι είναι δύσκολο ένας άντρας να γράφει για τα συναισθήματα μιας γυναίκας. Οσοι το έχουν διαβάσει απορούν και οι ίδιοι πώς κατάφερα να έχω «διεισδύσει» τόσο πολύ καλά στην ψυχολογία μιας κακοποιημένης γυναίκας. Τα ερεθίσματά μου για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου αντλούνται από την επικαιρότητα. Διαβάζοντας στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο για εκατοντάδες περιπτώσεις κακοποιημένων γυναικών που φτάνουν μέχρι και τη γυναικοκτονία. Αλλά και από τις «εκμυστηρεύσεις» της συζύγου μου, Χρυσής, που λόγω του επαγγέλματός της, μου ανέφερε αμέτρητες περιπτώσεις ανώνυμων κακοποιημένων γυναικών.

Ο επιχειρηματίας Ασημάκης Παπαδόπουλος

-Πώς γεννήθηκε η ιδέα του συγγραφικού αυτού εγχειρήματος; Σε τι αναφέρεται;

Η ιστορία μου γεννήθηκε από τις υιοθεσίες πολλών μωρών που έγιναν από Ελληνες γονείς στην Αμερική μετά τον πόλεμο σε συνδυασμό με το επίκαιρο κοινωνικό πρόβλημα της έμφυλης βίας που αποτελεί «μάστιγα» στην εποχή μας. Η ηρωίδα μου είναι μια γυναίκα, όπως όλες οι άλλες. Ερχόμενη από το χωριό της, με όνειρα και στόχους για μια καλύτερη ζωή, στην εφηβεία της «βιάζεται» από τον γείτονά της. Στη συνέχεια παντρεύεται, αλλά ο άντρας της σκοτώνεται όταν αυτή ήταν 8 μηνών έγκυος. Στο νοσοκομείο που γεννά οι γιατροί τής λένε ψέματα ότι το παιδί πέθανε με σκοπό να το δώσουν για υιοθεσία. Τσακισμένη, μόνη και αβοήθητη, καταλήγει να γίνει πόρνη, δουλεύοντας σε έναν οίκο ανοχής. Υστερα από 20 χρόνια, έρχεται ο γιος της ως πελάτης σε αυτόν τον οίκο… και… σας αφήνω να μάθετε τη συνέχεια όταν διαβάσετε το βιβλίο.

-Πού στοχεύετε με αυτό το βιβλίο και τι μηνύματα θέλετε να περάσετε στη σημερινή κοινωνία;

Να μην εμπιστευόμαστε εύκολα κανέναν στην εποχή μας. Το κακό μπορεί να συμβεί κάθε στιγμή, όμως δεν πρέπει να χάνουμε την ελπίδα μας προς τον συνάνθρωπο.

-Μια γυναίκα με όνειρα και στόχους αλλά από την εφηβεία της και μετά βιώνει την αγάπη μέσα από τη βία. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που μας προειδοποιεί ότι αυτό που βιώνουμε σε μια σχέση δεν είναι αγάπη; Τελικά γιατί παραπλανούμαστε για το τι είναι αγάπη;

Ο κύριος λόγος που αναφέρουμε συχνά και παραπλανούμαστε για το τι είναι αγάπη είναι η ανατροφή μας και το οικογενειακό σύστημα στο οποίο μεγαλώσαμε. Προκειμένου να κάνουμε τη σωστή επιλογή συντρόφου είναι βασικό να έχουμε αυτοπεποίθηση και ένα καλά δομημένο αξιακό σύστημα που να μην επιτρέπει και να μην θεωρεί «φυσιολογικές» βίαιες συμπεριφορές. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως η αγάπη δεν συνεπάγεται με πόνο!

Να μπορεί ελεύθερη να σκέφτεται, να εκφράζεται και να πράττει. ​Ας κρατήσουμε αυτό το μήνυμα: η κακοποίηση δεν είναι αγάπη! Συμπερασματικά, είναι πολύ σημαντικό κάθε γυναίκα να πιστεύει στον εαυτό της και στις δυνάμεις της προκειμένου να βρεθεί σε κάποια κακοποιητική σχέση. Θα πρέπει να μην αγνοούμε τα προειδοποιητικά σημάδια βίας και όταν τα εντοπίζουμε να αναζητήσουμε βοήθεια, ώστε να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από ένα κακοποιητικό περιβάλλον.

      -Πιστεύετε ότι η μάστιγα της έμφυλης βίας έχει κάνει βήματα προόδου ως προς την εξάλειψή της;

Οχι. Απεναντίας αυξάνεται. Και αυτό παρατηρήθηκε κυρίως μετά τον εγκλεισμό μας με την πανδημία του κορονοϊού. Ομως θέλω να πιστεύω ότι η κοινωνία, αν και δεν το βλέπω από τους κρατικούς μηχανισμούς, που πρέπει να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, αναγνωρίζει το πρόβλημα. Και βλέπουμε ότι βγαίνουν νέοι νόμοι για να προστατέψουν τα θύματα. Πρέπει να ενημερώνουμε τα παιδιά μας για το τι είναι σωστή συμπεριφορά και τι όχι. Μέσα από αυτό το βιβλίο θέλω να βοηθήσω όσες γυναίκες μπορώ.

-Πώς μπορούμε να αντιληφθούμε ότι βιώνουμε μια τοξική σχέση (επαγγελματική, ερωτική-προσωπική, κοινωνική);

Η προσωπική σχέση περιλαμβάνει όλα αυτά που αναφέρατε. Επομένως μια τοξική σχέση, θα σε κάνει να νιώθεις άσχημα, δεν θα σου δίνει χαρά. Αν είσαι με έναν άνθρωπο και αισθάνεσαι χαρά, γαλήνη, ασφάλεια, δύσκολα είναι τοξική. Αν όμως η σχέση αυτή σε μειώνει, δεν υπάρχει χώρος για τις σκέψεις και τις ιδέες σου μέσα σε αυτήν, υπάρχει ο φόβος της επικοινωνίας, ο φόβος της έκφρασης, όλα αυτά προβάλλουν ότι είσαι σε μια τοξική σχέση. Είτε αφορά ερωτική σχέση, είτε επαγγελματική, είτε το οικογενειακό σου περιβάλλον. Να αρχίζουν να τα βάζουν στη σχέση τους, ώστε να μπορούν να προστατεύουν τα συναισθήματά τους, το σώμα και τη ζωή και τα οικονομικά τους.

-Τι έχετε να πείτε στις γυναίκες θύματα που φοβούνται να μιλήσουν, αν και η νέα γενιά δεν ακολουθεί τη νοοτροπία «είναι προσωπικό θέμα»;

Να μη φοβούνται να μιλήσουν. Υπάρχουν σήμερα δομές στήριξης και προστασίας των γυναικών-θυμάτων βίας, συμβουλευτικά κέντρα για την πρόληψη και αντιμετώπιση του προβλήματος. Η νέα γενιά έχει «σπάσει» το ταμπού «δε μιλώ». Πρέπει να μιλά χωρίς ντροπή.

-Ποιοι είναι οι παράγοντες που οδηγούν στην έξαρση των γυναικοκτονιών και κακοποιητικών συμπεριφορών;

Οι δύσκολες συνθήκες που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια και με την οικονομική κρίση και με τον κορονοϊό, ευνόησαν μια ήδη προϋπάρχουσα τάση. Ανθρωποι που ήταν βίαιοι -και τι κάνει έναν άνθρωπο βίαιο, είναι πολύπλοκο και υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν στη βία. Δηλαδή, ένας άνθρωπος βίαιος ήδη, που έμεινε σε καραντίνα με την οικογένειά του, πιθανόν να εξεδήλωσε πολλαπλές βίαιες συμπεριφορές. Αλλά οπωσδήποτε ούτε η οικονομική κρίση, ούτε η καραντίνα δημιούργησαν τη βία.