Ο Bowie στη Νέα Υόρκη, το κοινό στους AC/DC: Το τέχνασμα της «Christiane F.»
Η συναυλιακή σκηνή της ταινίας ενώνει δύο πόλεις, διαφορετικούς καλλιτέχνες και μια ηχογράφηση από άλλη εμφάνιση – Η έκδοση 4K της Criterion δίνει αφορμή να επιστρέψουμε στη «Christiane F.», 45 χρόνια μετά, και στη δύσκολη συνύπαρξη της ποπ γοητείας με την εφηβική εξάρτηση
Η Νάτγια Μπρούνκχορστ και ο David Bowie 
Ο David Bowie στο μικρόφωνο, η Κριστιάνε μέσα στο πλήθος, το «Station to Station» να γεμίζει τον χώρο. Στην οθόνη, όλα μοιάζουν να ανήκουν στην ίδια βραδιά του Δυτικού Βερολίνου. Στην πραγματικότητα, η σκηνή της «Christiane F.» συναρμολογήθηκε από υλικό που δεν καταγράφηκε στην ίδια συναυλία, ούτε καν στην ίδια πόλη.
Η εμφάνιση του Bowie κινηματογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη και συνδυάστηκε με πλάνα θεατών από συναυλία των AC/DC στο Βερολίνο. Η ένωση λειτουργεί επειδή η ταινία μάς δίνει ακριβώς όσα χρειαζόμαστε για να πιστέψουμε στη συνάντηση: το βλέμμα της ηρωίδας, το είδωλο στη σκηνή, την κίνηση του πλήθους.
Η λεπτομέρεια αποκτά ξανά ενδιαφέρον με την αμερικανική έκδοση οικιακής προβολής της Criterion σε 4K UHD και Blu-ray, που κυκλοφόρησε στις 20 Οκτωβρίου 2026. Η ταινία του Ούλι Έντελ επιστρέφει με αποκατάσταση εγκεκριμένη από τον σκηνοθέτη και πρόσθετο υλικό.
Ο Bowie είχε υποχρεώσεις στο Μπρόντγουεϊ
Το γύρισμα στη Νέα Υόρκη είχε πρακτική εξήγηση. Ο Bowie έπαιζε στο «The Elephant Man» στο Μπρόντγουεϊ και δεν μπορούσε να ταξιδέψει στο Βερολίνο. Η παραγωγή κινηματογράφησε την εμφάνισή του στο κλαμπ Hurrah.
Υπάρχει και μία ακόμη στρώση στην κατασκευή: ο ήχος του «Station to Station» προέρχεται από το ζωντανό άλμπουμ «Stage». Η ερμηνεία που ακούμε δεν είναι η ηχογράφηση εκείνου του γυρίσματος.
Αυτά τα στοιχεία περιγράφονταν ήδη σε ανάρτηση της επίσημης ιστοσελίδας του μουσικού το 2017. Δεν αποτελούν πρόσφατη αποκάλυψη. Η νέα κυκλοφορία προσφέρει την αφορμή για να τα ξαναδούμε, μαζί με τη σκηνή που προέκυψε από αυτά.
Το μοντάζ συνδέει τον καλλιτέχνη με ένα πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για άλλο συγκρότημα. Για τον θεατή, όμως, η ενιαία εμπειρία είναι πειστική. Ο κινηματογράφος δημιουργεί μια κοινή στιγμή από ξεχωριστές καταγραφές.
Μια πραγματική μαρτυρία γίνεται κινηματογράφος
Η αφετηρία της «Christiane F.» ήταν η ιστορία της Κριστιάνε Φελσερίνοου. Το 1978, οι δημοσιογράφοι Κάι Χέρμαν και Χορστ Ρικ κατέγραψαν τη μαρτυρία της. Μετά από προδημοσίευση μέρους της στο «Stern», το βιβλίο «Wir Kinder vom Bahnhof Zoo» κυκλοφόρησε το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς.
Η ταινία του 1981, με τη Νάτγια Μπρούνκχορστ στον κεντρικό ρόλο, ακολουθεί μια έφηβη που αναζητεί παρέα και διέξοδο στη νυχτερινή ζωή του Δυτικού Βερολίνου και βυθίζεται στην εξάρτηση από την ηρωίνη. Τα γυρίσματα σε πραγματικούς χώρους και οι νεαροί πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί ενίσχυσαν την αίσθηση αμεσότητας.
Η ρεαλιστική εντύπωση δεν σημαίνει ότι βλέπουμε μια ουδέτερη καταγραφή. Ο ρυθμός, η μουσική και η επιλογή των πλάνων καθορίζουν πόσο κοντά θα αισθανθούμε στην ηρωίδα. Η συναυλία είναι ένα ιδιαίτερα καθαρό παράδειγμα αυτής της δουλειάς.
Η μουσική προσφέρει μια ανάσα που η ιστορία δεν εγγυάται
Η παρουσία του Bowie εξηγεί και μέρος της ιδιαίτερης δύναμης της ταινίας. Η μουσική μεταφέρει τον ενθουσιασμό της ηρωίδας, την επιθυμία της να βρεθεί κάπου όπου όλα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει αυτό το συναίσθημα, ακόμη κι όταν γνωρίζει το θέμα της ιστορίας.
Η αίσθηση αυθεντικότητας απασχολούσε την κριτική ήδη από την πρώτη περίοδο προβολής της ταινίας. Σε κείμενο του 1982 στο «Monthly Film Bulletin», το οποίο αναδημοσιεύει το BFI, ο Martyn Auty εξέταζε τη σχεδόν ντοκιμαντερίστικη λιτότητα της ταινίας και τον τρόπο με τον οποίο η κινηματογράφηση υποστηρίζει αυτή την εντύπωση.
Στο νέο κριτικό δοκίμιό της για την Criterion, η Hester Baer εστιάζει και στη μεταγενέστερη ζωή των εικόνων της, από τις αναφορές στη μόδα και τη μουσική μέχρι το Pinterest και το TikTok. Εκεί, μια σκηνή μπορεί να κυκλοφορεί αποκομμένη από όσα προηγούνται και ακολουθούν.
Αυτό αλλάζει την εμπειρία του έργου. Άλλο να παρακολουθείς το βλέμμα της Κριστιάνε μέσα στη διαδρομή της και άλλο να το συναντάς ως όμορφη εικόνα δίπλα σε ένα τραγούδι. Η ταινία δίνει χρόνο και συνέπειες σε αυτό που ένα σύντομο βίντεο μπορεί να κρατήσει μόνο ως ατμόσφαιρα.
Ο Bowie και το πλήθος ενώθηκαν στην αίθουσα του μοντάζ. Η γοητεία αυτής της στιγμής παραμένει. Για να καταλάβουμε όμως τη «Christiane F.», χρειάζεται να μείνουμε και όταν τελειώσει το τραγούδι.
Διαβάστε επίσης: Το «Netflix look» κατέκτησε το σινεμά: Η επίπεδη εικόνα που βλέπουμε παντού
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
