Δυτική Αχαΐα: Οι 12 εργαζόμενοι ανοίγουν ξανά το θέμα των κοινωνικών δομών – «Μόνιμες θέσεις τώρα»
Κοινοβουλευτική παρέμβαση του Ανδρέα Παναγιωτόπουλου για ΚΔΑΠ, ΚΔΑΠ-ΜΕΑ και Κέντρα Κοινότητας – Γιατί οι εργαζόμενοι που καλύπτουν πάγιες ανάγκες εξακολουθούν να βρίσκονται σε καθεστώς επισφάλειας
Μπορεί μια κοινωνική υπηρεσία ενός Δήμου να θεωρείται μόνιμα αναγκαία, αλλά οι άνθρωποι που τη λειτουργούν να παραμένουν επί χρόνια προσωρινοί;
Αυτό είναι το ερώτημα που επαναφέρει στο προσκήνιο η περίπτωση 12 εργαζομένων στον Δήμο Δυτικής Αχαΐας και μεταφέρεται πλέον στη Βουλή με κοινοβουλευτική ερώτηση του ανεξάρτητου βουλευτή Αχαΐας Ανδρέα Παναγιωτόπουλου προς τους υπουργούς Εσωτερικών και Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας.
Στο επίκεντρο βρίσκονται εργαζόμενοι σε κοινωνικές δομές των Δήμων, όπως ΚΔΑΠ, ΚΔΑΠ-ΜΕΑ, Κέντρα Κοινότητας και συναφείς υπηρεσίες, οι οποίοι καλύπτουν ανάγκες που δεν εμφανίζονται περιστασιακά ούτε εξαφανίζονται όταν λήξει μια σύμβαση ή ένα χρηματοδοτικό πρόγραμμα.
Η κοινοβουλευτική παρέμβαση ζητά ουσιαστικά να ανοίξει συνολικά το ζήτημα της μόνιμης στελέχωσης αυτών των υπηρεσιών και όχι να αντιμετωπίζεται κάθε περίπτωση ξεχωριστά μέσα από παρατάσεις, δικαστικές αποφάσεις και νέες συμβάσεις.
Διαβάστε επίσης: Δυτική Αχαΐα: Αορίστου χρόνου συμβασιούχοι σε Παιδικούς Σταθμούς και ΚΔΑΠ
Η «τρύπα» στη νέα πρόβλεψη για μόνιμο προσωπικό
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο μετά τη θεσμική δυνατότητα που δόθηκε στους Δήμους να δημιουργήσουν θέσεις τακτικού προσωπικού για τη στελέχωση βρεφικών, παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών.
Η ρύθμιση αναγνωρίζει στην πράξη ότι συγκεκριμένες δημοτικές υπηρεσίες χρειάζονται σταθερό προσωπικό και όχι μια διαρκή εναλλαγή εργαζομένων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
Μόνο που από το πλαίσιο αυτό έμειναν εκτός άλλες εξίσου σταθερές κοινωνικές δομές.
Ένα ΚΔΑΠ δεν παύει να έχει ανάγκη από προσωπικό επειδή αλλάζει το ημερολόγιο χρηματοδότησης. Ένα ΚΔΑΠ-ΜΕΑ δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική μιας προσωρινής υπηρεσίας. Το ίδιο ισχύει για τα Κέντρα Κοινότητας, στα οποία απευθύνονται καθημερινά πολίτες που χρειάζονται κοινωνική υποστήριξη, ενημέρωση και διασύνδεση με υπηρεσίες και επιδόματα.
Ακριβώς αυτή την άνιση αντιμετώπιση βάζει στο τραπέζι η ερώτηση.
Οι 12 εργαζόμενοι της Δυτικής Αχαΐας
Η περίπτωση του Δήμου Δυτικής Αχαΐας αποκτά έτσι ευρύτερη σημασία.
Οι 12 εργαζόμενοι βρίσκονται στο επίκεντρο μιας μακράς συζήτησης για το εργασιακό τους καθεστώς, παρότι απασχολούνται σε υπηρεσίες που εξυπηρετούν σταθερές ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.
Και αυτό είναι το βασικό επιχείρημα της κοινοβουλευτικής παρέμβασης: όταν οι ανάγκες είναι πάγιες και διαρκείς, δεν μπορεί η στελέχωσή τους να παραμένει επ’ αόριστον εξαρτημένη από προσωρινές συμβάσεις και από το εάν υπάρχει κάθε φορά διαθέσιμο χρηματοδοτικό πρόγραμμα.
Το θέμα δεν αφορά μόνο τη Δυτική Αχαΐα.
Αντίστοιχο καθεστώς αντιμετωπίζουν εργαζόμενοι σε κοινωνικές δομές Δήμων σε ολόκληρη τη χώρα, με αποτέλεσμα υπηρεσίες που έχουν ενσωματωθεί εδώ και χρόνια στην καθημερινότητα των πολιτών να λειτουργούν με προσωπικό το οποίο εξακολουθεί να μην έχει εργασιακή ασφάλεια.
Και το κόστος ποιος το αναλαμβάνει;
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο ζήτημα: η χρηματοδότηση.
Η ερώτηση του Ανδρέα Παναγιωτόπουλου θέτει το θέμα της οικονομικής ευθύνης για τις μόνιμες θέσεις, υποστηρίζοντας ότι αυτή δεν μπορεί απλώς να μεταφερθεί στους Δήμους.
Οι ΟΤΑ καλούνται ήδη να λειτουργήσουν κοινωνικές υπηρεσίες με περιορισμένους πόρους και η δημιουργία μόνιμων θέσεων χωρίς αντίστοιχη κρατική χρηματοδότηση μπορεί να μετατρέψει μια θετική νομοθετική δυνατότητα σε οικονομικό αδιέξοδο.
Γι’ αυτό και ζητείται μια συνολική λύση: νομοθετική πρόβλεψη για τις κοινωνικές δομές και παράλληλα εξασφαλισμένη χρηματοδότηση των θέσεων από την κεντρική διοίκηση.
Το ζήτημα των εφέσεων κατά εργαζομένων
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στις δικαστικές υποθέσεις συμβασιούχων οι οποίοι έχουν πετύχει πρωτόδικες αποφάσεις υπέρ της παραμονής τους στην εργασία.
Σήμερα οι Δήμοι βρίσκονται συχνά μπροστά στο δίλημμα εάν θα ασκήσουν έφεση σε μια τέτοια απόφαση, ακόμη και όταν αναγνωρίζουν ότι το προσωπικό καλύπτει πραγματικές ανάγκες.
Η κοινοβουλευτική παρέμβαση ζητά νομοθετική λύση που θα βγάζει τόσο τους εργαζόμενους όσο και τους Δήμους από αυτή τη διαρκή δικαστική εκκρεμότητα.
Γιατί το βασικό ερώτημα παραμένει εξαιρετικά απλό: αν μια υπηρεσία είναι απαραίτητη κάθε χρόνο, γιατί η εργασία των ανθρώπων που τη στηρίζουν πρέπει κάθε χρόνο να θεωρείται προσωρινή;
Η υπόθεση των 12 εργαζομένων της Δυτικής Αχαΐας μπορεί να είναι τοπική. Το πρόβλημα όμως που φέρνει ξανά στην επιφάνεια αφορά εκατοντάδες κοινωνικές δομές και εργαζόμενους σε ολόκληρη τη χώρα.
Και αυτό ακριβώς ζητείται πλέον να απαντήσει η κυβέρνηση.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
