Επί προσωπικού – Ανδρέας Παναγιωτόπουλος: Από δήμαρχος, ξανά για δήμαρχος;
Ο Κωνσταντίνος Μάγνης σκιαγραφεί την προσωπογραφία του βουλευτή Αχαΐας Ανδρέα Παναγιωτόπουλου
Ως καρδιολόγος γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι η κίνηση δίνει ζωή στον άνθρωπο. Ο ίδιος δίνει το παράδειγμα με την πολιτική του διαδρομή: Η κινητικότητά, τουλάχιστον, είναι διαρκής. Αλλά στις μέρες μας και μιλώντας για τον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς, η σταθερότητα είναι αδύνατη ακόμα και για τους συνεπείς. Δεκαπέντε και πλέον χρόνια μετά την κρίση και τις διαλυτικές της αναταράξεις, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τι μας ξημερώνει στον πολιτικό χάρτη, στην αριστερά ιδίως. Διεθνώς, πανελληνίως και παναχαϊκώς πολύ περισσότερο. Για τον Ανδρέα Παναγιωτόπουλο, πάντως, παραμένει ρευστό τι θα ξημερώσει για τον ίδιο. Ισως και εκείνος να απορεί. Αν και τα ρεπορτάζ δείχνουν να προεξοφλούν ότι θα ενδώσει στο κέλευσμα Τσίπρα, έστω και αν ο τρόπος που ο πρώην πρωθυπουργός φέρεται στους μέχρι πρότινος συνοδοιπόρους είναι προσβλητικός. Κατά κάποιον τρόπο, το κέλευσμα δεν είναι κέλευσμα, αλλά δεν είναι και τείχος. Σουρεαλιστικό, αλλά και τι δεν είναι την σήμερον ημέραν; Δεν στεκόμαστε σ’ αυτά, μπροστά στη σωτηρία του τόπου.
Η Αχαΐα δεν περίμενε την πολιτική για τον μάθει, η Δυτική Αχαΐα πολύ περισσότερο. Γεννημένος στα Καρέικα, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Πατρών, όπου και ειδικεύθηκε ως καρδιολόγος. Η αναγνωρισιμότητά του γνώρισε γεωμετρική πρόοδο κατά τη θητεία του στο ΙΚΑ και την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, όπου η σχέση γιατρού και πολίτη παίρνει χαρακτήρα δεσμού αίματος.
Ιδιαίτερα όταν ο γιατρός έχει την αφοπλιστική εγκαρδιότητα, τη γλυκύτητα και την αμεσότητα που χαρακτηρίζει τον Ανδρέα Παναγιωτόπουλο. Μαζί με μια απολαυστική θυμοσοφία που δεν την αποχωρίστηκε ούτε πίσω από τα μικρόφωνα της Βουλής και των ΜΜΕ. Δεν είναι επικοινωνιακή του επιλογή. Είναι η φύση του. Μια δυο φορές η φύση του αυτή τον έφερε στο επίκεντρο επικρίσεων και σάτιρας. Το αντιπαρήλθε και βγήκε κερδισμένος. Η επικαιρότητα ξεχνά τον χθεσινό εαυτό της και εμείς μαζί της.
Σαρξ εκ της σαρκός των λαϊκών τάξεων, ο γιατρός έμαθε να πιάνει τον σφυγμό της κοινωνίας από νωρίς. Αξιοποίησε (και αυτό) το προσόν μεταπηδώντας στα κοινά, στον στίβο της αυτοδιοίκησης.
Το σημείο εκκίνησης ήταν χαμηλό: Δήμαρχος Καρεΐκων. Αλλά η άνοδος ήταν νομοτελειακή: Δήμαρχος Μόβρης, δήμαρχος Δυτικής Αχαΐας, όπου και ηγήθηκε του αγώνα για την ανακατασκευή της Πατρών- Πύργου, την οποία θα δει να ολοκληρώνεται πολύ αργότερα, ως βουλευτής. Μεσολάβησε άλλο στάδιο: Μεταδημοτεύει πολιτικά στην Πάτρα, ως κεντροαριστερή πρόταση για τον Δήμο Πατρέων, και ήδη αυτοτροχοδρομείται για την κεντρική πολιτική σκηνή. Ολα αυτά συμπίπτουν με την κρίση και τις επεισοδιακές της ανακλάσεις στην πολιτική ζωή. Ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος πηδάει, όπως και πολλοί άλλοι προερχόμενοι από το λεγόμενο κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, στο ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από τις τάξεις του οποίου θα βρεθεί στη Βουλή.
Θα ακολουθήσουν οι τριγμοί και τα σχίσματα και τα βασανιστικά διλήμματα. Με ποιον πας και ποιον να αφήσεις; Ο γιατρός θα μείνει εντός, εκτός και επί τα αυτά. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι ανεξάρτητος βουλευτής. Εδειξε (μέχρι αυτή την ώρα) να προτιμάει την έδρα από τον Τσίπρα. Αλλος θα πει ότι η έδρα ήταν το κυρίως ζητούμενο. Αλλος θα πει ότι είναι ζήτημα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού, καθώς ο πρώην πρωθυπουργός έδειξε ότι μόνο το ατομικό του κύρος υπολογίζει και κανενός άλλου. Ασε που ο Α. Τσίπρας του είχε «φάει» την έδρα το 2019, επιλέγοντας να μπει στη Βουλή μέσω Αχαΐας. Μπροστά βέβαια στην εκλόγιμη προοπτική, η μεγαθυμία παραμερίζει τα γινάτια. Φαίνεται ότι ο γιατρός ζυγίζει την κατάσταση, όπως επίσης εξετάζει και την πιθανότητα να επιστρέψει στην αυτοδιοίκηση, αν και θα πρέπει να περιμένει μια διετία γι’ αυτό. Αν μη τι άλλο, ο ίδιος μάλλον πραγματιστής υπήρξε κυρίως, παρά ρομαντικός ιδεαλιστής. Οπως και να έχει, ο κόσμος τον αγαπάει. Και ο ίδιος αγαπάει τον κόσμο. Γιατί όχι; Σε καλό τού έχει βγει. Ο κόσμος βγάζει τους βουλευτές, ο κόσμος και τους δημάρχους. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, καλός και χρυσός είναι, αλλά χωρίς τον κόσμο, πού να τρέχεις;
Τελευταία δημόσια αναφορά του, όπως διαβάσαμε: Ο Τσίπρας θα χάσει, αν δεν με πάρει, είπε, με την αμεσότητα που τον διακρίνει. Αφέθηκε να εννοηθεί ότι ο ίδιος εν τέλει θα επιθυμούσε να βρεθεί στη νέα στέγη, όχι τόσο επειδή τον γοήτευσε η επάνοδος Τσίπρα, αλλά επειδή δεν υπάρχει άλλη στέγη. Ακούγεται κάπως κυνικό αυτό, αλλά δεν νομίζουμε ότι ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος υποσχέθηκε ποτέ ιδεολογικό ρομαντισμό στην κοινωνική βάση. Ούτε με τη σειρά της η κοινωνική βάση αξίωσε ιδεολογικό ρομαντισμό από τον βουλευτή. Αυτή είναι η εποχή μας. Αριστερά, κατ’ αρχάς, είναι η αντιδεξιά. Τα υπόλοιπα τα λένε τα σύμβολα.
Προς το παρόν, ο γιατρός κινείται στους οικείους του χώρους και μας θωρεί με αυτό το αξιολάτρευτο βλέμμα του, το οποίο κινείται μεταξύ σοβαρότητας και σκώμματος, και υποδηλώνει ότι ούτε πρέπει να παίρνεις όσα λέει εκατό τοις εκατό τοις μετρητοίς, αλλά ούτε και να τον υποτιμάς. Στο σημείο τομής αυτών των αντιφατικών διανυσμάτων, βρίσκεται ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, ο γιατρός, ο δήμαρχος, ο βουλευτής και θα δούμε και τι άλλο. Το βέβαιο είναι ότι η προσωπικότητά του δείχνει βγαλμένη από ηθογραφία του ‘60. Αλλωστε αυτή η Ελλάδα αντέχει ακόμα, όπως διδάσκουν τα ωραία τραπεζώματα στην περιφέρεια και σίγουρα στη Δυτική Αχαΐα.
Διαβάστε επίσης: Επί προσωπικού – Χρήστος Μπούρας: Ο συνοφρυωμένος πρύτανης
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
