Επί προσωπικού – Μιχάλης Μπεκίρης: Ο φρουρός των φρουρών της Αχαϊας
Ο Κωνσταντίνος Μάγνης σκιαγραφεί την προσωπογραφία του Μιχάλη Μπεκίρη

Είναι υπερβολή να το πεις «πολιτικό τζάκι», με δεδομένο ότι το «τζάκι» είθισται να αναφέρεται σε μεγαλοαστικά σόγια. Ομως οι «Μπεκιραίοι» δεν διεκδίκησαν τέτοιο ρόλο, έστω και αν ο υιός Μιχάλης ανέκαθεν είχε μια φινέτσα στο στυλ, φυσική ή επιτηδευμένη, αλλά δεν θα του το χρεώσουμε κι αυτό σαν αδίκημα.
Στην ουσία, στην περίπτωση Βασίλη και Μιχάλη Μπεκίρη επαναλήφθηκε το παραδοσιακό εγχώριο φαινόμενο να θεωρεί μια πολιτική οικογένεια περίπου σαν αυτονόητη αν όχι και υποχρεωτική τη διαιώνισή της στον δημόσιο βίο. Αυτό ανάγεται και στις κοινωνικοπολιτικές δομές που κατάγονται από τον 19ο αιώνα. Ισως και παλιότερα.
Αλλά εφόσον ο λαός αποφασίζει για τη συνέχεια στα πολιτικο-οικογενειακά σίριαλ, ούτε κι αυτό είναι αδίκημα, έστω κι αν η αναπαραγωγή στην εξουσία σε σημαντικό βαθμό είναι αποτέλεσμα κοινωνικού πειθαναγκασμού, ακόμα και κομψού. Οποιος έχει κάνει εκλογές, σε οποιοδήποτε κόμμα εξουσίας, ξέρει.
Αλλά ποιο είναι εν τέλει το «αδίκημα»; Οταν καθίσει ο κουρνιαχτός, οι τιμητές του Αχαιού, που βγήκαν δυναμικά στο κλαρί, θα διαπιστώσουν τι πουλιά έπιασαν τα βόλια. Τα οποία ξεκίνησαν από το περίφημο πτυχίο (ή μη πτυχίο ή κάτι σαν πτυχίο) και έφτασαν στην παρασκηνιακή δραστηριότητα που χρεώνεται στον πρώην βουλευτή και υφυπουργό.
Μια δραστηριότητα και αυτή παραδοσιακά «ελληνική»: Την εγκατάσταση σε θέσεις κλειδιά, μικρής ή μεγαλύτερης βαθμίδας, προσώπων της ημετέρας σφαίρας. Ο αρχάγγελος είχε και τους υπο-αγγέλους. Δεν τα μάθαμε τώρα αυτά, αλλά ήρθε η ώρα τους. Πάντα έρχεται, από αυτό το πεπρωμένο δεν ξεφεύγει κανείς όταν πιαστεί η πρώτη πέτρα του λιθοβολισμού. Μετά ξεθαρρεύουν και οι πολλοί.
Η εγκατάσταση αυτή, άραγε, έγινε προς εξυπηρέτηση των ωφελούμενων μόνο ή και για να αναπτυχθεί ένας προσωπικός παραεξουσιαστικός μηχανισμός, με το άλλοθι της διασφάλισης ότι η περιφερειακή εξουσία ελέγχεται από στελέχη συμβατά με την πρωθυπουργική αντίληψη; Αυτό κι αν είναι παραδοσιακό μας γνώρισμα. Ολοι οι ηγέτες επαγγέλθηκαν ότι «θα αλλάξουν το κράτος».
Να μη βάλουμε δικούς μας ανθρώπους ώστε να σιγουρέψουμε ότι το αλλάζουμε σωστά; Και συγγενείς μας, γιατί όχι, για να το παρασιγουρέψουμε.
Σας πήραμε ωστόσο από μπροστά. Ας γυρίσουμε λίγο πίσω. O Mιχάλης Μπεκίρης, έπειτα από σπουδές στη Γαλλία, το περιεχόμενο των οποίων έχει αναφέρει μάλλον αόριστα, και μετά από μια σύντομη θητεία στην κεντρική δημοσιογραφία, μπαίνει στην ενεργό πολιτική. Εκλέγεται βουλευτής με τη δεύτερη, το 2004, επανεκλέγεται στη συνέχεια και καθιερώνεται δυναμικά. Θα θητεύσει στις Μεταφορές ως υφυπουργός, αλλά επακολουθεί άδοξη συνέχεια.
Με την πρώτη εκλογική αποτυχία, τα μαζεύει και αποχωρεί (χολωμένος, όπως ακούμε) από το ψηφοδέλτιο της Αχαΐας, αλλά και από την Αχαΐα, όχι όμως από την πολιτική: Στρατολογείται ασμένως από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, και θα βρεθεί διευθυντής του γραφείου του, ασκώντας καθήκοντα που ασκούν οι διευθυντές αυτών των γραφείων. Χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς, απορίες κανείς μας δεν έχει.
Αλλά δεν θα περιοριστεί στον ρόλο αυτό. Ασκώντας δικαιοδοσίες που μάλλον δεν πήρε από τη σημαία, και μόλις ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναλάβει την πρωθυπουργία, ο αχαιός εξ απορρήτων του φαίνεται ότι παίρνει πρωτοβουλίες που αφορούν τη στελέχωση της δημόσιας διοίκησης σε τοπικό επίπεδο, κάτι που κανείς δεν μπορεί να αποδείξει χωρίς μαρτυρίες. Ομως αυτή η πεποίθηση δεν χρειάζεται αποδείξεις, όταν μιλούν μόνες τους οι επιλογές.
Στην τοπική κοινή γνώμη και τον Τύπο εδραιώνεται η αίσθηση ότι ο Μιχάλης Μπεκίρης είχε (έχει) μετατραπεί σε παρασκηνιακό αχαιάρχη, λογικά με την έγκριση του ίδιου του πρωθυπουργού, κάτι που δεν ενθουσιάζει τους βουλευτές (καθόλου μα καθόλου), αλλά αυτά δεν λέγονται δημοσίως. Πιθανόν να μη λέγονται ούτε και ιδιωτικώς. Οπως άλλωστε διαπιστώθηκε κατά την τρέχουσα θητεία, πρέπει γενικά να προσέχεις τι λες, από το τηλέφωνο ιδίως.
Πώς φτάσαμε στη νέα παραίτηση του Μιχάλη Μπεκίρη; (Από το γραφείο του πρωθυπουργού, αυτή τη φορά, καθώς είχε προηγηθεί το 2018 μια παραίτηση από το γραφείο του προέδρου της ΝΔ -για Μητσοτάκη μιλάμε πάντα- έπειτα από έναν παρασκηνιακό διαγκωνισμό). Ανασύρθηκε ξάφνου –εποχή καρφωμάτων- ζήτημα αμφιλεγόμενων σπουδών και συνεπώς στενότητας προσόντων για την κατοχή δημόσιας θέσης.
Το θέμα δεν έκλεισε με καθαρές εξηγήσεις, κάτι που ενίσχυσε την υπόνοια ότι οι καθαρές εξηγήσεις δεν ήταν εξυπηρετικές. Αντίθετα, προτάχθηκε η απάντηση ότι ο πρώην βουλευτής κατείχε τη θέση εθελοντικά και αμισθί, και το γεγονός ότι δεν δόθηκε μια καλύτερη ερμηνεία επέτρεψε τις χειρότερες δυνατές εικασίες, οι οποίες αφορούν και τη γενικότερη οικονομική λειτουργία του όλου εξουσιαστικού οικοδομήματος και παραοικοδομήματος. Είναι κάποιες φορές που δεν φταίνε απολύτως οι συκοφάντες για τις συκοφαντίες.
Σήμερα δεν διατυπώνεται δημόσιος λόγος συνηγορίας υπέρ του Αχαιού. Οι φίλοι είτε είχαν λιγοστέψει, καθώς ο ίδιος είχε πάρει αποστάσεις από τα εγκόσμια, είτε λόγω της θέσης του, είτε επειδή επέλεγε την ισχύ του ημίφωτος, την οποία ίσως και να απολαμβάνει. «Ακόμα και σε υπουργούς επιβαλλόταν» λένε άσπονδοι σύντροφοι.
Αλλά κακώς μιλούν σε παρατατικό και εκείνοι και εμείς, καθότι δεν φαίνεται διόλου βέβαιο ότι ο Μιχάλης Μπεκίρης έκαψε όλα τα μήλα του, από τη στιγμή που η φιλία με τον Μητσοτάκη δεν φαίνεται να έχει διαταραχθεί, άσχετα αν η παραίτηση διευκολύνει το πάγωμα μιας παραφιλολογίας βλαπτικής για όλους. Ετσι κι αλλιώς, η λερναία ύδρα βγάζει κι άλλα κεφάλια. Μέχρι να τελειώσουμε το κείμενο αυτό, περάσαμε στο χάντμπολ. Διαπιστώνεις ότι η προσπάθεια της κυβερνητικής πλειοψηφίας να βγάλει τα μάτια της είναι ανεξάντλητη, αλλά τουλάχιστον δεν στερείται φαντασίας.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News