«Σβήσ’ τη, βγήκα χάλια»: Γιατί δεν μας αρέσουμε στις φωτογραφίες

Πελοπόννησος Newsroom

Η φωτογραφία μόλις τραβήχτηκε και όλοι σκύβουν πάνω από την οθόνη του κινητού. Τα χαμόγελα κρατούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα.

«Σβήσ’ τη, βγήκα χάλια», λέει κάποιος. «Κοίτα τα μπράτσα μου», σχολιάζει ένας άλλος. «Μην τολμήσεις να την ανεβάσεις», ακούγεται από την άκρη της παρέας.

Οι υπόλοιποι, ωστόσο, κοιτούν την ίδια εικόνα και βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα όμορφο βράδυ, μια χαρούμενη παρέα και ένα πρόσωπο που γελά αληθινά. Γιατί είμαστε, λοιπόν, τόσο αυστηροί με τη δική μας εμφάνιση;

Η ψυχοθεραπεύτρια Κάρολιν Καρόλ (Carolyn Karoll), η οποία ειδικεύεται στην αντιμετώπιση διατροφικών διαταραχών, εξηγεί σε άρθρο της στο Psychology Today ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται απαραίτητα σε αυτό που αποτύπωσε η κάμερα. Καθοριστικό ρόλο παίζει ο εσωτερικός «φακός» μέσα από τον οποίο εξετάζουμε τον εαυτό μας.

Η αυστηρή αυτοκριτική μπορεί να μετατρέψει μια όμορφη ανάμνηση σε «τεστ» εμφάνισης

Ο «φακός» που κουβαλάμε πριν ανοίξει η κάμερα

Όταν κοιτάζουμε μια εικόνα μας, δεν εξετάζουμε μόνο όσα βρίσκονται μπροστά μας. Τη στιγμή εκείνη ενεργοποιούνται πεποιθήσεις που έχουμε σχηματίσει για την εμφάνιση και την αξία μας.

Παλιότερα σχόλια από γονείς, φίλους, συντρόφους ή προπονητές, περιστατικά εκφοβισμού για το βάρος, κοινωνικά πρότυπα ομορφιάς και η αίσθηση ότι «δεν είμαι αρκετός» μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας.

Η εικόνα περνά έτσι μέσα από χρόνια προσωπικών ανασφαλειών και αυτοκριτικής. Αντί να την παρατηρήσουμε συνολικά, συχνά αναζητούμε αμέσως το χαρακτηριστικό που θεωρούμε προβληματικό.

Η ψυχολογική παγίδα που ψάχνει «αποδείξεις»

Το φαινόμενο συνδέεται με την προκατάληψη επιβεβαίωσης: την τάση να αναζητούμε στοιχεία που ενισχύουν κάτι το οποίο πιστεύουμε ήδη.

Εάν κάποιος έχει πειστεί ότι δεν είναι ελκυστικός, δεν εξετάζει ουδέτερα την εικόνα του. Τη «σκανάρει» αναζητώντας αποδείξεις για αυτήν την πεποίθηση.

Ένα βλέμμα, η στάση του σώματος, μια έκφραση ή η γωνία λήψης μπορεί να μετατραπεί σε επιβεβαίωση μιας παλιάς ανασφάλειας. Η φωτογραφία παύει να λειτουργεί ως καταγραφή μιας στιγμής και γίνεται, λανθασμένα, «απόδειξη» της αρνητικής αυτοεικόνας.

Γιατί συγχωρούμε τους άλλους, αλλά όχι τον εαυτό μας

Οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτούν όσους αγαπούν με μεγαλύτερη επιείκεια από εκείνη που δείχνουν στον εαυτό τους.

Όταν ένας φίλος παραπονιέται ότι βγήκε άσχημα, σπάνια παρατηρούμε αυτό που επικρίνει. Μπορεί να προσέξουμε το χαμόγελό του, το όμορφο φως ή τη χαρά στο πρόσωπό του. Ίσως θυμηθούμε πού τραβήχτηκε η εικόνα και πόσο καλά περάσαμε.

Όταν εξετάζουμε τη δική μας εμφάνιση, όμως, η προσοχή στενεύει. Εκεί όπου οι φίλοι βλέπουν έναν άνθρωπο χαρούμενο, εμείς μπορεί να παρατηρούμε αποκλειστικά τα χέρια, την κοιλιά, το χαμόγελο ή το προφίλ μας.

Η διαφορά αυτή, κατά την Καρόλ, δείχνει ότι η πρώτη μας αντίδραση δεν αποτελεί πάντοτε αντικειμενική αξιολόγηση. Μπορεί να είναι μια παλιά αφήγηση για τον εαυτό μας, την οποία έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ ώστε τη θεωρούμε πραγματικότητα.

Όταν η ανάμνηση μετατρέπεται σε τεστ εμφάνισης

Οι φωτογραφίες διατηρούν στιγμές. Για αρκετούς ανθρώπους, ωστόσο, καταλήγουν να λειτουργούν ως εξετάσεις στις οποίες πρέπει να «περάσει» η εμφάνισή τους.

Αντί για το ερώτημα «άξιζε αυτή η στιγμή να μείνει;», κυριαρχεί το «φαίνομαι αρκετά καλός;». Όταν αυτό γίνεται το βασικό κριτήριο, όλα τα υπόλοιπα περνούν στο περιθώριο: το ταξίδι, η γιορτή, οι φίλοι, τα αγαπημένα πρόσωπα και το συναίσθημα της στιγμής.

Χρόνια αργότερα, δεν είναι σπάνιο κάποιος να ξαναβλέπει μια εικόνα που κάποτε μισούσε και να απορεί με την αυστηρότητά του. Η λήψη παραμένει ίδια. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η σχέση του με τον εαυτό του.

Τι να αναρωτηθούμε πριν πατήσουμε «διαγραφή»

Ο στόχος δεν είναι να μας αρέσει ξαφνικά κάθε εικόνα μας. Είναι να μην αντιμετωπίζουμε την πρώτη αρνητική αντίδραση ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Η Καρόλ προτείνει, πριν απορρίψουμε μια λήψη, να στρέψουμε την προσοχή μας πέρα από την εμφάνιση:

• Τι συνέβαινε εκείνη την ημέρα;
• Με ποιους ανθρώπους ήμουν;
• Τι ένιωθα εκείνη τη στιγμή;
• Τι θα παρατηρούσα πρώτο, εάν έβλεπα κάποιον που αγαπώ αντί για εμένα;

Η πρώτη σκέψη αποτελεί μια ερμηνεία της εικόνας και όχι απαραίτητα την πραγματικότητα. Ο τρόπος με τον οποίο κοιτάζουμε τον εαυτό μας έχει διαμορφωθεί μέσα στον χρόνο και, όπως επισημαίνει η ειδικός, μπορεί επίσης να αλλάξει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

• Ρόσγουελ: Πώς μια διάψευση έγινε το πιο ανθεκτικό σενάριο της ποπ κουλτούρας
• 13 περισσότερα χρόνια χωρίς άνοια; Οι 3 παράγοντες που κάνουν τη μεγάλη διαφορά μετά τα 45
• Η Τεχνητή Νοημοσύνη «έφτιαξε» 16 ιούς που δεν υπάρχουν στη φύση – Γιατί οι επιστήμονες προειδοποιούν
• Πώς να βρω κάποιον από φωτογραφία: 5 Μέθοδοι που Λειτουργούν
• Ποια είναι η ιδανική διαφορά ηλικίας σε ένα ζευγάρι; Τι δείχνουν οι έρευνες

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News