Η φωνή μας είναι η θέση μας: Γιατί τραγουδήσαμε στην Πλατεία Γεωργίου
Είμαστε ο Παναγιώτης Παπαδημητρίου από το Μουσικό Σχολείο Πάτρας και η Ελευθερία Μούζου από το 7ο ΕΠΑΛ. Είμαστε 17/16 χρονών, ζούμε σε αυτή την πόλη και, όπως όλοι οι συμμαθητές μας, ανησυχούμε για το μέλλον μας.
Την προηγούμενη μέρα αποφασίσαμε να βγούμε στην Πλατεία Γεωργίου και να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα: να τραγουδήσουμε. Αλλά αυτή τη φορά, οι στίχοι μας δεν ήταν απλώς μουσική. Ήταν μια διαμαρτυρία.
Τραγουδήσαμε για να ενωθούμε με τις φωνές που ζητούν να κλείσει η βάση της Σούδας. Για εμάς, η ειρήνη δεν είναι κάτι δεδομένο που το διαβάζουμε απλώς στα βιβλία της Ιστορίας· είναι κάτι που πρέπει να διεκδικούμε κάθε μέρα. Δεν θέλουμε η χώρα μας να γίνεται ορμητήριο πολέμου, ούτε να συνηθίσουμε την ιδέα ότι η ένταση στην περιοχή μας είναι «κανονικότητα».
Πολλοί μπορεί να αναρωτηθούν: «Γιατί δύο παιδιά του Λυκείου ασχολούνται με την πολιτική;». Η απάντηση είναι απλή: Γιατί η πολιτική καθορίζει τη ζωή μας. Επιλέξαμε την τέχνη μας για να στείλουμε ένα μήνυμα κατά της στρατιωτικοποίησης και υπέρ της αλληλεγγύης των λαών.
Η μουσική έχει τη δύναμη να ενώνει και να αφυπνίζει. Ελπίζουμε η δική μας μικρή παρέμβαση στο κέντρο της Πάτρας να έκανε έστω και έναν περαστικό να σταματήσει και να σκεφτεί. Θέλουμε έναν κόσμο χωρίς βάσεις και πολέμους. Και θα συνεχίσουμε να τραγουδάμε γι’ αυτό.