Γιώργος Καββαθάς στην «Π»: «Κυρίαρχο θέμα η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων» ΒΙΝΤΕΟ

Ο πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας, Γιώργος Καββαθάς, αποτελεί μία από τις πλέον σταθερές και παρεμβατικές φωνές της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας στη χώρα. Επικεφαλής ενός εκ των βασικών κοινωνικών εταίρων, παρακολουθεί διαχρονικά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες και οι έμποροι, ενώ μέσα από το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ καταγράφονται με επιστημονικό τρόπο οι τάσεις και τα προβλήματα της πραγματικής οικονομίας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο κ. Καββαθάς μιλά για το αυξημένο λειτουργικό κόστος, τη χρηματοδότηση, τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται οι μικρές επιχειρήσεις, το μέλλον της εργασίας, αλλά και τον ρόλο των Επιμελητηρίων στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας.

Κύριε Καββαθά, μιλάτε συνεχώς για την πίεση που δέχεται η επιχειρηματικότητα και κυρίως η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν αρκετά εμπόδια και προβλήματα για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, όπως η φορολογία και το ενεργειακό. Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο;

Το μεγαλύτερο εμπόδιο, στην παρούσα συγκυρία, είναι το λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων, το οποίο είχε εκτιναχθεί τα τελευταία δύο χρόνια μεσοσταθμικά κατά 37,6% και σε ορισμένους κλάδους πάνω τους 40%. Βέβαια, στην ιεράρχηση έρχεται ως τεράστιο πρόβλημα και η έλλειψη χρηματοδότησης.

Σκεφτείτε ότι, όχι με στοιχεία του Ινστιτούτου της ΓΣΕΒΕΕ ή της ΓΣΕΒΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, περίπου 65 με 70 χιλιάδες επιχειρήσεις είναι εκείνες οι οποίες μπορούν να περάσουν το κατώφλι της τράπεζας και να μπορούν να εκπληρώσουν τα τραπεζικά κριτήρια για δανεισμό.

Σε ένα σύνολο 900 χιλιάδων επιχειρήσεων και αυτοαπασχολούμενων αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αυτό δεν ξεπερνάει το 6-7%.

Το ζούμε όλοι. Πρακτικά, αν είχατε τη δυνατότητα να πάρετε εσείς αποφάσεις στο χρηματοδοτικό κομμάτι, πείτε μας μια πρόταση. Τι θα προτείνατε στην κυβέρνηση;

Δεν είναι κάτι που ζητάει η ΓΣΕΒΕΕ και η επιχειρηματική κοινότητα τα τελευταία χρόνια των κρίσεων. Το ζητάει από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Η πρόταση μας είναι να υπάρξει τράπεζα με στόχο να εξυπηρετεί τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις. Σήμερα έχουμε νομοθετήσει την ύπαρξη της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας, αλλά δεν λειτουργεί ως τράπεζα, όπως θα επιθυμούσαμε.

Σε ένα σύνολο 900 χιλιάδων επιχειρήσεων και αυτοαπασχολούμενων μόνο το 6-7% έχει πρόσβαση σε δανεισμό

Λειτουργεί ως ταμείο που κάνει by-pass τους πόρους, είτε από εθνικά κεφάλαια, είτε από κοινοτικά, προς τις συστημικές τράπεζες. Εμείς θέλουμε αυτή η τράπεζα να λειτουργήσει ως τράπεζα ειδικού σκοπού με στόχο τη μικρή και πολύ μικρή επιχειρηματικότητα. Γιατί, κ. Λουλούδη, δεν μπορούμε να πάμε στην επόμενη μέρα που έχει ξεκινήσει και είναι η ψηφιοποίηση και η πράσινη μετάβαση, χωρίς να υπάρχουν οι αντίστοιχοι πόροι.

Η Πολιτεία μας ζητά να πάμε στον ψηφιακό μετασχηματισμό, έχουν γίνει μια σειρά από ψηφιακές αλλαγές στις μικρές επιχειρήσεις, που έχουν αναγκαστεί να έχουν άμεση εξάρτηση από παρόχους. Αυτό σημαίνει και διοικητικό βάρος και κόστος, χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια από την Πολιτεία.

Από την άλλη πλευρά, οι αλλαγές που έρχονται στο επίπεδο της πράσινης οικονομίας, είναι σαφές ότι χρειάζονται πόρους. Χωρίς πόρους ουσιαστικά οδηγούμε τη μικρή επιχειρηματικότητα στον «Καιάδα». Αυτό είναι ξεκάθαρο.

Στην πραγματικότητα, από τις περίπου 900.000 επιχειρήσεις και αυτοαπασχολούμενους, υπάρχει μια κριτική –καλοπροαίρετη σε μεγάλο βαθμό– ότι ένα σημαντικό μέρος αυτής της δραστηριότητας δεν αποτελεί τυπική επιχειρηματικότητα, αλλά στην ουσία «καλυμμένη εργασία». Δηλαδή, πρόκειται για περιπτώσεις όπου κάποιος δεν βρίσκει μισθωτή εργασία και δημιουργεί μια μικρή επιχείρηση κυρίως για να εξασφαλίσει ένα εισόδημα. Αποδέχεστε αυτή την ανάγνωση και σε ποιο βαθμό; Ωστόσο, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: αυτή η μορφή επιχειρηματικότητας διαθέτει πράγματι τις προϋποθέσεις για τραπεζικό δανεισμό; Μπορεί να ενταχθεί ισότιμα στους δείκτες επιχειρηματικότητας που αφορούν την ψηφιακή και την πράσινη μετάβαση; Ή πρόκειται για ένα διαφορετικό μοντέλο, που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ενιαία με το σύνολο των επιχειρήσεων;

Δεν έχω μάθει να μασάω τα λόγια μου και αυτά που λέω σε εσάς, τα λέω σε όλο το στρώμα των επαγγελματιών, βιοτεχνών και εμπόρων την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον. Στην Ελλάδα η επιχειρηματικότητα χωρίζεται σε 400 χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους, εκ των οποίων οι 200.000 είναι επιχειρηματικότητα ανάγκης όπως την περιγράψατε. Βέβαια αυτός ο αριθμός είναι κατ’ εκτίμηση, γιατί δεν έχουμε επίσημα στοιχεία, το οποίος είναι ένα πρόβλημα της ελληνικής πολιτείας,

Η πρόταση μας είναι να υπάρξει τράπεζα με στόχο να εξυπηρετεί τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις

Πρόκειται για επαγγελματίες που ψάχνει το μεροκάματο και επειδή δεν μπορεί να το βρει αλλού, ανοίγει ένα μικρό μαγαζί. Αυτόν τον επαγγελματία η Πολιτεία τον αντιμετωπίζει ως επιχειρηματία, ενώ δεν είναι επιχειρηματίας. Ο επιχειρηματίας δεν περιμένει ένα μηνιάτικο. Ο επιχειρηματίας περιμένει στο τέλος του οικονομικού έτους να δει το μέρισμα και την κερδοφορία της επιχείρησης. Αλλο το μεροκάματο κι άλλο το «επιχειρώ πραγματικά».

Άρα πρέπει να δει η Πολιτεία τι θα κάνει. Γιατί δεν μπορούμε να πάμε σε μία εθνοκάθαρση, να κλείσουμε αυτούς σε ένα βράδυ.

Πρέπει να δώσουμε το χρόνο και σε πρώτη φάση να δει η Πολιτεία αυτόν τον επαγγελματία για αρχή ως μισθωτό και να τον φορολογεί ως μισθωτό. Τι έκανε η Πολιτεία με το νόμο 5073; Είπε ότι αυτής της κατηγορίας οι «επιχειρήσεις»,  πρέπει να βγάζουν τουλάχιστον 15.000 ευρώ κέρδη.

Αυτό είναι εκτός πραγματικότητας. Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Δεν διδάσκεται σε καμία οικονομική σχολή σε όλο τον κόσμο ότι το επιχειρείν έχει μόνο κέρδη. Το επιχειρείν έχει και κέρδη και ζημίες.

Βλέπουμε, λοιπόν, ακριβώς την αντίθετη αντιμετώπιση. Πρέπει να δούμε πολιτικές που θα κρατήσουμε αυτόν τον επαγγελματία για ένα χρονικό διάστημα στην αγορά, γιατί δεν έχουμε και υποδοχείς ανεργίας.

Χωρίς πόρους ουσιαστικά οδηγούμε τη μικρή επιχειρηματικότητα στον «Καιάδα». Αυτό είναι ξεκάθαρο.

Οχι ότι δεν μας λείπουν θέσεις εργασίας. Προφανώς μας λείπουν, αλλά μας λείπουν θέσεις με δεξιότητες.

Έπειτα, πρέπει να βρούμε τρόπους που να μπορούμε αυτό να το μεταλλάξουμε. Να εξετάσουμε για παράδειγμα αν υπάρχει η δυνατότητα, οι αυτοαπασχολούμενοι μέσα από clusters να δημιουργήσουν μια αλυσίδα αξίας και να μπορούν να γίνονται ανταγωνιστικοί και να παραμείνουν στον αγορά. Αλλιώς θα πρέπει να μεταφερθούν στον ιδιωτικό τομέα ως μισθωτοί με αντίστοιχες όμως δεξιότητες, τις οποίες πρέπει να αποκτήσουμε από ένα ελλειμματικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Δηλαδή λέτε ότι δεν υπάρχει οργανωμένη πολιτική, ώστε αυτοί οι άνθρωποι να περάσουν σε εκείνο το στάδιο;

Έχουμε 400.000 αυταπασχολούμενους, έχουμε 300.000 ατομικές επιχειρήσεις και περίπου 200.000 επιχειρήσεις με νομική οντότητα. Αυτή δεν είναι ιδιαιτερότητα μόνο της Ελλάδας. Στη χώρα μας η αυτοαπασχόληση, οι πολύ μικρές, οι μικρές και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι το 99,9%. Στην Ευρώπη των 27 είναι το 99,8%. Αρα δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά.

Ας αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο τιμολογείται η ενέργεια στη χώρα μας.

Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι, είτε οι αποφάσεις είναι εθνικών κυβερνήσεων είτε των Βρυξελλών, η μικρή και μικρομεσαία επιχειρηματικότητα πρέπει να προσαρμοστεί στους «γίγαντες» που είναι το 0,1 ή 0,2% των επιχειρήσεων. Αντιλαμβάνεται πως αυτό είναι τουλάχιστον unfair.

Ως ΓΣΕΒΕΕ έχετε και το Ινστιτούτο να σας βοηθάει. Ποιες μεταρρυθμίσεις θα προτείνατε ώστε να προωθηθεί η μικρή επιχειρηματικότητα, να αντέξει και να προσαρμοστεί στις αλλαγές;

Το θέμα της χρηματοδότησης είναι κυρίαρχο. Επιπλέον, το θέμα του λειτουργικού κόστους που έχει να κάνει με εξωγενείς παράγοντες.

Πώς να αντιμετωπιστεί το λειτουργικό κόστος που κατά κύριο λόγο αυξάνεται από την ενέργεια;

Ας αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο τιμολογείται η ενέργεια στη χώρα μας. Το ότι η Ελλάδα επέλεξε να έχει το 100% της παραγόμενης λευκής ενέργειας στο χρηματιστήριο ενέργειας είναι ευρωπαϊκή πρωτοτυπία. Καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν το έχει κάνει.

Δεύτερον, πρέπει να κοιτάξουμε την ενέργεια. Πως προκύπτει η τιμή της μεγαβατόρας; Με το μέσο όρο του κόστους παραγωγής; Λαμβάνοντας υπόψη τις ΑΠΕ, τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια ή τις υπόλοιπες διαδικασίες παραγωγής λευκής ενέργειας; Όχι, προκύπτει με βάση τον ακριβότερο πάροχο.

Δηλαδή, αν σήμερα η ακριβότερη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, είναι από φυσικό αέριο που η τιμή του είναι εκτοξευμένη λόγω των διεθνών συγκυριών, όλοι οι παραγωγοί ενέργειας πουλάνε με την ακριβότερη τιμή.

Κύριε Καββαθά σύμφωνοι, αλλά η τιμή της ενέργειας είναι ίδια για όλους. Εννοώ ότι η πρόταση που κάνετε έχει να κάνει με γενικότερες κυβερνητικές επιλογές και δεν αφορά μόνο τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Για το σύνολο μιλάω. Προσέξτε, κατά την άποψή μου, η ενέργεια -ιδιαίτερα ηλεκτρική, όπως και το νερό- είναι κοινωνικό αγαθό. Δεν μπορεί να είναι σε πρωτοβουλία και διαμόρφωση από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά από την Πολιτεία. Για παράδειγμα ως χώρα ιδιωτικοποιήσαμε τη ΔΕΗ, ποιο το αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης;

Θεωρώ ότι τα τεχνικά επαγγέλματα έχουν μέλλον. Πρέπει να αλλάξουμε μία νοοτροπία στην ίδια την κοινωνία

Βάζετε, λοιπόν, η γενικότερα ζητήματα προς προσανατολισμού της πολιτικής που αφορά τον σύνολο των πολιτών και μέσω αυτών και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις..

Είναι σαφές, κύριε Λουλούδη, ότι εάν η κοινωνία και τα νοικοκυριά δεν έχουν οικονομική δυνατότητα, πώς θέλω σε επιχείρηση να έχω πελάτες; Από ποιο διαθέσιμο εισόδημα;

Προ ημερών δημοσιεύσαμε συνέντευξη του κ. Άδωνι Γεωργιάδη. Μας είπε σε ελεύθερη μετάφραση πως ο Πρωθυπουργός πρέπει να σας κάνει άγαλμα, γιατί παρόλο που εσείς και ο κ. Χατζηθεοδοσίου βρίσκεστε ιδεολογικά στο ΠΑΣΟΚ και προτείνετε γενικότερες κοινωνικές αλλαγές, στην πρόταση του κ. Ανδρουλάκη για τη μείωση των ημερών εργασίες,  δεν είχατε την ίδια γνώμη και είπατε την άποψή σας.

Να είμαστε ξεκάθαροι. Εγώ ως Πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος, εκπροσωπώ 800 χιλιάδες επιχειρήσεις τουλάχιστον. Άρα δεν εξυπηρετώ τα συμφέροντα κανένας πολιτικού κόμματος ή καμίας κυβέρνησης. Η δουλειά μου δεν είναι να κάνω αντιπολίτευση στις κυβερνήσεις, δεν είμαι πολιτικό κόμμα. Η δουλειά μου, όμως, είναι να κάνω αντιπολίτευση, να αντιπολιτεύομαι επί των ορθότερων πολιτικών που βλάπτουν το στρώμα των επαγγελματιών, των βιοτεχνών και των εμπόρων.

Αυτό έκανα και με τη δήλωση του κυρίου Ανδρουλάκη, ο οποίος βγήκε και είπε, στην πρώτη του δήλωση: «Τώρα που ανοίγει ο τουρισμός και η εστίαση, είναι καιρός να μιλήσουμε για τετραήμερη εργασία με πλήρες αποδοχές».

Μπορεί μια χώρα, η οποία έχει έλλειμμα εργατικού δυναμικού ύψους 300.000 θέσεων εργασίας που αφορούν τον τουρισμό, τον επισιτισμό, τα τεχνικά επαγγέλματα, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, να πάει σε τετραήμερο; Έχουμε τέτοια δυνατότητα; Εδώ δεν μπορούμε να βγάλουμε το πενθήμερο ή το εξαήμερο.

Ασφαλώς και υπάρχουν παραδείγματα στην Ευρώπη, όπως η Γαλλία που από το 2000 έχει θεσμοθετήσει την τετραήμερη εργασία στη διανοητική εργασία και έχει αποτελέσματα θετικά στην παραγωγικότητα. Το έχει κάνει και η Ολλανδία εν μέρει και η Ιρλανδία.

Όπως είπα και στη δήλωσή μου, τέτοιες προτάσεις πρώτα τις συζητάς με τους εθνικούς κοινωνικούς εταίρους. Δεν μπορεί να λες ως κόμμα ότι οι εθνικοί κοινωνικοί εταίροι έχουν ουσιαστική συμβολή και πρέπει να αναδεικνύουμε τις θέσεις που διατυπώνουν και να συζητάμε μαζί τους αλλά από την άλλη μεριά να αιφνιδιάζεις τους πάντες. Άρα το πρώτο λάθος είναι ότι δεν συζήτησε.

Το δεύτερο, ότι δεν ήταν εξ αρχής η τοποθέτησή του ξεκάθαρη. Στην πορεία μίλησε για επιχειρήσεις με πάνω από είκοσι εργαζόμενους, διανοητική εργασία.

Δεν το ρώτησα ως προς την πολιτική του διάσταση αλλά την τεχνική.

Δεν φοβάμαι να πω την άποψή μου. Είμαι στην έβδομη δεκαετία της ζωής μου και δεν έχω κανένα πρόβλημα να λέω την άποψή μου χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

Πως βλέπετε την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα το 2030; Και επίσης θα ήθελα την άποψή σας για τα Επιμελητήρια. Χωρίς αμφιβολία θα έπρεπε να έχουν πολύ μεγαλύτερη ανεξαρτησία και θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα πράγματα. Τους το επιτρέπει το Υπουργείο Ανάπτυξης και το κράτος; Είστε έμπειρος, πως τοποθετείστε;

Σε ότι αφορά τη μικρομεσαία, τη μικρή και την πολύ μικρή επιχειρηματικότητα, είναι σαφές ότι θα επηρεαστεί και από την τεχνητή νοημοσύνη σε ορισμένους κλάδους της οικονομίας αλλά όχι στο σύνολό τους. Ηδη αλλάζουν τα δεδομένα. Όμως, εγώ επιχειρώ εδώ και 36 χρόνια. Μπήκα στο επιχειρείν το 1990 και έπρεπε να προσαρμοστώ στις αλλαγές έως σήμερα.

Σε ποιους τομείς κυρίως;

Το μεγάλο στοίχημα για μένα είναι τα τεχνικά επαγγέλματα. Η χώρα θα πάει μπροστά, αλλά δεν θα πάει μπροστά αν δεν έχει εξειδικευμένο προσωπικό στα τεχνικά επαγγέλματα.

Θεωρώ ότι τα τεχνικά επαγγέλματα έχουν μέλλον. Πρέπει να αλλάξουμε μία νοοτροπία στην ίδια την κοινωνία. Κανείς μας δεν θέλει το παιδί του να γίνει υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, τορναδόρος ή μηχανουργός.

Άρα θα πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία στην ίδια την κοινωνία, να δούμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα και να κατευθύνουμε τα παιδιά μας από το Γυμνάσιο σε συγκεκριμένη κατεύθυνση, να βγάλουμε από πάνω μας τη ρετσινιά ότι η επαγγελματική τεχνική εκπαίδευση είναι υποδεέστερη της γενικής εκπαίδευσης. Ποιος μου λέει σήμερα ότι απαγορεύεται ένα παιδί που θα πάει στο ΕΠΑΛ να δώσει Πανελλήνιες εξετάσεις και να μην πάει στο Πανεπιστήμιο; Φυσικά και έχει τη δυνατότητα. Όμως στα ΕΠΑΛ κατευθύνουμε συνήθως με τη λογική ότι «δεν τα παίρνει τα γράμματα το παιδί, στείλτον τον να γίνει μάστορας».

Τα επιμελητήρια είναι το μέλλον της ελληνικής επιχειρηματικότητας εάν η Πολιτεία αντιληφθεί την αξία των Επιμελητηρίων

Άρα η απάντησή σας είναι ότι υπάρχει μέλλον και προσαρμογή;

Υπάρχει μέλλον και προσαρμογή. Είναι σαφές ότι θα γίνει προσαρμογή.

Σχετικά με τα Επιμελητήρια,  ίσως είμαι και από τους παλαιότερους επιμελητηριακούς. Είμαι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Επαγγελματικού Επιμελητήριου Αθηνών από το 1996.

Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε. Τα επιμελητήρια είναι το μέλλον της ελληνικής επιχειρηματικότητας εάν η Πολιτεία αντιληφθεί την αξία των Επιμελητηρίων. Ας γυρίσουμε τα μάτια μας από εκεί που τα «δανειστήκαμε» τα επιμελητήρια, στην Κεντρική Ευρώπη.

Εκεί τα επιμελητήρια είναι ουσιαστικός παράγοντας οικονομικής πολιτικής και επιχειρηματικότητας. Εάν πάμε στο Παρίσι, θα δείτε ότι το Επιμελητήριο των Παρισίων έχει από εκθεσιακούς χώρους δικούς του, πανεπιστήμια και τεχνικές σχολές δικές του. Εμείς στην Ελλάδα τι έχουμε από αυτά;

Και σας φέρνω ένα παράδειγμα από το Επαγγελματικό Επιμελητήριο της Αθήνας, που ο πρόεδρος είναι ο φίλος μου, ο Γιάννης Χατζηθεοδοσίου. Εχουμε κατορθώσει τα τελευταία 13 χρόνια να έχουμε αποθεματικό ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ. Παραλάβαμε το Επιμελητήριο με 1,5 εκατομμύριο.

Για να κάνουμε το οτιδήποτε, όπως το να αγοράσουμε ένα νέο κτίριο αξιοπρεπές για το Επιμελητήριο, πρέπει να μας το εγκρίνει ο Υπουργός Ανάπτυξης.

Είπατε αν η Πολιτεία αντιληφθεί το ρόλο των Επιμελητηρίων. Το ερώτημα είναι αν αντιληφθεί ή αν ξέρει, αλλά πρέπει να αποφασίσει να επιτρέπει στα Επιμελητήρια να έχουν μεγαλύτερο ρόλο;

Εχω μάθει να είμαι και σκληρός, πρόεδρε. Τα Επιμελητήρια στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν ως κομματικοί μηχανισμοί.

Οταν φύγουμε από την λογική της χρησιμοποίησης των Επιμελητήριων ως κομματικών μηχανισμών και τα Επιμελητήρια είναι ανεξάρτητα, αυτοδιοικούμενα, αυτοχρηματοδοτούμενα και δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, θα μπορούσαν να είναι και θα έπρεπε να είναι αδειοδοτούσες αρχές. Εγώ αυτό το βάζω στη δημόσια συζήτηση από το 2004.

Επιστρέφοντας στις αλλαγές που χρειαζόμαστε, να πω ότι στην Ελλάδα έχουμε 7 αδειοδοτημένα τεχνικά επαγγέλματα, όταν οι Γερμανοί έχουν 120 αδειοδοτημένα τεχνικά επαγγέλματα.

 

 

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News