Η Αιγιάλεια έχασε την ασπίδα της: Γιατί καιγόμαστε

Πελοπόννησος Newsroom

Οι καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων ετών στην Αιγιάλεια, βρίσκονται στο επίκεντρο μιας δημόσιας παρέμβασης του ερασιτέχνη φωτογράφου και επί δεκαετίες ταχυδρόμου της περιοχής Βασίλη Μανουηλίδη, ο οποίος υποστηρίζει ότι η υποχώρηση της αμπελουργίας και η επέκταση των ελαιώνων έχουν μεταβάλει όχι μόνο την παραγωγική φυσιογνωμία της περιοχής, αλλά και την ανθεκτικότητά της απέναντι στις φωτιές.

Ο κ. Μανουηλίδης, έχοντας καθημερινή παρουσία στην ύπαιθρο της Αιγιάλειας από το 1987, περιγράφει μια περιοχή όπου άλλοτε κυριαρχούσαν οι αμπελώνες και οι σταφιδοκαλλιέργειες, από τη Φωνησκαριά και την Ελίκη έως τα Βαλιμίτικα και τον Ριζόμυλο. Οπως αναφέρει, το αγροτικό τοπίο συνδυαζόταν με συνεχή επιτήρηση της υπαίθρου από την Αγροφυλακή, γεγονός που, κατά την εκτίμησή του, συνέβαλλε στην αποτροπή μεγάλων πυρκαγιών.

Κατά τον ίδιο, η εικόνα αυτή άρχισε να αλλάζει από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Η σταδιακή εγκατάλειψη της κορινθιακής σταφίδας και των αμπελώνων, σε συνδυασμό με τη στροφή πολλών παραγωγών προς την ελαιοκαλλιέργεια, διαμόρφωσε ένα διαφορετικό αγροτικό περιβάλλον. Η εξέλιξη αυτή αποδίδεται σε μια σειρά παραγόντων, όπως η αβεβαιότητα στις τιμές των αμπελουργικών προϊόντων, η έλλειψη εργατών γης, η γήρανση του αγροτικού πληθυσμού και οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, που καθιστούν την καλλιέργεια της αμπέλου περισσότερο απαιτητική σε σχέση με την ελιά.

Στην παρέμβασή του επισημαίνει ακόμη ότι η κατάτμηση της αγροτικής γης έχει οδηγήσει στη δημιουργία μικρών και συχνά εγκαταλελειμμένων ιδιοκτησιών, ενώ η κατάργηση της Αγροφυλακής το 2011 στέρησε, όπως υποστηρίζει, από την ύπαιθρο έναν μηχανισμό καθημερινής πρόληψης και επιτήρησης. Παράλληλα, αποδίδει ευθύνες και στην έλλειψη συστηματικού σχεδιασμού για τον καθαρισμό των αγροτικών εκτάσεων και τη διαχείριση της καύσιμης ύλης.

Κεντρικό στοιχείο της επιχειρηματολογίας του αποτελούν φωτογραφίες από πρόσφατες πυρκαγιές, στις οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, αποτυπώνεται ότι οι αμπελώνες λειτούργησαν ως φυσικές αντιπυρικές ζώνες. Υποστηρίζει ότι η χαμηλή βλάστηση, η περιορισμένη εύφλεκτη ύλη και η υψηλή περιεκτικότητα των φύλλων σε υγρασία δυσχεραίνουν την εξάπλωση της φωτιάς, σε αντίθεση με τους ελαιώνες, οι οποίοι, όπως αναφέρει, ευνοούν την ταχύτερη μετάδοση της πυρκαγιάς, ιδιαίτερα όταν γειτνιάζουν με δασικές εκτάσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο, επικαλείται τις δημόσιες παρεμβάσεις του οινοποιού Αγγελου Ρούβαλη και του οικολόγου – εκπαιδευτικού Κώστα Παπακωνσταντίνου, οι οποίοι εδώ και χρόνια υποστηρίζουν ότι η διατήρηση του ιστορικού αμπελώνα της Αιγιάλειας μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην αντιπυρική προστασία της περιοχής.

Η παρέμβαση καταλήγει σε δέσμη προτάσεων πολιτικής, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η οικονομική στήριξη της αμπελουργίας και της κορινθιακής σταφίδας, η δημιουργία κινήτρων για τη διατήρηση ενεργών και καθαρών αγροτεμαχίων, η συγκρότηση σύγχρονου συστήματος αγροτικής επιτήρησης, η αυστηρότερη εφαρμογή της νομοθεσίας για τα εγκαταλελειμμένα κτήματα, καθώς και η δημιουργία «Τράπεζας Γης» για την αντιμετώπιση της κατάτμησης των εκτάσεων.

Ο κ. Μανουηλίδης υποστηρίζει ότι η αναβίωση του παραδοσιακού αμπελώνα δεν αποτελεί μόνο ζήτημα αγροτικής παραγωγής ή οινικής παράδοσης, αλλά συνδέεται άμεσα με την πολιτική προστασία, την ανθεκτικότητα του φυσικού περιβάλλοντος και τη βιώσιμη ανάπτυξη της Αιγιάλειας.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News