ΗΠΑ και Ισραήλ συντονίζονται απέναντι στο Ιράν, αλλά διαφωνούν για το φινάλε
Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου διατηρούν σχεδόν καθημερινή επικοινωνία από την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, όμως πίσω από τον στενό συντονισμό διακρίνονται διαφορετικές προσεγγίσεις για τη διάρκεια και το τέλος της σύγκρουσης.
Σχεδόν καθημερινή είναι η επικοινωνία του Ντόναλντ Τραμπ με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου από την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, με τον Αμερικανό πρόεδρο να εμφανίζεται δημόσια ικανοποιημένος από τον συντονισμό με το Ισραήλ. Πίσω όμως από αυτή τη στενή συνεργασία, αμερικανικές πηγές και δημόσιες τοποθετήσεις δείχνουν ότι οι δύο πλευρές δεν βλέπουν με ακριβώς τον ίδιο τρόπο ούτε το ρίσκο ούτε το πώς θα πρέπει να κλείσει η σύγκρουση.
Παρά την κοινή γραμμή στο επιχειρησιακό σκέλος, στην Ουάσιγκτον φαίνεται να υπάρχει η εκτίμηση ότι ο Τραμπ θα προτιμούσε έναν ταχύτερο τερματισμό των βασικών στρατιωτικών επιχειρήσεων σε σχέση με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό. Αυτή η προσέγγιση, ωστόσο, περιπλέκεται από την κρίση στα Στενά του Ορμούζ, που έχει μετατρέψει την ενεργειακή ασφάλεια και τη ναυσιπλοΐα σε κρίσιμο παράγοντα της αμερικανικής στρατηγικής.
Ο συντονισμός υπάρχει, αλλά οι στόχοι δεν είναι ίδιοι
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κινούνται συντονισμένα, αλλά με διαφορετική βαρύτητα στους στόχους. Η αμερικανική πλευρά έχει δώσει μεγαλύτερη έμφαση σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, στο πυραυλικό και πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και στην αντιμετώπιση απειλών κατά αμερικανικών βάσεων και θαλάσσιων διαδρόμων. Αντίθετα, το Ισραήλ έχει δείξει μεγαλύτερη προθυμία να στοχεύσει την ίδια την ιρανική ηγεσία και να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο ευρύτερης αποσταθεροποίησης του καθεστώτος.
Η διαφοροποίηση αυτή έγινε πιο εμφανής από τις πρώτες κιόλας ημέρες του πολέμου. Ενώ το Ισραήλ έστρεψε από νωρίς την προσοχή του σε πρόσωπα-κλειδιά της ιρανικής εξουσίας, οι ΗΠΑ εστίασαν περισσότερο σε οπλικά συστήματα και υποδομές που θα μπορούσαν να πλήξουν τις δικές τους δυνάμεις ή να διευρύνουν το περιφερειακό μέτωπο.
Το πετρέλαιο και το Ορμούζ ως κόκκινη γραμμή
Η σημαντικότερη ίσως ένταση ανάμεσα στους δύο συμμάχους αφορά το ενεργειακό μέτωπο. Η Ουάσιγκτον εμφανίζεται πολύ πιο προσεκτική απέναντι σε κινήσεις που μπορεί να τινάξουν στον αέρα την αγορά πετρελαίου ή να οδηγήσουν σε ευρύτερο χάος στον Κόλπο. Αυτό εξηγεί γιατί οι ΗΠΑ ζήτησαν από συμμάχους να συνδράμουν στη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ, αλλά και γιατί βλέπουν με επιφυλακτικότητα ενέργειες που θα μπορούσαν να ενισχύσουν το σοκ στις τιμές της ενέργειας.
Αντίθετα, από αμερικανικής σκοπιάς, το Ισραήλ δείχνει μεγαλύτερη ανοχή στην αστάθεια, εφόσον αυτή εξυπηρετεί τον στρατηγικό του στόχο να αποδυναμώσει καθοριστικά την ιρανική ηγεσία. Αυτή ακριβώς η διαφορά λογικής είναι που τροφοδοτεί και τη φράση ότι «στο Ισραήλ αρέσει το χάος», σε αντιδιαστολή με την αμερικανική έμφαση στη σταθερότητα, ιδίως όταν η παγκόσμια αγορά ενέργειας βρίσκεται ήδη σε κατάσταση συναγερμού.
Η υπόθεση Λαριτζανί και η πολιτική στήριξη στον Νετανιάχου
Η πρόσφατη εξόντωση του Αλί Λαριτζανί ανέδειξε ξανά αυτή τη διαφορετική ιεράρχηση. Για ορισμένους αναλυτές, ο Λαριτζανί θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κανάλι συνεννόησης ή μελλοντικής διαπραγμάτευσης. Παρ’ όλα αυτά, ο Τραμπ δεν έδειξε ενόχληση από την εξέλιξη, ενώ ο Νετανιάχου συνέχισε να προβάλλει μια γραμμή που συνδέει τη στρατιωτική πίεση με βαθύτερη αποδυνάμωση του ιρανικού καθεστώτος.
Την ίδια στιγμή, η σχέση Τραμπ – Νετανιάχου εμφανίζεται ενισχυμένη σε σχέση με το παρελθόν. Ο Τραμπ έχει αποδώσει δημοσίως εύσημα στο Ισραήλ για τις στρατιωτικές επιτυχίες του στον πόλεμο, παρότι η αμερικανική πλευρά επιμένει ότι οι αμερικανικοί στόχοι παραμένουν διακριτοί και δεν ταυτίζονται απόλυτα με τους ισραηλινούς.
Crossing names off the list is good – doing it shoulder to shoulder with our American friends is even better.
Good to see Ambassador @GovMikeHuckabee. Always a pleasure.
🇮🇱🇺🇸 pic.twitter.com/FZrZN03IZI
— Benjamin Netanyahu – בנימין נתניהו (@netanyahu) March 17, 2026
Οι πιέσεις μέσα στην Ουάσιγκτον
Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, οι διαφωνίες για το εύρος της εμπλοκής έχουν ήδη αποκτήσει πολιτική διάσταση. Η παραίτηση του επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας, Τζο Κεντ, ήταν το πιο ηχηρό επεισόδιο μέχρι στιγμής, καθώς ο ίδιος υποστήριξε ότι το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή και άφησε αιχμές ότι η Ουάσιγκτον οδηγήθηκε στον πόλεμο υπό ισραηλινή πίεση.
Η υπόθεση ανέδειξε μια υπαρκτή νευρικότητα στον ευρύτερο κύκλο Τραμπ, όπου ορισμένοι φοβούνται ότι διαμορφώνεται η εικόνα πως οι ΗΠΑ ακολουθούν το Ισραήλ αντί να επιβάλλουν τη δική τους γραμμή. Από την άλλη πλευρά, ο Λευκός Οίκος απορρίπτει αυτό το αφήγημα και επιμένει ότι η αμερικανική στρατηγική βασίζεται σε δικά της συμφέροντα ασφαλείας.
Ποιος θα βάλει την τελεία
Το πιο καθαρό μήνυμα από αμερικανικής πλευράς έχει έρθει από τον Πιτ Χέγκσεθ, ο οποίος έχει τονίσει ότι οι στόχοι των ΗΠΑ είναι αμερικανικοί και ότι η Ουάσιγκτον θα καθορίσει τον ρυθμό και τον χρόνο λήξης των επιχειρήσεων. Με άλλα λόγια, ακόμη και αν υπάρχει σύγκλιση με τον Νετανιάχου στο παρόν, οι ΗΠΑ θέλουν να καταστήσουν σαφές ότι δεν θα αφήσουν στο Ισραήλ να αποφασίσει μόνο του το πώς θα κλείσει ο πόλεμος.
Έτσι, πίσω από το κοινό μέτωπο κατά του Ιράν διαμορφώνεται μια πιο σύνθετη πραγματικότητα: ο συντονισμός ΗΠΑ και Ισραήλ είναι στενός, αλλά το τέλος που φαντάζεται η κάθε πλευρά δεν είναι απαραίτητα το ίδιο. Και όσο το Ορμούζ, η ενέργεια και οι περιφερειακοί κίνδυνοι πιέζουν προς μία κατεύθυνση, τόσο η μάχη για το «πότε τελειώνει ο πόλεμος» παραμένει ανοιχτή.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
