Μας αρέσει ξανά η Εθνική αλλά γιατί πρέπει να φύγουν οι νέοι για να πετύχουν;

Απόστολος Αναστασόπουλος

Υπάρχει κάτι διαφορετικό γύρω από την Εθνική Ελλάδος στο ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Κάτι που δεν εξηγείται μόνο με τα αποτελέσματα.

Βεβαίως, οι νίκες έχουν τη δική τους δύναμη. Η Ελλάδα νίκησε την Αγγλία, έκανε σημαντικές εμφανίσεις και τώρα πέτυχε κάτι ιστορικό, επικρατώντας για πρώτη φορά της Γερμανίας, με 1-0 στο Άουγκσμπουργκ.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό.

Γιατί η ίδια Εθνική έχει γνωρίσει και αποτυχίες. Δεν κατάφερε να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026. Κι όμως, το ενδιαφέρον του κόσμου δεν εξαφανίστηκε. Αντίθετα, μοιάζει να μεγαλώνει.

Ισως επειδή αυτή η Εθνική δεν μας προσφέρει μόνο νίκες. Μας προσφέρει μια διαφορετική εικόνα για το πώς μπορεί να λειτουργεί μια ελληνική ομάδα.

Χωρίς τη μόνιμη οπαδική ένταση. Χωρίς την ανάγκη να αποδείξει ο ένας ότι ο άλλος είναι «λιγότερο Ελληνας» επειδή υποστηρίζει διαφορετική ομάδα. Οι παίκτες προέρχονται από διαφορετικές ομάδες, αρκετοί αγωνίζονται στο εξωτερικό και συναντιούνται για έναν κοινό σκοπό.

Και κάπου εκεί εξαφανίζεται, έστω προσωρινά, ένα κομμάτι της τοξικότητας που έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε φυσιολογική στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Υπάρχει και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ενας προπονητής που δεν χρειάζεται να φωνάζει για να επιβληθεί, ούτε να κατασκευάζει εχθρούς για να συσπειρώσει τους δικούς του. Η δημόσια εικόνα που εκπέμπει είναι εκείνη της ηρεμίας, της σοβαρότητας και του σεβασμού.

Και υπάρχουν οι ποδοσφαιριστές. Νέα παιδιά, με ταλέντο, φιλοδοξία και μια εικόνα που απέχει αρκετά από το στερεότυπο του ποδοσφαιριστή-σταρ που πρέπει διαρκώς να προκαλεί.

Και μετά έρχονται οι νίκες.

Κάπως έτσι «δένει το γλυκό».

Με την Εθνική μπορούμε να χαρούμε όλοι

Η Εθνική μάς θυμίζει ότι μπορούμε να χαρούμε όλοι για το ίδιο πράγμα.

Και ίσως αυτό να είναι πιο σημαντικό από όσο νομίζουμε.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση. Λιγότερο ευχάριστη.

Κοιτάζοντας την Εθνική, βλέπουμε για ακόμη μία φορά ένα μεγάλο ελληνικό παράδοξο: πολλά από τα παιδιά που θαυμάζουμε σήμερα κατάφεραν να εξελιχθούν σε περιβάλλοντα έξω από την Ελλάδα.

Το ποδόσφαιρο είναι ίσως το πιο εύκολο παράδειγμα. Πολλοί από τους διεθνείς μας αγωνίζονται σε προηγμένα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Εκεί βρίσκουν καλύτερες υποδομές, μεγαλύτερο ανταγωνισμό, περισσότερες δυνατότητες εξέλιξης και ένα περιβάλλον που τους επιτρέπει να δοκιμαστούν απέναντι στους καλύτερους.

Το ίδιο συμβαίνει όμως και έξω από τα γήπεδα.

Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης έφυγε από την Ελλάδα, σπούδασε στο MIT και εξελίχθηκε σε καθηγητή του ίδιου πανεπιστημίου, στον χώρο της πληροφορικής και της τεχνητής νοημοσύνης. Η περίπτωση του έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της ελληνικής διαρροής επιστημονικού δυναμικού.

Ο Εμμανουήλ Δερμιτζάκης, με καταγωγή από την Ελλάδα, εξελίχθηκε σε καθηγητή Γενετικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Ο Κυριάκος Παπαδοδήμας ακολούθησε επίσης διεθνή ακαδημαϊκή πορεία, ως επιστήμονας στο CERN και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Groningen.

Και πιο πρόσφατα, η ιστορία του 28χρονου ερευνητή Ανδρέα Μετούση, από τα δημόσια σχολεία του Γαλατσίου μέχρι ερευνητικά ιδρύματα της Ευρώπης, δείχνει ότι το φαινόμενο συνεχίζεται με μια νέα γενιά Ελλήνων επιστημόνων.

Δεν είναι λοιπόν μόνο το ποδόσφαιρο.

Είναι επιστήμονες, γιατροί, μηχανικοί, ερευνητές, επιχειρηματίες, άνθρωποι της τεχνολογίας. Ελληνόπουλα που έφυγαν επειδή στο εξωτερικό βρήκαν αυτό που δεν μπορούσαν να βρουν εδώ: ευκαιρίες, υποδομές, χρηματοδότηση, αξιοκρατία, μεγαλύτερη αγορά, περισσότερες δυνατότητες.

Η μελέτη του ΟΟΣΑ και του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης για την ελληνική διασπορά καταγράφει ακριβώς αυτή τη σύγχρονη πραγματικότητα: ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού ανθρώπινου δυναμικού βρίσκεται εκτός χώρας και η αξιοποίηση αυτού του ταλέντου αποτελεί πλέον σημαντικό ζήτημα για την Ελλάδα.

Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο.

Χαιρόμαστε με την Εθνική επειδή βλέπουμε Ελληνες να μεγαλουργούν. Αλλά ένα κομμάτι της επιτυχίας τους είναι ότι μπόρεσαν να βγουν από ένα περιβάλλον που συχνά τους περιόριζε.

Δεν πρέπει φυσικά να ζητήσουμε από κανέναν νέο να μείνει στην Ελλάδα από πατριωτικό καθήκον. Ούτε να θεωρήσουμε ότι όποιος φεύγει «προοδεύει» και όποιος μένει αποτυγχάνει.

Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:

Γιατί να χρειάζεται να φύγει κάποιος για να βρει τις συνθήκες που θα του επιτρέψουν να γίνει αυτό που μπορεί;

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της χώρας.

Να μη γίνει η Ελλάδα απλώς ο τόπος όπου γεννιούνται ταλέντα, μεγαλώνουν παιδιά, σπουδάζουν νέοι και στη συνέχεια φεύγουν για να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές τους αλλού.

Να γίνει και ο τόπος όπου μπορούν να επιστρέψουν.

Ή ακόμη καλύτερα, ο τόπος όπου δεν θα χρειάζεται να φύγουν εξαρχής.

Ισως γι’ αυτό τελικά μας αρέσει τόσο η σημερινή Εθνική.

Γιατί μέσα από αυτήν βλέπουμε μια Ελλάδα που λειτουργεί.

Με ταλέντο, διαφορετικότητα, σοβαρότητα, συνεργασία και λιγότερη τοξικότητα.

Και αν υπάρχει ένα πραγματικό μήνυμα πίσω από τις νίκες της, δεν είναι ότι οι Ελληνες μπορούν να τα καταφέρουν.

Αυτό το γνωρίζουμε ήδη.

Το ερώτημα είναι αν μπορούμε κάποτε να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα στην οποία θα έχουν λόγο να τα καταφέρνουν εδώ.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News