Νίκος Νικολόπουλος: Η ώρα της αλήθειας για την παράταξη
* Ο Νίκος Ι. Νικολόπουλος είναι Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος, πρώην Υφυπουργός και πρώην Βουλευτής
Υπάρχουν ακόμη τίμιοι νεοδημοκράτες που στηρίζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Άνθρωποι που μεγάλωσαν με τη γλώσσα της ευθύνης, της πατρίδας, της κοινωνικής συνοχής, της αξιοπρέπειας. Άνθρωποι που δεν έγιναν ποτέ «επαγγελματίες του κόμματος», αλλά κράτησαν τη Νέα Δημοκρατία ως πολιτικό σπίτι.
Σε αυτούς απευθύνομαι. Με σεβασμό, αλλά και με το απαραίτητο «ξύπνημα» που απαιτούν οι καιροί.
Αλήθεια, ακόμη δεν το πήρατε χαμπάρι;
Δεν είναι πια «η παράταξή μας» αυτό που λέγεται Ν.Δ. Σήμερα, όλο και περισσότερο μοιάζει με ένα πράσινο μαγαζί εξουσίας, με μεταγραφές, μηχανισμούς και νοοτροπίες που κάποτε υποτίθεται ότι πολεμούσαμε. Και όταν το κόμμα μετατρέπεται σε καταφύγιο παλαιών σχολών διαχείρισης, τότε δεν μιλάμε για ανανέωση. Μιλάμε για μετάλλαξη.
Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι ότι γίνονται λάθη. Είναι ότι ζητούν από εσάς να τα βαφτίζετε «κανονικότητα». Να καταπίνετε, να σιωπάτε, να δικαιολογείτε. Κι αυτό, για έναν τίμιο νεοδημοκράτη, είναι το πιο ακριβό τίμημα: η σιωπή της συνείδησης.
Ο Μητσοτάκης είναι το χάος: δεν είναι σύνθημα, είναι διάγνωση
Ο Αντώνης Σαμαράς, σε συνέντευξή του στο Best TV, το είπε καθαρά: «Ποιο… Μητσοτάκης ή χάος; Ο Μητσοτάκης είναι το χάος». (3 Φεβρουαρίου 2026).
Αυτή η φράση δεν είναι ένα απλό «αντιμητσοτακικό» πυροτέχνημα. Είναι διάγνωση. Είναι κατηγορία. Είναι πολιτική τομή.
Γιατί όταν ένας πρώην πρωθυπουργός και πρώην αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας μιλά έτσι, δεν μιλά ως σχολιαστής. Μιλά ως άνθρωπος που ξέρει τη μηχανή από μέσα. Και όταν μια τέτοια διάγνωση πέφτει πάνω στην κοινωνική πραγματικότητα, τότε η εξουσία δεν μπορεί να απαντήσει με χαμόγελα, επικοινωνία και «σήματα σταθερότητας». Θέλει ουσία. Και η ουσία λείπει.
Δεν καταλάβατε τίποτα; Οι «σεισμοί» ήταν μπροστά σας
Πρώτος σεισμός: ο γάμος των ομοφυλοφίλων και η υιοθεσία.
Η Βουλή ψήφισε τον νόμο 5089/2024 για την «ισότητα στον πολιτικό γάμο», επεκτείνοντας τον πολιτικό γάμο σε πρόσωπα του ίδιου φύλου.
Δεν συζητώ εδώ για να κάνω θεολογική πραγματεία. Συζητώ πολιτικά: έγινε μια βαθιά τομή, με προκλητική περιφρόνηση προς την παράδοση και τις κοινωνικές αντιρρήσεις ενός μεγάλου τμήματος του κόσμου που στήριξε ιστορικά τη Νέα Δημοκρατία. Και το πιο επικίνδυνο δεν ήταν η ψήφιση. Ήταν το μήνυμα: «Δεν σας έχουμε ανάγκη. Σας θεωρούμε δεδομένους».
Δεύτερος σεισμός: το καλώδιο Κάσος – Κύπρος και η εθνική νευρικότητα.
Η υπόθεση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου έβγαλε στην επιφάνεια μια κρίσιμη αλήθεια: η Τουρκία δοκιμάζει έμπρακτα αν μπορεί να επιβάλει «κανόνες» σε έργα στρατηγικού χαρακτήρα, κι εμείς συχνά συμπεριφερόμαστε σαν να πρόκειται για τεχνική λεπτομέρεια. Η συζήτηση για το «επεισόδιο της Κάσου» και το «βραχυκύκλωμα» της προσπάθειας καταγράφηκε με λεπτομέρειες ήδη από το 2025.
Δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι πρόβα ισχύος. Και το ερώτημα δεν είναι αν «θα ρίξουμε τόνους». Το ερώτημα είναι: ποιος χαράσσει τους όρους στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο;
Τρίτος σεισμός: η απογύμνωση της άμυνας και οι αποστολές οπλισμού.
Η Ελλάδα έχει στείλει στρατιωτικό υλικό στην Ουκρανία και η δημόσια συζήτηση για το «τι ακριβώς δόθηκε» και με ποιες εγγυήσεις αντικατάστασης επανέρχεται διαρκώς.
Ο τίμιος νεοδημοκράτης είχε δικαίωμα να ρωτήσει: «Και τα νησιά; Και η αποτροπή; Και οι υποσχέσεις των συμμάχων;» Όταν όμως οι ερωτήσεις πνίγονται σε γενικόλογες διαβεβαιώσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι «η αντιπολίτευση». Είναι η απουσία εθνικής ειλικρίνειας.
Τέταρτος σεισμός: μεταναστευτικό, δημογραφικό, στρατεύσιμοι.
Οι αλλαγές στη στρατιωτική θητεία και ο δημόσιος διάλογος για το δημογραφικό δείχνουν ότι το κράτος βλέπει μπροστά του ένα δύσκολο πεδίο: λιγότερο ανθρώπινο δυναμικό, μεγαλύτερες ανάγκες.
Αλλά το δημογραφικό δεν λύνεται με επικοινωνία ούτε με εύκολες ιδέες. Λύνεται με στήριξη της ελληνικής οικογένειας, με αξιοπρεπείς μισθούς, με κατοικία για τους νέους, με ασφάλεια. Αλλιώς, θα «μπαλώνουμε» μια εθνική πληγή με πρόχειρες συνταγές, και στο τέλος θα πληρώσουμε ακριβά την αυταπάτη.
Και οι δύο πρώην πρωθυπουργοί μιλούν. Εσείς γιατί σιωπάτε;
Ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς έχουν προειδοποιήσει, ο καθένας με τον τρόπο του, ότι «στραβά αρμενίζουμε»: στα εθνικά, στην οικονομία, στη θεσμική λειτουργία, στην κοινωνική συνοχή.
Κι όμως, πολλοί από εσάς που τα ξέρατε, προτιμήσατε την εσωτερική μουρμούρα από τη δημόσια στάση. Όμως τώρα δεν είναι πια «εσωκομματική γκρίνια». Τώρα είναι ζήτημα ταυτότητας: ποια παράταξη υπηρετούμε; Την ιστορική Νέα Δημοκρατία ή ένα προσωποκεντρικό σύστημα εξουσίας;
Το «Ελ Ντοράντο» για τις τράπεζες και τα «τάρταρα» για την κοινωνία
Κι εδώ έρχεται η οικονομία, εκεί όπου η κοινωνία δεν αντέχει άλλο να ακούει ότι «πάνε καλά οι δείκτες», όταν δεν πάει καλά η ζωή.
Το 2025 καταγράφονται ισχυρές κερδοφορίες στο τραπεζικό σύστημα, με προβλέψεις/εκτιμήσεις για συνολικά κέρδη κοντά στα 5 δισ. ευρώ για τις συστημικές τράπεζες, την ώρα που ο κόσμος πιέζεται από ακρίβεια και χρέη.
Ο φόρος μερισμάτων στην Ελλάδα είναι 5% (μείωση από 10% σε 5% για εισοδήματα από 1.1.2020 και μετά).
Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η κοινωνία βλέπει πλειστηριασμούς, αδιέξοδα, μια καθημερινότητα που «τελειώνει» στη μέση του μήνα.
Πρόσφατα, μάλιστα, ο Άρειος Πάγος έκρινε κρίσιμο ζήτημα για τα δάνεια του νόμου Κατσέλη: ο τόκος πρέπει να υπολογίζεται επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού κεφαλαίου, απόφαση που χαρακτηρίστηκε «ανάσα» για τους δανειολήπτες και «πονοκέφαλος» για τράπεζες και funds.
Αυτό είναι το «χάος» στην πράξη: όταν η οικονομία εμφανίζει ευημερία σε λίγους και ασφυξία στους πολλούς, ενώ το κράτος δείχνει πιο πρόθυμο να προστατεύσει ισορροπίες ισχυρών, παρά την κοινωνική πλειοψηφία.
Ποιος απάντησε σοβαρά στον Σαμαρά;
Και τώρα η κρίσιμη ερώτηση: ποιος απάντησε επί της ουσίας στη διάγνωση «είναι το χάος»;
Ποιος απάντησε για την ακρίβεια ως καθεστώς;
Ποιος απάντησε για την αναξιοπιστία των θεσμών;
Ποιος απάντησε για τα εθνικά χωρίς να κρύβεται πίσω από ευφημισμούς;
Ποιος απάντησε για το κράτος-λάφυρο;
Αυτό που βλέπουμε, αντί για απάντηση, είναι περιτύλιγμα: «σεβόμαστε», «υπερβολές», «μην τοξικοποιείτε». Όμως ο κόσμος δεν ζει σε δελτία Τύπου. Ζει στο σούπερ μάρκετ, στο ενοίκιο, στο ρεύμα, στο τηλέφωνο που χτυπάει για τη δόση.
Η αλήθεια δεν είναι τοξικότητα. Η αλήθεια είναι υποχρέωση.
Το κάλεσμα προς τους τίμιους νεοδημοκράτες
Δεν σας ζητώ να γίνετε «αντάρτες» για την απόλαυση της ρήξης. Σας ζητώ να ξαναγίνετε αυτό που ήταν η παράταξη όταν είχε ψυχή: δύναμη ευθύνης, δύναμη πατρίδας, δύναμη κοινωνικής ισορροπίας, δύναμη θεσμικής αξιοπρέπειας.
Γιατί, αν η Νέα Δημοκρατία χάσει οριστικά την ιστορική της ταυτότητα και γίνει ένας εκλογικός μηχανισμός γύρω από έναν άνθρωπο και ένα σύστημα, τότε δεν θα χαθεί μόνο ένα κόμμα. Θα χαθεί ένας πυλώνας πολιτικής σταθερότητας, και αυτό θα το πληρώσει η χώρα.
Και γι’ αυτό το «Μητσοτάκης ή χάος» είναι πλέον ανάποδα γραμμένο πάνω στον τοίχο της κοινωνίας: δεν είναι δίλημμα για να φοβίσει. Είναι καμπανάκι για να ξυπνήσει.
Γιατί χάος είναι να μη νιώθεις ότι το κράτος σε προστατεύει.
Χάος είναι να νιώθεις ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν για σένα.
Χάος είναι να βλέπεις εθνικά ζητήματα να «γκριζάρουν» και να λένε ότι όλα είναι «ρουτίνα».
Χάος είναι να σου ζητούν να σιωπάς, για να μη χαλάς την εικόνα.
Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός λέει «είναι το χάος» και η κυβέρνηση δεν απαντά με ουσία, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο πρώην. Είναι ο νυν.
* Ο Νίκος Ι. Νικολόπουλος είναι Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος, πρώην Υφυπουργός και πρώην Βουλευτής
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
