Νίκος Νικολόπουλος: Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην επανασύνδεση της Κεντροδεξιάς με την πατριωτική της βάση

Η εισήγηση του πρώην αχαιού βουλευτή και νυν προέδρου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος, Νίκου Ι. Νικολόπουλου, είχε πολλά ενδιαφέροντα σημεία με βάση τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις:

«Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, εκπρόσωποι κομμάτων, πολιτικών κινήσεων και ενεργών πολιτών,
Συναντιόμαστε σήμερα, δυστυχώς εγώ εμπεριστατος μετά το τροχαίο ατύχημα που υπέστην ευρισκόμενους στο κρεβάτι του πόνου, όχι για να προσθέσουμε ακόμη μία πολιτική συνάθροιση στις πολλές που πραγματοποιούνται, ούτε για να ανταλλάξουμε γενικές διαπιστώσεις γύρω από την κρίση του πολιτικού συστήματος.

Συναντιόμαστε επειδή ο ευρύτερος δημοκρατικός, πατριωτικός και κοινωνικός χώρος της Κεντροδεξιάς βρίσκεται ενώπιον μιας ιστορικής ευθύνης.

Να αποφασίσει εάν θα παραμείνει κατακερματισμένος, εγκλωβισμένος σε προσωπικές διαδρομές, μικρές κομματικές περιχαρακώσεις και παλαιούς ανταγωνισμούς ή εάν θα αναζητήσει έναν κοινό τόπο αρχών, ευθύνης και εθνικής προοπτικής.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ένα ακόμη κόμμα χωρίς περιεχόμενο. Δεν χρειάζεται έναν ακόμη μηχανισμό εξουσίας, ούτε μία ακόμη μεταμφίεση του ίδιου πολιτικού συστήματος.

Χρειάζεται μια νέα μεγάλη δημοκρατική και κοινωνική παράταξη, βαθιά πατριωτική χωρίς να είναι μισαλλόδοξη, συντηρητική χωρίς να είναι φοβική, ευρωπαϊκή χωρίς να είναι υποταγμένη, λαϊκή χωρίς να είναι δημαγωγική και μεταρρυθμιστική χωρίς να θυσιάζει την κοινωνία στον βωμό των αριθμών.

Χρειάζεται μια πολιτική δύναμη που θα ενώσει ξανά τον πατριωτισμό με την κοινωνική δικαιοσύνη. Γιατί αυτή υπήρξε πάντοτε η μεγάλη παράδοση της ελληνικής λαϊκής και δημοκρατικής Δεξιάς.

Από την εποχή του Δημητρίου Γούναρη και του ιστορικού Λαϊκού Κόμματος, η κοινωνική διάσταση δεν ήταν ξένη προς την πατριωτική παράταξη. Η υπεράσπιση του έθνους δεν μπορούσε να νοηθεί αποκομμένη από τη φροντίδα για τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο, την οικογένεια και την ελληνική περιφέρεια.

Την ίδια αντίληψη εξέφρασε, με τους όρους της μεταπολεμικής Ελλάδας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Η Νέα Δημοκρατία του 1974 δεν ιδρύθηκε ως ένα κόμμα οικονομικού ατομικισμού και κοινωνικής αδιαφορίας. Ιδρύθηκε ως μία πλατιά λαϊκή παράταξη, η οποία αναγνώριζε την ελεύθερη οικονομία, αλλά ταυτόχρονα υπογράμμιζε την ευθύνη του κράτους για κοινωνική δικαιοσύνη, περιφερειακή ανάπτυξη, δημόσια αγαθά και εθνική συνοχή.

Αυτή την παράδοση υπηρετώ σε ολόκληρη την πολιτική μου διαδρομή και αυτήν επιχειρεί να εκφράσει το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος. Για εμάς, η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι αριστερό σύνθημα. Είναι χριστιανική, δημοκρατική και εθνική υποχρέωση.

Μια κοινωνία που αφήνει ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της να ζει στην ανασφάλεια δεν μπορεί να διαθέτει σταθερή εθνική στρατηγική. Ένας λαός διαιρεμένος ανάμεσα σε προνομιούχους και αποκλεισμένους δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ενωμένος τις μεγάλες προκλήσεις.

-Τι πατρίδα οικοδομούμε, όταν οι νέοι δεν μπορούν να αποκτήσουν σπίτι και να δημιουργήσουν οικογένεια;
-Τι εθνική ισχύ διαθέτουμε, όταν ο αγρότης εγκαταλείπει τη γη του, τα χωριά ερημώνουν, τα νησιά αποψιλώνονται και οι ακριτικές περιοχές χάνουν τον πληθυσμό τους;
-Τι σημαίνει οικονομική ανάπτυξη, όταν συγκεντρώνεται σε λίγες επιχειρήσεις, σε συγκεκριμένες περιοχές και σε έναν περιορισμένο κύκλο ισχυρών συμφερόντων;

Ο πατριωτισμός δεν εξαντλείται στις σημαίες, στις επετείους και στις μεγάλες διακηρύξεις. Πατριωτισμός είναι να μπορεί ο Έλληνας να παραμείνει στον τόπο του. Να εργάζεται με αξιοπρέπεια. Να μεγαλώνει τα παιδιά του με ασφάλεια. Να εμπιστεύεται τους θεσμούς και να αισθάνεται ότι το κράτος δεν υπάρχει μόνο για τους ισχυρούς.

Η κοινωνική συνοχή είναι όρος εθνικής επιβίωσης
Η χώρα μας αντιμετωπίζει μια σύνθετη εθνική και κοινωνική κρίση. Δημογραφική κατάρρευση, ακρίβεια, στεγαστικό αδιέξοδο, αποβιομηχάνιση, εγκατάλειψη της υπαίθρου, υπερσυγκέντρωση του πληθυσμού στην Αθήνα, φυγή νέων επιστημόνων και διαρκής υποχώρηση του διαθέσιμου εισοδήματος των μικρομεσαίων στρωμάτων.

Δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρή Ελλάδα με αδύναμη κοινωνία.
Δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική εθνική άμυνα χωρίς παραγωγική οικονομία, δημογραφική αντοχή, κοινωνική εμπιστοσύνη και ισόρροπη περιφερειακή ανάπτυξη.

Ούτε μπορεί να υπάρξει εθνική ενότητα όταν ένα τμήμα της κοινωνίας πλουτίζει μέσα από προνομιακές σχέσεις με την εξουσία, ενώ η μεγάλη πλειονότητα αγωνίζεται για τα στοιχειώδη.

Η δημοκρατική συντηρητική παράταξη οφείλει να μιλήσει ξανά για την κοινωνική οικονομία της αγοράς. Για μια οικονομία ελεύθερη, αλλά όχι ασύδοτη. Ανταγωνιστική, αλλά όχι ολιγοπωλιακή. Ανοιχτή στην επιχειρηματικότητα, αλλά αυστηρή απέναντι στη διαπλοκή, στα καρτέλ και στην εξάρτηση της πολιτικής από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Η δική μας πρόταση δεν είναι ούτε ο κρατισμός που πνίγει τη δημιουργία ούτε ο νεοφιλελευθερισμός που εγκαταλείπει τον αδύναμο.
Είναι μια οικονομία της ευθύνης, της παραγωγής, της εργασίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Η μετάλλαξη της σημερινής Νέας Δημοκρατίας. Οφείλουμε να μιλήσουμε καθαρά.

Η σημερινή Νέα Δημοκρατία έχει απομακρυνθεί σε κρίσιμα ζητήματα από τις ιδρυτικές της αρχές και από την κοινωνική, λαϊκή και πατριωτική φυσιογνωμία της παράταξης.

Από κόμμα της περιφέρειας, των αγροτών, των επαγγελματιών, των οικογενειών και της μεσαίας τάξης, μετατρέπεται σταδιακά σε έναν συγκεντρωτικό μηχανισμό διαχείρισης της εξουσίας.

Από μεγάλη παράταξη αρχών, κινδυνεύει να περιοριστεί σε ένα αρχηγικό σύστημα, όπου η κυβερνητική επικοινωνία υποκαθιστά την πολιτική και η τεχνοκρατική γλώσσα χρησιμοποιείται για να κρύψει τις κοινωνικές συνέπειες των αποφάσεων.

Η κριτική μας δεν στρέφεται εναντίον της ιστορικής Νέας Δημοκρατίας. Το αντίθετο. Υπερασπιζόμαστε όσα εγκαταλείφθηκαν: τον κοινωνικό φιλελευθερισμό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τον λαϊκό χαρακτήρα της παράταξης, την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, την εθνική αξιοπρέπεια και την πίστη ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι δεδομένη και προβλέψιμη απέναντι σε όλους.

Η χώρα χρειάζεται σταθερές συμμαχίες. Ανήκει πολιτικά και στρατηγικά στη Δύση, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ. Αλλά η συμμαχική συνέπεια δεν σημαίνει εθνική αφωνία.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να ακολουθεί μια μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική, η οποία προσφέρει διαρκώς χωρίς να διεκδικεί ανταλλάγματα και εμφανίζει ως επιτυχία την απλή συμμόρφωση προς αποφάσεις τρίτων.

Χρειαζόμαστε πολυδιάστατη εθνική στρατηγική. Σταθερές δυτικές συμμαχίες, αλλά και εθνική αυτοπεποίθηση. Ενεργή παρουσία στην Ευρώπη, αλλά και υπεράσπιση των ελληνικών συμφερόντων. Αποτρεπτική ισχύ, αλλά και διπλωματική πρωτοβουλία.

Η συμβολή του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά

Μέσα σε αυτή την περίοδο ιδεολογικής σύγχυσης, οι δημόσιες παρεμβάσεις του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά έχουν ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Δεν πρόκειται για μια διαμάχη πρώην πρωθυπουργών με τον σημερινό πρωθυπουργό, όπως βολεύει ορισμένους να παρουσιάζουν το ζήτημα. Πρόκειται για τη σύγκρουση δύο διαφορετικών αντιλήψεων για την Κεντροδεξιά και για την Ελλάδα.

Από τη μία βρίσκεται η αντίληψη μιας παράταξης εθνικής, κοινωνικής και λαϊκής, με ιστορική μνήμη, θεσμικό βάθος και διακριτή ιδεολογική ταυτότητα.
Από την άλλη, η αντίληψη ενός προσωποπαγούς μηχανισμού εξουσίας, ιδεολογικά μετακινούμενου, κοινωνικά απομακρυσμένου από τη λαϊκή βάση και υπερβολικά εξαρτημένου από την επικοινωνία και τις ισχυρές οικονομικές ελίτ.

Η πολιτική συνεργασία και η κοινή μας αγωνία με τον Αντώνη Σαμαρά δεν στηρίζονται σε προσωπικές σκοπιμότητες. Στηρίζονται στην πεποίθηση ότι η μεγάλη πατριωτική και κοινωνική παράταξη πρέπει να αποκτήσει ξανά καθαρή φωνή.

Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην επανασύνδεση της Κεντροδεξιάς με την πατριωτική της βάση, με τις αγωνίες της ελληνικής οικογένειας, με τη Βόρεια Ελλάδα, την περιφέρεια, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους και τους πολίτες που αισθάνονται ότι η σημερινή κυβερνητική πολιτική δεν τους εκπροσωπεί.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Είναι η αξιοποίηση των ιστορικών αρχών για να απαντήσουμε στις προκλήσεις του μέλλοντος. Ο πατριωτισμός δεν παραχωρείται στα άκρα.

Ο δημοκρατικός πατριωτισμός δεν έχει καμία σχέση με τον φανατισμό, τον αυταρχισμό ή τη μισαλλοδοξία.
Η δημοκρατική Κεντροδεξιά οφείλει να γίνει ξανά ο φυσικός χώρος του ώριμου, λαϊκού και κοινωνικού πατριωτισμού.
Η κρίση εκπροσώπησης δεν αφορά μόνο την Κεντροδεξιά.

Η Κεντροαριστερά απέτυχε να διαμορφώσει αξιόπιστο εναλλακτικό πόλο, επειδή απομακρύνθηκε από την πατριωτική κοινωνική της βάση και εγκλωβίστηκε σε μια στενή ατζέντα πολιτισμικών και δικαιωματικών αντιπαραθέσεων.
Μεγάλο μέρος του λαϊκού κόσμου που στήριξε ιστορικά το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε πατριωτικό. Πίστευε στην κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά και στην εθνική ανεξαρτησία. Στήριζε την αναδιανομή του εισοδήματος, αλλά δεν αμφισβητούσε την ιστορική συνέχεια, την εθνική ταυτότητα ή τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Η ηγετική και διανοητική ελίτ της Κεντροαριστεράς, όμως, απομακρύνθηκε από αυτή την παράδοση.
Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να επιχειρεί την ανασύνθεση του χώρου του, αλλά δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να υπερβεί τις ιδεολογικές αγκυλώσεις που χαρακτήρισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στα εθνικά, στην παιδεία, στους θεσμούς και στη σχέση με την ελληνική ιστορική ταυτότητα.

Η χώρα ασφαλώς χρειάζεται μια υπεύθυνη και πατριωτική Κεντροαριστερά. Η δημοκρατία χρειάζεται ισχυρούς και σοβαρούς πολιτικούς πόλους.

Δεν είναι, όμως, δική μας αποστολή να υποκαταστήσουμε την Κεντροαριστερά. Δική μας ευθύνη είναι να συγκροτήσουμε τον δημοκρατικό, κοινωνικό και πατριωτικό πόλο της Κεντροδεξιάς, χωρίς ιδεολογικές ενοχές και χωρίς εκπτώσεις στις αρχές μας.

Η ενότητα δεν οικοδομείται με γενικόλογες διακηρύξεις ούτε με συμφωνίες κορυφής. Χρειάζεται καθαρή πολιτική και προγραμματική βάση.
-Πρώτον, εθνική στρατηγική με αποτρεπτική ισχύ, σταθερές συμμαχίες και καμία υποχώρηση σε ζητήματα κυριαρχίας, Κύπρου και Ελληνισμού.

-Δεύτερον, κοινωνική οικονομία της αγοράς, με προστασία της εργασίας, των μικρομεσαίων, της πρώτης κατοικίας, της παραγωγής και της ελληνικής περιφέρειας.

-Τρίτον, εθνικό σχέδιο για το δημογραφικό, τη στέγη και την οικογένεια. Όχι αποσπασματικά επιδόματα, αλλά συνολική πολιτική που θα επιτρέπει στους νέους να αποκτήσουν σπίτι, εργασία και παιδιά.

-Τέταρτον, παραγωγική ανασυγκρότηση. Ενέργεια, βιομηχανία, πρωτογενής τομέας, ναυτιλία, άμυνα, νέες τεχνολογίες και περιφερειακή ανάπτυξη πρέπει να ενταχθούν σε ενιαίο εθνικό σχέδιο.

-Πέμπτον, κράτος δικαίου, θεσμικά αντίβαρα, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, ελεύθερη ενημέρωση και πραγματική λογοδοσία. Δεν υπάρχει συντηρητική δημοκρατία χωρίς ισχυρούς θεσμούς και σεβασμό στα δικαιώματα του πολίτη.

Αυτές οι αρχές μπορούν να ενώσουν πρόσωπα και κινήσεις διαφορετικής προέλευσης. Όχι σε έναν άχρωμο συμβιβασμό, αλλά σε μια κοινή εθνική και κοινωνική αποστολή.

Δεν μας ενώνει η άρνηση· μας ενώνει η πρόταση. Δεν βρισκόμαστε εδώ μόνο επειδή διαφωνούμε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Μια νέα παράταξη δεν μπορεί να θεμελιωθεί αποκλειστικά πάνω στην απόρριψη ενός προσώπου. Οφείλει να απαντήσει τι ακριβώς προτείνει για την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας.

Θέλουμε μια Ελλάδα που παράγει και δεν ζει μόνο από την κατανάλωση, τις εισαγωγές και τα ευρωπαϊκά κονδύλια.
Μια Ελλάδα που προστατεύει τα σύνορά της και δεν ντρέπεται για την ταυτότητά της. Μια Ελλάδα που στηρίζει την οικογένεια, τη μητρότητα και τα νέα ζευγάρια. Μια Ελλάδα που σέβεται τον μόχθο, την ιδιοκτησία και την επιχειρηματικότητα, αλλά δεν επιτρέπει την ασυδοσία των ολιγοπωλίων.

Μια Ελλάδα αποκεντρωμένη, με ισχυρή περιφέρεια, ζωντανά χωριά, βιώσιμα νησιά και πόλεις ανθρώπινες.
Μια Ελλάδα ευρωπαϊκή και δυτική, αλλά με δική της φωνή, στρατηγική και αξιοπρέπεια.
Αυτό είναι το δικό μας πολιτικό μέτρο.

Φίλες και φίλοι,
Ο κατακερματισμός του πατριωτικού και κοινωνικού χώρου δεν αποτελεί πολυφωνία. Όταν μετατρέπεται σε αδυναμία συνεννόησης, ευνοεί μόνο τη διατήρηση του σημερινού συστήματος εξουσίας.
Κανείς δεν καλείται να εγκαταλείψει την ιστορία, την ταυτότητα ή την αυτονομία του. Όλοι, όμως, οφείλουμε να θέσουμε πάνω από τις προσωπικές φιλοδοξίες το εθνικό συμφέρον.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα πλειοψηφική κοινωνική και εθνική δύναμη. Μια δύναμη που δεν θα αντιγράφει ούτε τη νεοφιλελεύθερη και τεχνοκρατική μετάλλαξη της σημερινής Νέας Δημοκρατίας ούτε τον πολιτισμικό σχετικισμό της Αριστεράς.

Μια δύναμη δημοκρατική, πατριωτική, χριστιανοδημοκρατική, λαϊκή και κοινωνική. Η Ελλάδα χρειάζεται ξανά μια μεγάλη Κεντροδεξιά των αρχών και όχι των μηχανισμών. Της πατρίδας και όχι της υποτέλειας. Της κοινωνίας και όχι των ολιγαρχιών. Της οικογένειας και της νέας γενιάς. Της παραγωγής και όχι της παρασιτικής οικονομίας. Της δημοκρατίας και όχι της ανεξέλεγκτης εξουσίας.

Δεν αναζητούμε απλώς έναν δεύτερο πολιτικό πόλο. Αναζητούμε τη νέα μεγάλη εθνική και κοινωνική πλειοψηφία.
Και αυτή η πλειοψηφία μπορεί να οικοδομηθεί μόνο εάν ενώσουμε ξανά όσα τεχνητά χωρίστηκαν: την πατρίδα με την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία με την ευθύνη, την ανάπτυξη με την αλληλεγγύη, την παράδοση με τη δημιουργία και τη δημοκρατία με την εθνική αυτοπεποίθηση.
Αυτή είναι η ιστορική μας ευθύνη. Και αυτή την ευθύνη οφείλουμε σήμερα να αναλάβουμε.

Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News