Νίκος Ξυλούρης: «Εβγαζε ψυχάρα!» – Μιλά στην «Π» ο Πατρινός μουσικοσυνθέτης Γ. Γεωργόπουλος

Ο Αρχάγγελος της Κρήτης, εκτός των άλλων, συνέβαλε αποφασιστικά στη διάσωση της κρητικής παραδοσιακής μουσικής. Αδέλφια του είναι οι επίσης γνωστοί μουσικοί της κρητικής μουσικής, Αντώνης Ξυλούρης (Ψαραντώνης) και Γιάννης Ξυλούρης (Ψαρογιάννης).

Η πορεία του, τα τραγούδια του και η σύντομη ζωή του, είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους τους Ελληνες.

«ΗΤΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!»

Η «Π» όμως, ζήτησε από έναν καταξιωμένο πατρινό μουσικοσυνθέτη, να μιλήσει για τον Νίκο Ξυλούρη.

Ο Πατρινός μουσικοσυνθέτης, Γιώργος Γεωργόπουλος

Ο Γιώργος Γεωργόπουλος, είναι ο δημιουργός μεγάλων λαϊκών επιτυχιών, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και το αθάνατο ζεϊμπέκικο «Οι χωρισμένοι δε γιορτάζουνε ποτέ». Ο πατρινός καλλιτέχνης μίλησε συγκινημένος για τον μεγάλο τραγουδιστή, που είχε συναντήσει επαγγελματικά:

«Ο Ξυλούρης άλλαξε όλο το σκηνικό στο ελληνικό τραγούδι, έδωσε το δικό του χρώμα και με την ιδιαίτερη φωνή του, δικαίως κατέκτησε πολλούς φίλους. Γι’ αυτό και το έργο του τραγουδιέται ακόμα και είναι τόσο συγκινητικό σε όσους τον θυμούνται. Ηταν αυθεντικός! Εβγαζε ψυχάρα! Δεν ήταν απομίμηση κάποιου άλλου τραγουδιστή, έβγαζε λεβεντιά και αλήθεια! Η νέα γενιά μπορεί να ξέρει τα τραγούδια του, αλλά δεν ξέρουν ποιος τα λέει και γι’ αυτό είναι υπεύθυνη η Πολιτεία περισσότερο, με τη γενικότερη πολιτική και στάση της, γύρω από τα ζητήματα του Πολιτισμού.

Ακόμα και στο κρατικό ραδιόφωνο, δεν παίζονται όσο θα έπρεπε, τα τραγούδια του…».

Οπως σημειώνει ο Γιώργος Γεωργόπουλος «καταλυτικό ρόλο στην ανάδειξή και καθιέρωσή του, έπαιξε ο Σταύρος Ξαρχάκος που τον εμπιστεύτηκε και διέκρινε στη φωνή του αυτό το κάτι ιδιαίτερο, που είχε. Ο Ξυλούρης, ήταν ένας ευθύς, απλός άνθρωπος, εργασιομανής, τελειομανής και πολύ δοτικός. Ηταν η προσωποποίηση της Κρήτης. Εχω την αίσθηση ότι προσωπικότητες σαν τον Ξυλούρη, είναι ο ίδιος ο Πολιτισμός της Ελλάδας! Σκεφτείτε μόνο εάν δεν είχε φύγει τόσο νέος, πόσα πολλά ακόμα θα είχε προσφέρει στο τραγούδι. Ο θάνατός του άφησε ένα μεγάλο κενό, που δεν αναπληρώθηκε ποτέ… Μπράβο στην «Πελοπόννησο» που τον θυμήθηκε με αυτό το αφιέρωμα, αποδεικνύοντας γιατί θεωρείται μία από τις κορυφαίες εφημερίδες, όχι απλά της Περιφέρειας, αλλά ολόκληρης της χώρας!»