Ο Χρήστος Γιαννόπουλος στο Πολύεδρο: Μια ξενάγηση στη μνήμη που θολώνει πριν χαθεί
Αύριο, Τρίτη 23 Ιουνίου, στις 8 το βράδυ, ο Πατρινός ζωγράφος Χρήστος Γιαννόπουλος ξεναγεί το κοινό στην έκθεσή του στο Πολύεδρο. Μια συνάντηση με έργα που κινούνται ανάμεσα στην ανάμνηση, την ασάφεια και την εικόνα που επιμένει πριν σβήσει.
Μια διαφορετική βραδιά γύρω από τη ζωγραφική, τη μνήμη και τον τρόπο με τον οποίο μια εικόνα μπορεί να εμφανίζεται χωρίς ποτέ να παραδίδεται ολόκληρη, διοργανώνεται αύριο, Τρίτη 23 Ιουνίου, στις 8 το βράδυ, στο Πολύεδρο. Ο Πατρινός ζωγράφος Χρήστος Γιαννόπουλος θα ξεναγήσει το κοινό στην έκθεσή του και στη συνέχεια θα ακολουθήσει συζήτηση, δίνοντας στους επισκέπτες την ευκαιρία να ακούσουν από τον ίδιο τις διαδρομές, τις τεχνικές και τις σκέψεις που διαπερνούν τη δουλειά του.
Η έκθεση συγκεντρώνει πρόσφατα αλλά και λίγο παλαιότερα ζωγραφικά έργα, προσφέροντας αντιπροσωπευτικά δείγματα από διαφορετικές σειρές των τελευταίων χρόνων. Μέσα από αυτή τη συνύπαρξη, ο θεατής παρακολουθεί μια εικαστική διαδρομή που επιμένει στη θολή περιοχή της ανάμνησης, εκεί όπου η εικόνα δεν έχει ακόμη αποκτήσει καθαρό περίγραμμα ή βρίσκεται ήδη στο σημείο να απομακρυνθεί.
Ζωγραφική που χτίζεται για να θολώσει
Με βασικό εκφραστικό μέσο τα λάδια σε μουσαμά, ο Χρήστος Γιαννόπουλος δουλεύει πάνω στην επιφάνεια με μια διαδικασία που θυμίζει αργή συσσώρευση και σκόπιμη απομάκρυνση. Στρώνει χρώμα, δημιουργεί βάθος, πυκνώνει την εικόνα και ύστερα την αφήνει να θολώσει. Η ζωγραφική του δεν ζητά από τον θεατή να αναγνωρίσει αμέσως ένα πρόσωπο, ένα τοπίο, ένα γεγονός. Τον καλεί να σταθεί λίγο περισσότερο μπροστά στο έργο, να αφήσει το βλέμμα να προσαρμοστεί, να δεχθεί ότι η μνήμη σπάνια επιστρέφει καθαρή.
Οι αναμνήσεις, άλλωστε, δεν λειτουργούν σαν φωτογραφίες υψηλής ευκρίνειας. Έρχονται κομμένες, μετατοπισμένες, με σημεία φωτεινά και άλλα βυθισμένα σε ένα είδος εσωτερικής ομίχλης. Αυτή η αίσθηση περνά έντονα στη δουλειά του Γιαννόπουλου. Οι μορφές μοιάζουν να έχουν υπάρξει πριν από εμάς, να βρίσκονται μπροστά μας για λίγο και να αποσύρονται ξανά, χωρίς θεατρικότητα, χωρίς εύκολη εξήγηση.
Το «σχεδόν» ως εικαστικός χώρος
Στον πυρήνα της έκθεσης βρίσκεται η αίσθηση της απόστασης. Το «σχεδόν» γίνεται χώρος ζωγραφικός, συναισθηματικός και μνημονικός. Σχεδόν εκεί, σχεδόν μπροστά στην εικόνα, σχεδόν μέσα σε μια ανάμνηση που πάει να αποκτήσει σχήμα και τελικά κρατά κάτι από το μυστικό της.
Αυτή η επιλογή απαιτεί υπομονή. Σε μια εποχή που η εικόνα καταναλώνεται γρήγορα, συχνά χωρίς δεύτερη ματιά, τα έργα του Γιαννόπουλου επιβραδύνουν τον χρόνο. Δεν λειτουργούν με την αμεσότητα μιας καθαρής αφήγησης. Αφήνουν τον θεατή να κινηθεί μέσα στις στρώσεις τους, να σταθεί στις αβεβαιότητες, να αναζητήσει όχι την απάντηση, αλλά το δικό του σημείο επαφής με το έργο.
Η ασάφεια εδώ αποκτά ενεργό ρόλο. Ανοίγει χώρο αντί να κλείνει το νόημα. Αποδεσμεύει τον θεατή από την ανάγκη να ταυτίσει την εικόνα με κάτι συγκεκριμένο και του επιτρέπει να φέρει πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια τις δικές του εσωτερικές εικόνες. Ένα χρώμα, μια σκιά, μια πυκνή επιφάνεια, μια κίνηση που μόλις διακρίνεται, μπορούν να λειτουργήσουν σαν αφορμή για κάτι βαθιά προσωπικό.
Μια ανασκαφή στο βλέμμα
Η έκθεση του Χρήστου Γιαννόπουλου στο Πολύεδρο μπορεί να ιδωθεί ως μια ήσυχη ανασκαφή στο ίδιο το βλέμμα. Τα έργα δεν στέκονται απέναντι στον επισκέπτη ζητώντας του να τα αποκωδικοποιήσει βιαστικά. Τον τραβούν προς μια πιο αργή εμπειρία, όπου η ζωγραφική επιφάνεια μοιάζει να κρατά ίχνη από όσα έχουν ήδη χαθεί ή από όσα προσπαθούν ακόμη να παραμείνουν.
Ο καλλιτέχνης δεν παραδίδει εικόνες κλειστές. Αφήνει χαραμάδες, θολώσεις, στρώσεις και περάσματα. Μέσα από αυτά, η ζωγραφική γίνεται ένας χώρος ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο τι φαίνεται, αλλά και τι έχει επιλεγεί να μείνει μισοκρυμμένο. Εκεί ακριβώς γεννιέται η ένταση των έργων: στην αίσθηση ότι κάτι υπάρχει κάτω από την επιφάνεια, χωρίς να ζητά απαραίτητα να ειπωθεί μέχρι τέλους.
Η αυριανή ξενάγηση δίνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην έκθεση, καθώς ο θεατής θα έχει την ευκαιρία να κινηθεί μέσα σε αυτή την περιοχή μαζί με τον ίδιο τον δημιουργό. Η συζήτηση που θα ακολουθήσει μπορεί να φωτίσει πλευρές της διαδικασίας του, από την τεχνική των στρώσεων μέχρι τον τρόπο με τον οποίο η μνήμη μετατρέπεται σε ζωγραφική πράξη.
Ο Χρήστος Γιαννόπουλος
Ο Χρήστος Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1981. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Μπολόνια και στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πόρτο.
Έχει επιλεγεί από τις επιτροπές του Paintingsince2000 το 2025, του Premio Combat το 2021 και του Βραβείου Φρυσίρα το 2017. Από το 2016 έως το 2023 επιμελήθηκε σειρά εκθέσεων με καλλιτέχνες από την Ελλάδα και την Ιταλία.
Το 2014 συμμετείχε σε workshop residency για καλλιτέχνες και επιμελητές με αντικείμενο τις site specific καλλιτεχνικές πρακτικές, στο Monte Argentario της Ιταλίας. Το 2009 παρουσίασε τη δουλειά του στο Deree, σε συνεργασία με το artbox.gr. Το 2025 παρουσίασε ατομική έκθεση, σε επιμέλεια της Giorgia Bergantin, στο Centro Congressi Rosolina Mare, ενώ το 2022 παρουσίασε ατομική έκθεση στη Blu Gallery στη Μπολόνια. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε γκαλερί και μουσεία στην Ελλάδα, την Ιταλία και άλλες χώρες.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
